Door Chris Sawin
| Gepubliceerd
Van David Lowery (De Groene Ridder, Een spookverhaal), Moeder Maria is een psychologische dramathriller gedreven door welsprekende dialogen en meeslepende vertolkingen van Anne Hathaway en Michaela Cole. Lowery zegt dat hij erdoor werd geïnspireerd Dracula van Bram Stoker (1992) en Taylor Swift: Reputatiestadiontourterwijl Anne Hathaway zegt dat ze haar optreden baseerde op Beyoncé en haar film/live-album Homecoming: een film van Beyoncé specifiek. David Lowery zei verder dat hij Moeder Mary over tien tot vijftien jaar als Taylor Swift zou kunnen zien.
Mother Mary (Anne Hathaway) is een icoon van de popmuziek. Haar optredens bevatten ingewikkelde kostuums, een betoverende podiumpresentatie en enkele van de meest pakkende en meest sexy popmuziek uit de recente geschiedenis (de filmscore is van Daniel Hart, terwijl de soundtrack originele nummers bevat van Jack Antonoff, Charli XCX en FKA Twigs). Haar concerten overtreffen de typische muzikale verwachtingen, aangezien velen haar optredens vergelijken met gebed of de heilige communie.
Een traumatische ervaring zorgde er echter voor dat Moeder Maria afstand deed. Ze plant haar terugkeer naar de muziek met een nieuw nummer en wil een nieuwe jurk die past bij haar tweede komst. Maar niets lijkt goed te voelen, en het grootste probleem is dat haar huidige kostuumontwerpers de verkeerde jurk voor haar hebben gemaakt. Ze wendt zich tot Sam Anselm (Michaela Cole), een wereldwijd erkende kostuumontwerper.
Sam werkte vroeger voor Moeder Mary, en de twee waren goede vrienden, maar er gebeurde iets waardoor ze niet alleen uit elkaar dreven, maar Sam ook een hekel kreeg aan Moeder Mary en haar muziek. vergift. Het overstijgt het concept van persoonlijke wrok en evolueerde naar deze gemene vijandigheid die de ziel permanent besmeurde. Sam leerde er uiteindelijk voorbij te gaan, maar het is er altijd geweest.
Nu hebben ze vier dagen de tijd om de perfecte jurk te maken voor een baanbrekende headliner en openingsdatum, maar de voelbare kloof tussen hen zou tot volledige onrust kunnen leiden.
De eerste helft bestaat uitsluitend uit dialoog
Op iets minder dan twee uur, de eerste helft van Moeder Maria is een bijna volledig heen-en-weer-dialoog tussen Moeder Maria en Sam. Er zijn ontsnappingsmomenten die de muziek laten zien, wat de grootste aantrekkingskracht van de film is.
Ook al zie je gewoon twee mensen praten, die eerste helft is het sterkste deel van de film. De relatie tussen Moeder Maria en Sam verwijst naar iets diepers dan vriendschap. Het hadden geliefden of zelfs zielsverwanten kunnen zijn, maar de film verwijst daar alleen maar naar, en het is slimmer. Ze waren niet alleen dichtbij; ze hadden een onbreekbare band die werd verbroken door iemand die verblind werd door de schijnwerpers.
Michaela Cole is net zo kattig als Sam
Michaela Cole is zo ongelooflijk kattig als Sam. Wat Moeder Maria ook heeft gedaan, het heeft haar zo verkeerd gedaan dat ze meedogenloos en heerlijk meedogenloos is. Ze is verbitterd dat ze nog steeds om Moeder Maria geeft. De jurk en haar manier van doen lijken te dienen als een soort einde voor hun tijd samen. Het kan een haatjurk zijn of iets dat Moeder Mary aan het einde van deze vier dagen meeneemt, om Sam daarna nooit meer te zien. Maar in de ogen van Sam is het in zekere zin een zwanenzang, ook al is het bedoeld als een nieuw begin voor Moeder Maria.
Sams haat wordt verwoord door Cole’s magnetische Britse accent, en deze schadelijke beledigingen zijn verweven in informele maar standvastige dialogen. Cole’s aanwezigheid op het scherm is net zo indrukwekkend: ze knippert nauwelijks, heeft voortdurend grote ogen, heeft verblindend helderwitte, perfecte tanden en heeft een onderlip die lichtjes krult en trilt als ze spreekt. Ze is een slechte teef die zo erg wordt geminacht dat ze een masker draagt om te verdoezelen dat ze ontroostbaar is.
Anne Hathaway zingt eigenlijk elk liedje en huilt elke traan
De transformatie van Anne Hathaway in Moeder Maria lijkt vermoeiend. Het personage is zo ver dat muziek, het enige dat haar beroemd heeft gemaakt en dat haar ooit gelukkig maakte, nu een klus is die haar alleen maar leegte en vermoeidheid doet voelen.
Hathaway zingt elk nummer in de film, wat indrukwekkend genoeg is, maar ze huilt ook bijna elke keer dat ze in een scène met Michaela Cole zit. Huilen is niet leuk, en als je het lang genoeg doet, krijg je hoofdpijn of krijg je zin om een dutje te doen. Moeder Maria duurde 14 maanden om te filmen. Zelfs als dat aan en uit is, is dat nog steeds veel huilen.
Moeder Mary heeft een nieuwe dans bedacht voor een van haar liedjes voor haar komende tournee, en Sam vraagt haar om die uit te voeren (zonder muziek, maar daar komen we nog op terug). Deze dans ziet eruit alsof het pijn doet om op te voeren, omdat hij vol pulserend, gewelddadig ronddraaien, stampen en stoten is, alsof het leven van Anne Hathaway ervan afhing.
Deze dans is het equivalent van ritmische bezetenheid. Hathaway gooit haar lichaam tegen muren, meubels en de vloer alsof ze iets uit het diepst van haar binnenste probeert weg te slaan. Het is in zekere zin een exorcisme, en het verhaal zorgt ervoor dat het nog meer zo voelt.
Fenomenale muziek die klinkt als een verloren Madonna-album
Sam weigert iets van Moeder Mary’s nieuwe muziek te horen. De gebeurtenis die Sams minachting voor haar teweegbracht, heeft geresulteerd in een streak die Sam niet wil doorbreken. Charli XCX schreef het grootste deel van de soundtrack van de film met hulp van haar echtgenoot George Daniel, de drummer van The 1975. Ondanks de invloed van de soundtrack uit de moderne popmuziek, klinkt het als een verloren album uit de bloei van Madonna. Dat gezegd hebbende: de muziek is fenomenaal.
Moeder Mary probeert Sam haar nieuwe liedje te laten zien, maar het wordt nooit echt in de film vertoond. Het is alsof we het nooit horen, en iedereen in de film spreekt erover en praat erover alsof het het beste nummer is dat oren ooit hebben gehoord, a la “Tribute” van Tenacious D. Als het het nummer is dat over de aftiteling wordt gespeeld, is het vergeetbaar, wat nog deprimerender is omdat de rest van de muziek zo goed is.
In de tweede helft valt alles uit elkaar
Moeder Maria valt in de tweede helft uit elkaar. Zodra het begint uit te leggen waarom Sam boos werd op Moeder Mary en wat er gebeurde waardoor Moeder Mary afstand nam van de muziek, wordt de film vreemd eenvoudig en bizar op een manier die ongelooflijk is.
Dit zeer persoonlijke en muzikale drama wordt een spookverhaal, waarbij een rode stof dood en wedergeboorte symboliseert. De rode stof verbindt beide vrouwen omdat het Moeder Maria beangstigt, maar dient toch als een vorm van verlossing voor Sam. Het is de oorzaak van de muzikale afwezigheid van Moeder Maria en de essentie van Sams wraakzuchtige kijk op het leven.
Maar die rode stof wordt uit het ene personage in de film geworpen en brengt de rest van de film in het andere door. Het ruïneert iemands leven terwijl het een nieuw doel voor de ander dient. Het voelt alsof het schuldgevoel, spijt en nostalgie in één probeert te zijn, maar het gaat verloren in de vloeiende weergave van de stof.
Geruïneerd Door Rode Stof
Moeder Maria heeft een fantastische soundtrack, hartstochtelijk boeiende optredens van Michaela Cole en Anne Hathawayen prachtig poëtische dialogen die je de hele tijd in zijn greep houden. Maar een stuk vloeiende rode stof verpest dat allemaal.
Er zit echte kunst in Moeder Maria dat is verborgen achter een transparante rode sluier. De film eindigt alsof je een stuk stof in de wind laat wegdrijven; zijn reis is eindeloos en onvoorspelbaar, maar ook voor altijd veranderend. Het concept kan op papier fascinerend zijn, maar de bedoeling ervan om in de wolken te zweven valt in duigen en verliest het leven dat het ooit had.
Moeder Maria komt op 24 april in theaters door het hele land.
