Zolang ik mij kan herinneren stond het kopen van een huis op mijn bingokaart. Het voelde altijd onvermijdelijk, vooral omdat het een millennial opgevoed door boomers die dat als het standaardpad zag.
Jarenlang heb ik stilletjes geaccepteerd dat het waarschijnlijk niet mogelijk was in de wereld waarin we leven. Toen werd het mogelijk, en toen werd het interessant.
Nadat we bij mijn partner waren ingetrokken, besloten we de veronderstelling daadwerkelijk te testen. We hebben de cijfers doorgenomen en beseften dat we het, in ieder geval in Groot-Brittannië, konden laten werken.
Voor de eerste keer, een huis kopen leek realistisch. Maar in plaats van het plan te bevestigen, dwong het proces een andere conclusie: we besloten niet te kopen.
De versie van ’thuis’ die ik kon krijgen was niet degene die ik wilde
Waar dat budget zich in werkelijkheid in vertaalde, was iets heel anders. De opties binnen ons assortiment gingen gepaard met compromissen: een niet ideale locatie, een te kleine ruimte of meer tijd en geld uitgeven dan we prettig vonden.
Het dwong ons tot reflectie. Is het de moeite waard om iets te bezitten dat je niet eens leuk vindt, in een gebied waar je niet wilt wonen, alleen maar omwille van het bezitten van een huis?
Er was ook een kloof tussen hoe ik me altijd had voorgesteld om een huis te kopen en hoe dit werkelijk was. Ik had me nog nooit voorgesteld een engagement op lange termijn naar iets dat vanaf dag één al als een compromis leek.
En in Groot-Brittannië wordt die kloof snel groter. Veel eigendommen binnen ons assortiment waren niet eens volledig eigendom in de traditionele zin van het woord. Erfpacht, servicekosten, erfpachtcanon, beperkingen bij verbouwingen, of zelfs hoe je woont. Je koopt geen huis. U koopt het recht om een aantal jaren lang de bezittingen van iemand anders te bewonen, betaalt hem voor dat voorrecht en vraagt toestemming om uw eigen muren te schilderen.
Hoe beter we de structuur begrepen, hoe meer het woord ‘eigendom’ een technisch gegeven begon te lijken.
Het was een juridische status die op papier leek op controle, maar in de praktijk weinig opleverde.
Kopen zou ons opsluiten in een versie van ons leven waarvan we niet zeker weten of we die willen
Toen we eenmaal accepteerden dat het soort huis dat we konden krijgen een afweging met zich mee zou brengen, werd de vraag heel duidelijk. Als we niet enthousiast waren over wat we kochten, waarom zouden we ons daar dan op lange termijn aan blijven binden?
Een huis kopen is niet zomaar een financiële beslissing. Het bindt u aan een locatie, geeft vorm aan uw dagelijkse activiteiten en beperkt hoe gemakkelijk u kunt draaien. Dat niveau van duurzaamheid kan waardevol zijn, maar alleen als je vertrouwen hebt in het leven dat je eromheen opbouwt. Op dit moment zijn we dat niet.
De afgelopen jaren is mijn leven op veel manieren veranderd. Ik ben van land veranderd, van rol veranderd en heb opnieuw nagedacht over hoe ik wil dat mijn dag eruit ziet. Dat heeft de zaken minder voorspelbaar gemaakt, maar ook meer opzettelijk. Flexibiliteit is iets geworden dat ik waardeer, en het beschermen ervan is belangrijker dan het opsluiten binnen vier muren waar ik in de eerste plaats nooit enthousiast over was.
Het geld werkt elders harder – en dat geldt ook voor het leven
Er was ook een berekening die we steeds vermeden. De deposito’s die in dezelfde periode in een goedkoop indexfonds zitten, hebben historisch gezien beter gepresteerd dan het gemiddelde in Groot-Brittannië waardering van onroerend goedzonder de onderhoudskosten, servicekosten of illiquiditeit. Een hypotheek is een hefboom voor een enkel, vast, niet-gediversifieerd bezit waarin u toevallig ook woont. Dat is een vreemde manier om rijkdom op te bouwen als u niet emotioneel verkocht bent voor het bezit zelf.
Maar het interessantere besef ging niet over rendement. Het ging over wat dat kapitaal koopt als het liquide blijft. De reizen die u kunt maken. De risico’s die u zich kunt veroorloven. Het vermogen om iets beters te bereiken zonder eerst iets te verkopen waar je nooit van hebt gehouden.
Er is ook een vorm van rijkdom die niet naar voren komt in de taxatie van onroerend goed. Ervaringen passen niet in a aflossingsschema. Herinneringen worden op een andere manier samengesteld, niet in een spreadsheet, maar in de persoon die je geleidelijk aan wordt. Dat klinkt abstract totdat je de prijs bepaalt van wat je had moeten opgeven om de cijfers te laten werken.
Wij hebben die cijfers ook opgezocht. En als je optelt wat we zouden hebben verhandeld, de flexibiliteit, de opties, het leven dat nog ongeschreven is, was kopen het duurste wat we hadden kunnen doen.
