De afgelopen paar jaar is mijn 12-jarige gaan aandringen grotere onafhankelijkheid. De afgelopen maanden heeft hij harder dan ooit gepusht.
Ik had het verwacht. Hij is de adolescentie ingaanen qua ontwikkeling is het normaal dat hij op ontdekkingstocht wil gaan zonder dat zijn moeder er altijd is.
Hoewel het werd verwacht, kwam het toch als een schok voor mijn systeem. Hoe krijg ik een kind dat oud genoeg is om iets zonder mij te doen?
Met zijn drang naar onafhankelijkheid zijn er talloze gesprekken ontstaan over wat hij wil, waar we ons prettig bij voelen en wat we veilig en bij onze leeftijd passend achten.
Het is nog vroeg, maar samen met mijn man, die altijd heel behulpzaam met jonge mensen heeft gewerkt, hebben we een plan ontwikkeld dat nu werkt – een mix van richtlijnenregels en grenzen.
Van school naar huis lopen
De afgelopen twee jaar heeft onze zoon dat gedaan liep van school naar huis. Dit was zijn eerste kennismaking met onafhankelijkheid. Voordat dit begon, liep ik de route achter hem, keek hoe hij zich over de trottoirs bewoog en bestudeerde om er zeker van te zijn dat hij veilig een paar drukke straten overstak.
Dit heeft hij twee jaar gedaan zonder telefoon. Ik wist dat als hij om 15.55 uur niet thuis was, ik hem zou gaan zoeken.
Deze wandeling van 10 minuten was de springplank naar verdere onafhankelijkheid. Als we erop konden vertrouwen dat hij verkeersveilig en verantwoordelijk was, zouden we hem later meer onafhankelijkheid kunnen geven.
Lopend naar de supermarkt
Nadat we ons vertrouwen hadden opgebouwd door van school naar huis te lopen, lieten we hem vervolgens naar de buurtwinkel verderop lopen om zaken als melk en brood voor ons te kopen of om zijn eigen geld te gebruiken om iets lekkers voor zichzelf te halen.
Dit gaf hem nog een voorproefje van vrijheid. Als er vrienden langskwamen, vroegen we hun ouders om toestemming om naar de winkel te lopen. Dit gaf hen iets om samen te doen en zorgde ervoor dat ze van de schermen verdwenen.
Dwalen door het park
Er is een prachtig park op 10 minuten lopen van ons huis. Hij liep altijd door dit park op weg naar huis van school, dus ik wist dat hij zich er op zijn gemak voelde en de weg kende.
Hij vraagt vaak of hij en zijn vrienden door het park kunnen fietsen, wandelen of scooteren, en wij hebben volmondig ja gezegd.
In een wereld waar technologie domineert, vind ik het geweldig dat hij met zijn vrienden buiten op ontdekkingstocht wil gaan.
Er zijn risico’s, zoals op elke locatie, maar ik ben bereid hem deze te laten nemen. We beperken deze risico’s door ervoor te zorgen dat hij zijn telefoon bij zich heeft en door een app te downloaden waarmee we in geval van nood zijn locatie kunnen volgen.
Mocht hij toch gewond raken, dan weet hij hoe hij mij moet bellen en hoe hij de hulpdiensten moet bellen.
Er zijn dingen die we niet kunnen doen en plaatsen waar hij niet heen kan
Hoewel we hem de laatste tijd meer vrijheid hebben gegeven, beperk ik wat hij kan doen op basis van wat ik weet over een bepaald gebied en de risico’s die het met zich meebrengt.
Soms voel ik dat hij wrok voelt als zijn vrienden dingen mogen doen die hij niet mag doen. We herinneren hem eraan dat alle gezinnen verschillend zijn.
In plaats van simpelweg ‘nee’ te zeggen, komen we opnieuw bijeen en leggen we uit waarom wij, als zijn ouders, deze beslissing hebben genomen.
Er zijn tal van vrijheden die hem de komende jaren zullen worden toegestaan, maar deze zullen komen met zijn volwassenheid en ons toegenomen vertrouwen in zijn vermogen om verstandige, veilige beslissingen te nemen.
Ik heb het gevoel dat we in een mijnenveld lopen waar iedere andere ouder van een tiener die ons is voorgegaan er al is binnengelopen. En toch voelt het alsof wij de eersten zijn. We doen gewoon ons best, gesprek voor gesprek.
