Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen via links.
Achteraf gezien is het best grappig dat ik er nooit eerder aan toe ben gekomen om ‘The Mummy’ uit 1999 te kijken. Als kind had ik dat wel dat Eyewitness Books-boek over het oude Egypte en verdiepte me erin alsof het mijn eigen persoonlijke Boek van Amun-Ra was… en toch heb ik nooit tijd vrijgemaakt om te gaan zitten kijken naar twee van de populairste mensen in Hollywood die met mummies vechten en zich uitleven over artefacten en hiërogliefen. Dus hier zijn we dan, precies op het moment dat Lee Cronins ‘The Mummy’ in de bioscoop zal verschijnen, en mijn redacteuren mij vroegen om hen te laten weten wat ik vond van de versie uit 1999 van ‘The Mummy’. dat wil zeggen de kaskraker geregisseerd door Stephen Sommers en met in de hoofdrollen Brendan Fraser en Rachel Weisz.
Mijn oordeel? Het is een diep grappig en oneerbiedig avontuur met twee van de meest aantrekkelijke mensen die ik ooit in mijn leven heb gezien. Wat kun je eigenlijk nog meer van een film vragen?
Zoals ik al zei toen ik in 2025 voor het eerst ‘Jurassic Park’ bekeek (Ik weet het, oké?!), ze maken ze gewoon niet meer zo, en ondanks een of andere openlijk dwaze CGI die mijn hersenen uit 2026 zeker heeft afgeleid, voelt ‘The Mummy’ op zichzelf aan als een overblijfsel uit vervlogen tijden op het gebied van filmmaken. De triomfantelijke partituur, de zinderende chemie tussen Weisz en Fraser’s personages Rick O’Connell en Evelyn Carnahan, en het vreugdevolle gevoel van avontuur, zelfs als het verhaal een aantal weliswaar gevaarlijke wendingen neemt, voelen allemaal als vervlogen concepten nu elke reboot ‘gruizig’ is of wat dan ook. (Volgens degenen die Cronins versie van ‘The Mummy’ al hebben gezien, het is ronduit eng.)
Ja, een deel van de CGI in The Mummy uit 1999 ziet er decennia later absurd uit – maar praktische effecten redden de dag
Ik wil hier trouwens iets belangrijks zeggen: als “The Mummy” ongevoelig is in zijn weergave van Egyptische en Arabische mensen, dan is het aan anderen om dit ter sprake te brengen. Ik ben niet de juiste persoon om daarover te praten, maar ik zou het wel doen riskeer een gok dat niet iedereen uit deze regio van de wereld helemaal verliefd is op de manier waarop haar burgers worden afgebeeld. Dat gezegd hebbende: is er iets dat niet goed verouderd is?
Ja, zeker – en het slechtste voorbeeld is zonder twijfel de titulaire mummie van Imhotep. Nadat Evelyn hem per ongeluk weer wakker heeft gemaakt met het Dodenboek, worden we getrakteerd op meerdere shots van een ronduit vreselijke CGI-mummie die probeert uit te vinden hoe hij zijn lichamelijke vorm kan terugkrijgen, en ik geef volledig toe dat ik giechelde om hoe belachelijk het eruit zag. Er zijn zeker nog enkele andere voorbeelden van ruwe CGI verspreid over de film, maar de mummievorm van Imhotep (voordat hij weer verandert in een gescheurde mens, gespeeld door Arnold Vosloo) ziet er absurd uit.
Toch is dit een film die in de jaren negentig is gemaakt, dus dat is het ook doet gebruik veel praktische effecten en werd min of meer op locatie gefilmd. (Marokko kwam in de plaats van Egypte vanwege een acht jaar durende opkomst van opstandelingengroepen van 1992 tot 1998, waardoor het bijna onmogelijk werd om daar te fotograferen.) De praktische effecten Zijn een genot om te zien, en de decors die de filmploeg in Marokko heeft gebouwd zien er tastbaar en ongelooflijk uit, waardoor de acteurs daadwerkelijk met hun omgeving kunnen communiceren. Dit is een film waar waarschijnlijk mee gemaakt zou zijn veel meer CGI nu, afgezien van de slechte digitale effecten, is het nog steeds verfrissend om te zien dat het spaarzaam wordt gebruikt (en het is vreemd genoeg vertederend dat het er zo niet overtuigend uitziet).
De reden dat The Mummy tijdloos blijft, is de reis van Evelyn
Voor mij is het beste deel van het kijken naar ‘The Mummy’ uit 1999 in het voorjaar van 2026 Evelyn en haar traject in het verhaal. We leren meteen dat het personage van Rachel Weisz een briljante studente van de Egyptische geschiedenis is, ook al doet ze haar uiterste best om onschatbare artefacten in handen te krijgen. En ook al verandert de film haar ogenschijnlijk in een jonkvrouw in nood door haar tot het uitverkoren vaartuig van Imhoteps verloren liefde Anck-su-namun (gespeeld in het begin van de film door Patricia Velásquez) te maken, slaagt Evelyn erin dat afwijzende label volledig te overstijgen. Evelyn is superslim, een snelle denker en goed in crisissituaties. Zelfs als Rick haar van tijd tot tijd komt redden, krijg je het duidelijke gevoel dat ze het prima zelf kan doen.
Dankzij een formidabele acteur als Weisz is Evelyn net zo goed een held als Rick (en ik heb het gevoel dat ik dat moet zeggen beide Weisz en Brendan Fraser wonnen de Academy Awards nadat ze samen de hoofdrol speelden in “The Mummy”, wat gewoon een leuk dingetje is om over na te denken). Tegen het einde van de film is Evelyn degene die Imhotep echt verslaat door het Boek van Amun-Ra correct te gebruiken om hem in een kwetsbare, sterfelijke mens te veranderen, waardoor zij de echte overwinnaar van deze hele situatie wordt. (En niet voor niets krijgt ze een erg hete kerel om haar op het einde te kussen. Dat is nog een overwinning voor ons meisje Evelyn!)
“The Mummy” wordt nu gestreamd op HBO Max – en je moet ernaar gaan kijken! Het is echt leuk! Wat betreft “The Mummy” van Lee Cronin, dat momenteel in de bioscoop draait.
