Net zoveel als de Hoe zaken – de manieren waarop we onszelf trainen om beter te kijken – de Wat Het doet er ook toe: waar we naar kijken, of het nu een object, een visueel systeem of een geleefde ervaring is, gedragen door herinnering, gewoonte en cultureel ritueel. Voor illustrator Lucia Pham uit Hanoi begint die geleefde ervaring vaak in de bekende rituelen van het dagelijkse leven in haar thuisstad. Neem bijvoorbeeld haar serie Vietnamese Street Food-illustraties, waarin wordt gekeken naar het ritme van de stad, de details die het geheugen stilletjes opslaat, en de choreografie van straatvoedsel door haar ogen. “Ieder mens is een uniek individu; hun kijk op het alledaagse is ook uniek”, zegt Lucia.
De details van haar composities – van de plastic tafels en stoelen, gestreepte luifels, plastic eetstokjes- en lepelhouders, kleurrijke kopjes en zelfs de specifieke flessen voor chilisaus en ketchup – worden uit de dagelijkse structuur van het leven in Hanoi gehaald en trekken de kijker regelrecht de straat op. In één kunstwerk zit een verkoper midden in de beweging bevroren, terwijl hij met vier armen haar kraam verzorgt – een speelse overdrijving van de snelheid en choreografie die een aanzwellende menigte eist.
“Als er iets interessants om mij heen gebeurt, ‘leg ik het instinctief vast’ met mijn ogen en geest”, zegt Lucia. “Ik bewaar deze details voor een lange tijd, wachtend op het juiste moment van inspiratie – net zoals het bewaren van de beste ingrediënten voor een hoofdgerecht totdat het eindelijk tijd is om te serveren.”
