Dit zoals verteld-essay is gebaseerd op een gesprek met Amrisha Agarwal, een 36-jarige café-eigenaar in Rishikesh, India. Het is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Ik ben geboren en getogen in Calcutta, een dichtbevolkt gebied stad in India verre oostelijke staat West-Bengalen. Ik ben daar getrouwd, bevallen van mijn dochter en heb samen met mijn ex-man een merkadviesbureau opgebouwd.
Maar ik heb er altijd van gedroomd om de stad te verlaten. Toen ik Rishikesh bezocht, een rustig stadje in het noorden van India, was het duidelijk dat dit de plek was waar ik naar op zoek was.
Een vredige ontsnapping in de bergen
Agarwal verhuisde in 2019 naar Rishikesh om te ontsnappen aan een moeilijk huwelijk en de ratrace van de stad. Rebecca Conway/Getty Images
In 2019 was mijn huwelijk niet op een goede plek.
Datzelfde jaar stierf mijn vader. Na zijn crematie ben ik met zijn as naar Rishikesh gekomen om ze onder te dompelen in de Ganges-rivier.
Mijn eerste indruk van Rishikesh was dat het vredig en ongerept was. Het had echt schone, frisse lucht, die ik niet zou krijgen in Calcutta of welke andere stad in India dan ook. Mijn gezondheid, mijn darmen, mijn spijsvertering – alles verbeterde met beter voedsel en schoner water.
Als vrouwIk voelde hier veel vrijheid. Ik hoefde niet na te denken over hoe laat het was, ik voelde me niet onveilig en ik hoefde me niet bewust te zijn van wat ik droeg. Dat soort gemak heb ik nog nooit eerder echt ervaren.
Ik kon mijn vader niet meteen loslaten. Het duurde bijna 15 dagen voordat ik eindelijk afscheid kon nemen.
Er is iets veranderd in die tijd. Ik had een retourticket, alles was gepland, maar ik kon niet vertrekken. Ik herinner me dat de taxi stond te wachten om me naar het vliegveld te brengen, en ik zei: “Ik ga niet terug.”
Een café bouwen zonder expertise
Nadat ik besloot in Rishikesh te blijven en mijn dochter en mij hier permanent naartoe te verhuizen, had ik geen plan. Ik had gewoon een pauze en ruimte nodig in mijn relatie.
Ik was niet van plan om in Rishikesh te gaan werken, aangezien ik al een bedrijf had in Kolkata. De eerste paar maanden leefde ik van mijn spaargeld.
Maar in ons gehuurde appartement begon ik meer te koken omdat mijn dochter en ik de smaken misten die we in Rishikesh niet konden vinden.
We maakten vrienden in gemeenschappelijke ruimtes en mensen kwamen mijn eten opeten. Ze vroegen me: “Waarom maak je geen ruimte en verkoop je eten?”
Zo is Bistro de Lavenia ontstaan, vernoemd naar mijn dochter.
Toen we in december 2020 begonnen, had ik er geen expertise in het runnen van een levensmiddelenbedrijf. Ik weet niet wat voor apparatuur er nodig was. We zijn begonnen met slechts vier gerechten: twee soorten pizza en twee soorten pasta.
Amrisha’s café verkoopt nu een verscheidenheid aan gerechten uit de hele wereld. Amrisha Agarwal
Vijf jaar later is het menu enorm uitgebreid, met Aziatische en Indiase gerechten en enkele internationale varianten. We hebben acht personeelsleden en ik heb een vriend erbij gehaald om te helpen bij het ontwerpen van het menu en het afhandelen van de voedselactiviteiten.
Ik zie het effect van Rishikesh op mijn dochter
Amrisha’s dochter, Lavenia, is opgegroeid in Rishikesh. Amrisha Agarwal
Rishikesh heeft een belangrijke rol gespeeld in de opvoeding van mijn dochter.
Toen ze hierheen verhuisde, was ze ongeveer 2,5 jaar oud. Ze is nu negen, dus vrijwel haar hele ontwikkeling en vroege jeugd hebben zich in Rishikesh afgespeeld.
Als ze zich verveelde, nam ik haar, in plaats van haar een scherm te geven, mee naar de Ganges, naar het zand, naar watervallen, om te wandelen, fietsen, schaatsen en boogschieten.
Haar leven is opgebouwd rond fysiek dingen doen, buiten zijn, in plaats van op één plek televisie te kijken of aan de telefoon te zijn.
Rishikesh krijgt bezoekers van overal omdat het de yogahoofdstad van India is en daarom is ze opgegroeid met het ontmoeten van mensen van over de hele wereld.
Er was een keer dat ze in het café een familie uit Rusland ontmoette, en ze hadden het over wortels. Ze wist alleen dat wortels oranje waren.
Toen vertelde hun dochter haar dat ze thuis ook gele en paarse wortels hadden. Het zijn dit soort dingen die mij doen beseffen dat de opleiding van mijn dochter niet alleen uit boeken komt; het komt voort uit echte interacties en doet haar beseffen dat de wereld veel groter is dan wat ons wordt geleerd.
Rishikesh is aan het veranderen
Rishikesh, de yogahoofdstad van India, wordt steeds drukker. Rebecca Conway/Getty Images
Rishikesh is gegroeid en veranderd van de vredige oase die het ooit voor mij was.
Toen ik met mijn café begon, waren er in totaal misschien vijf cafés aan de hoofdstraat, inclusief het mijne. Je zag een paar lichten van die gebouwen, en verder was het ’s nachts pikkedonker.
Nu is het compleet anders. Het voelt alsof Rishikesh honderd keer is gegroeid.
De grootste verandering vond plaats na de pandemie. Veel mensen zijn hierheen verhuisd werken op afstand werd populair en het aantal bedrijven hier explodeerde plotseling. Mensen zagen een kansen iedereen begon cafés te openen.
Het begint te voelen als de stad die ik achterliet. Ik kijk uit mijn raam in plaats van te zien de bergenIk zie een ander gebouw, en daar heb ik me niet voor aangemeld.
Ik ben mijn volgende zet aan het plannen. Ik weet niet welk deel van India of de wereld, maar ik zou graag ergens willen zijn waar het volgende gebouw minstens 10 kilometer verderop staat, waar we echt kunnen achtervolgen langzaam leven nogmaals.
