Toen er vorig jaar tijdens het Summer Game Fest een trailer opdook voor 007: Eerste lichthaalden fans opgelucht adem toen ze zagen dat studio IO Interactive erachter zat. Gamers dachten dat IOI’s geliefde Hitman-infiltratie- en moordspellen een goede basis zouden vormen voor een spel over ’s werelds beroemdste spion. En weet je wat? Ze hadden gelijk – tenminste voor de drie uur van 007: First Light die ik mocht spelen.
In een restaurant in Los Angeles met Art Deco-thema heb ik drie hoofdstukken van het spel uitgeprobeerd, waardoor ik een idee kreeg van wat toekomstige spelers te wachten staan die nieuwsgierig zijn naar het eerste James Bond-spel dat in 14 jaar uitkomt. Terwijl de game GoldenEye uit 1995 razend populair was, waren daaropvolgende Bond-games veel minder succesvol in het aanpassen van de avonturen van de spion aan het medium. Uit de preview lijkt 007: First Light een zelfverzekerde en geïnspireerde kijk op de James Bond-franchise. We zullen het zeker weten wanneer het op 27 mei wordt gelanceerd.
Het handjevol gadgets van Bond kan op verschillende manieren worden gebruikt, afhankelijk van de situatie.
Veel daarvan komt voort uit de mate waarin 007: First Light gebruik maakt van de Hitman-gameplay waarop het is gebouwd, tot het punt dat het voelt als een spionageverhaal rond de games die IO Interactive al heeft gemaakt. Dat is op zichzelf niet slecht, maar er waren verschillende momenten waarop ik het gevoel had dat Bond gewoon de zoveelste vermomming was die Hitman-hoofdrolspeler Agent 47 droeg. Een groot deel van de individualiteit van 007: First Light zal afhangen van de kracht van het overkoepelende verhaal – niet alleen om het te onderscheiden van de verhaalloze Hitman-games, maar ook om te voldoen aan de globetrottende, high-society en opwindende avonturen van de James Bond-films en -boeken.
En als geheel nieuwe versie van Bond, compleet met een uniek oorsprongsverhaal007: First Light heeft veel te bewijzen. Het verbaast me dan ook niet dat het eerste van de drie hoofdstukken die ik speelde aan het begin van het spel begon, met Bond als marinevlieger. Dat werd gevolgd door een kijkje in zijn opleiding als MI6-agent en uiteindelijk een stukje van het spel nadat plotintriges (en tragedie) hem in een hogere versnelling schopten terwijl hij infiltreerde op een chique gala.
Wat ik speelde was waarschijnlijk niet representatief voor het hele spel, en er zijn plotwendingen en wendingen waar ik niet over mag schrijven. Maar ik kan wel zeggen dat het erop lijkt dat het een uniek 007-avontuur wordt dat geen van de films vernieuwt. Het biedt iets wat ze niet bieden: in dit spel heeft Bond goede vrienden, en hun impact op hem verandert het verhaal. Misschien zal hij uitgroeien tot de rokkenjagende lone wolf-agent die fans zo goed kennen, maar in ieder geval in de eerste delen van 007: First Light is hij socialer – en menselijker – dan we van de superspy gewend zijn.
Hoe 007: First Light het James Bond-verhaal opnieuw vertelt
Terwijl het spel van start gaat, krijgen we een jonge James Bond te zien, gespeeld door acteur Patrick Gibson, als een bemanningslid van de marine op een routinemissie die op het punt staat een heel slechte dag te hebben. Op weg naar een trainingsoefening nabij IJsland wordt zijn helikopter boven open water neergeschoten. Het lukt hem ternauwernood om de kust te bereiken. Bedroefd en koud ontwijkt Bond, voorlopig slechts een nederige militair in een vluchtpak, patrouilles van onbekende schutters en pakt hij een radio om hulp te roepen.
Een MI6-agent reageert, geeft instructies door en dwingt de ongewapende Bond tot verkenning van wat een van de geheime onderzoeksbases van de Britse inlichtingendienst blijkt te zijn, die is gekaapt door een mysterieuze huurlingengroep. De eerste missie, deels tutorial en deels introductie, toont de kiemen van het potentieel van de jonge vliegtuigbemanning voor bedrog. Hij klokt belangrijke details af om huurlingen te identificeren, bluft zich een weg langs schutters en sluipt rond om gevangengenomen MI6-onderzoekers te bevrijden en hen in veiligheid te brengen tijdens een hectisch vuurgevecht voordat hij uiteindelijk de basis opblaast. Zoals elke goede Bond-proloog wordt deze gevolgd door het kenmerkende themalied van het verhaal: ‘Eerste licht”, gezongen door Lana Del Rey.
Het tweede segment dat ik speelde was meer vrije vorm. Na zo’n veelbelovend debuut wordt Bond opgenomen in de MI6-agenttraining op het zonovergoten eiland Malta in de Middellandse Zee, met als hoogtepunt een nagebootste infiltratiehindernisbaan om de moed van elke toekomstige spion op de proef te stellen. Als Bond sloop ik naar binnen onder het mom van instructeurs die mijn prestaties volgden en stagiaires van collega-agenten die me aanmoedigden of me bespotten met licht geklets terwijl ik er doorheen liep.
Hier leerde ik de basisprincipes van 007: het infiltratiesysteem van First Light, dat sterk lijkt op dat van Hitman. Ik kroop door hoog gras en schaduwen, terwijl ik heimelijk bewakers neerhaalde terwijl ik naar de uitgang werkte. Ik maakte ook voor het eerst kennis met het eenvoudige maar essentiële gadgetsysteem van de game, waarbij ik een horloge gebruikte om camera’s en andere elektronica uit te schakelen en het vervolgens op te laden door batterijen uit de occasionele telefoon- of auto-accu te halen die ik tegenkwam. (Later kun je chemicaliën oppakken om desoriënteren en doelen van een afstand te bedwelmen.) Toen ik per ongeluk een bewaker waarschuwde, hielpen Bonds trouwe vuisten – samen met een behoorlijk diep vechtsysteem met pareren, ontwijken en gooien – bij het omgaan met vijanden. Natuurlijk zullen wapens ook uitkomst bieden.
In het derde deel ging het mis: Bond begon 007 te worden.
007: First Light geeft Bond-relaties waar hij niet voor wegloopt – voor één keer
Enige tijd nadat hij vermoedelijk de opleiding heeft afgerond, begint Bond aan een missie die misloopt en wordt zijn hele team geschorst. Herstellend keert hij terug naar het appartement in Kensington, Londen, dat hij deelt met mede-00-agenten met wie hij een goede band heeft gekregen. Terwijl hij van kamer naar kamer gaat, mijmert Bond over de gekke kleine dingen die opduiken als je een huis en een leven deelt met goede vrienden: restaurantmenu’s en kleine briefjes die spreken over menselijke connecties. Het voelde als het brutaalste vertrek dat 007: First Light maakt. De jonge wees Bond heeft zijn eigen kleine gezin.
En zoals hij zich realiseert nadat hij een nep-zelfmoordbriefje in zijn kamer heeft gevonden, heeft hij vijanden. Bond vecht tegen verschillende huurmoordenaars en stormt over de daken terwijl hij probeert een sluipschutter te ontwijken, waarbij hij zijn gadgethorloge gebruikt om ze af te leiden en tijd te winnen. Hij volgt de laatste naar een gala georganiseerd door een technologiemagnaat, dat hij uiteraard moet infiltreren.
Hitman-fans weten wat er daarna komt, en de missie verloopt ongeveer zoals in die games. Bond pakt een kaartje in de zakken en moet vervolgens een weg naar boven vinden om de laatste moordenaar op te sporen. Hoe je dat doet, bepaal je zelf: doe je alsof je een fotojournalist bent die opduikt voor een interview? Bluf je een weg langs de bewakers? Een veiligheidspas stelen? Dit deel van de preview – een weg vinden tussen blitse galabezoekers en me voor de gek houden of vechtend een weg banen langs beveiligingslagen – voelde als de perfecte mix van Hitman en James Bond.
In mindere mate vecht de daaropvolgende baas met de laatste huurmoordenaar, aangezien Bonds gadgetvisie vijanden door muren heen schetst, waardoor de spanning wegvalt terwijl ik rondsloop om mijn vijand keer op keer in een hinderlaag te lokken tot een climax. Vervolgens rende ik door een aantal vervelende achterkamers voordat ik weer het gala binnenkwam en Agent Roth aantrof, een mooie en mysterieuze vrouw die blijkbaar eerder in het spel was verschenen en haar had opgezet als een klassieke femme fatale in Bond Girl-stijl. Het duurt niet lang voordat zowel zij als Bond worden opgesloten door de antagonisten van het spel (die ik, nogmaals, niet kan onthullen).
Nadat hij ternauwernood aan de dood is ontsnapt en een tijdje heeft rondgeslopen, loopt Bond een climaxhandschoen door een videokunstgalerie – een lange hal waar schermen humeurig rood gloeien terwijl tientallen gewapende en gepantserde schutters binnenstormen. Daar gaan we: het hoogtepunt van Bond-moment. Terwijl de vorige ontmoetingen aanvoelden als quizzen over hoe je je volledige scala aan wapens, grijpgereedschappen en gadgets moest gebruiken, was dit het eindexamen. Ik hackte een elektronische kunstinstallatie om een rookgordijn te maken, pakte bewakers aan, verbijsterde vijanden en schoot ze dood. Terwijl ik onder geweervuur van nog meer vijanden naar buiten ging, stal ik een vuilniswagen en reed door de straten terwijl het 007-thema speelde. Vin.
007: First Light is veelbelovend, maar niet perfect, met problemen zoals verkeerd uitgelijnde voetstappen en stemgeluid die me in de verkeerde richting wijzen terwijl vijanden me besluipen – iets cruciaals in een stealth-game waarvan ik hoop dat het wordt opgelost voordat het wordt uitgebracht. Hitman-fans zijn misschien verdeeld over hoeveel van hun favoriete gameplay opnieuw is verpakt voor Bonds avontuur – een geweldige tonale match die nog steeds te bekend kan aanvoelen. Degenen die nieuw zijn bij de games van IO Interactive zullen er waarschijnlijk van genieten.
Maar ondanks hoe gepolijst de stealth-gameplay was, hangt veel af van de plot die IO Interactive aan het uitbouwen is, een die een nieuwe afwijking markeert van andere Bond-verhalen door het verhaal te vertellen voordat de spion super werd, maar toch een die lastig zal zijn om goed te krijgen. We zullen het snel genoeg weten wanneer 007: First Light op 27 mei uitkomt.
