Het duo begon vervolgens de krassen van artsen te analyseren en bestudeerde hoe de vormen in elkaar overvloeiden, waarbij alle context verloren ging, waarbij een ‘e’ gemakkelijk een ‘o’ kon worden. Parker en Rajshree experimenteerden keer op keer zo snel mogelijk met schrijven, met als doel volledige onleesbaarheid – een interessant concept in het ontwerpen van lettertypen waarbij duidelijkheid en leesbaarheid vaak prioriteit krijgen. Ironisch genoeg zou je denken dat doktersaantekeningen ultraleesbaar zouden zijn. Niettemin wilden Parker en Rajshree niet dat het willekeurige krabbels zouden zijn; er moest natuurlijk “een onderliggende structuur zijn die echt op het alfabet leek”. “Het bereiken van dat evenwicht tussen de alfabetten was het moeilijkste deel – waarbij elke letter chaotisch en gehaast moest aanvoelen, maar toch moest werken als een systeem met consistente lijndikte, ritme en x-hoogte”, zegt Parker. Het resultaat was Hellcare Regelmatig.
Het handschrift van de dokter staat berucht bekend als ‘chicken scratch’, een metafoor voor hoe hels het is om door het Amerikaanse gezondheidszorgsysteem te navigeren. Het doel was “om de absurditeit te benadrukken van hoe we collectief iets hebben geaccepteerd dat zo ontoegankelijk is als normaal”. Het is duidelijk dat dit geen grap is tegen artsen, maar dat lettertypeontwerp wordt gebruikt als een manier om politiek commentaar te leveren op de manier waarop gezondheidszorg elk moment van het leven binnensijpelt. “Een systeem dat duidelijk en gemakkelijk te begrijpen zou moeten zijn, wordt in plaats daarvan met opzet cryptisch en vijandig gemaakt”, zegt Rajshree.
Hellcare Regelmatig laat zien hoe typografie een belangrijk instrument is voor activisme: de manier waarop typografie op onbewuste niveaus kan communiceren, brengt net zoveel betekenis over als de woorden die het spelt. “Rajshree liet me kennismaken met de wereld van de typografie. Door met haar samen te werken, werden mijn ogen geopend voor het feit dat letters een medium kunnen zijn om een idee uit te drukken”, zegt Parker. “We denken vaak dat typografie duidelijk en leesbaar moet zijn omdat het bedoeld is om een boodschap over te brengen, maar toen je die grenzen begon te verleggen, besefte ik dat het ook op andere manieren kan communiceren, door middel van emotie, spanning en ervaring.” Voor Rajshree gaat typografie over de vraag: “Wat als dat niet zo was?” – betekenis: hoe kunnen we onze algemeen aanvaarde taal omkeren, remixen en rommelen? Door deze tradities van visuele communicatie te doorbreken, worden de poorten geopend voor bredere discussies over wat er nog meer opengebroken en onderzocht kan worden. De gezondheidszorg staat ongetwijfeld bovenaan de lijst van dingen die hervormd moeten worden.
