‘For Want of a Horse’-recensie: een triggerwaarschuwing voor zoöfilie

‘For Want of a Horse’, een toneelstuk van Olivia Dufault dat in wereldpremière gaat in een productie van Echo Theatre Company in het Atwater Village Theatre, wil een rationeel gesprek voeren over een taboe-onderwerp dat onmiddellijke verontwaardiging kan uitlokken.

Het onderwerp is zoöfilie, niet te verwarren met bestialiteit, hoewel het voor velen van ons een onderscheid zal zijn zonder veel verschil.

Calvin (Joey Stromberg), een knappe, zachtaardige, getrouwde accountant, heeft het grootste deel van zijn leven een geheim met zich meegedragen. Hij heeft iets met paarden. Zijn erotische interesse begon al op jonge leeftijd, en al zijn pogingen om een ​​normaal leven te leiden hebben hem depressief gemaakt en zelfmoord overwogen.

Zijn vrouw, Bonnie (Jenny Soo), is een toegeeflijke kleuterleidster die moeite heeft een meisje in haar klas in bedwang te houden dat de geneugten van masturbatie heeft ontdekt. Ze maakt zich zorgen over haar man en ontdekt via zijn browsegeschiedenis dat hij opnieuw vreemde dierensites bezoekt.

Ze stelt voor dat hij een paard houdt en legt uit dat ze geen weduwe of gescheiden vrouw wil worden. Calvin is verrast door haar vrijgevigheid, maar is tot het inzicht gekomen dat zijn voorkeur meer is dan alleen maar een knikje. Het maakt deel uit van zijn identiteit – en misschien wel het enige deel dat zijn leven de moeite waard maakt.

Een paard genaamd Q-Tip (Griffin Kelly) komt het leven van het stel binnen. Er is een stal beveiligd en de merrie, die voelt dat er iets vreemds aan de hand is, wordt verwend met appels en liefkozingen.

Kelly, een statige verschijning in jurk, tuig en laarzen, brengt het paard tot leven met wilde, onvoorspelbare bewegingen. De enorme omvang van het dier vormt een bedreiging voor de mens. Eén trap, zoals Q-Tip zelf uitlegt in een van haar gedachtebubbel-monologen, is in staat een stalen muur te doordringen. Maar het controleren van de voedselvoorziening van een dier is een effectieve manier om zijn vertrouwen te winnen.

Calvin heeft steun gevonden in de online zoöfiliegemeenschap. PJ (Steven Culp), een man wiens huidige inamorata een bichon frise is, overweegt om naar een land te verhuizen waar zoöfilie niet illegaal is. Hij is de schaamte en de geheimhouding beu. Hij is trots op zijn gehechtheid aan honden, ook al heeft zijn liefde voor honden hem het contact met zijn dochter en ex-vrouw gekost.

Dufault schuwt seksuele details niet. Voor PJ hangt intimiteit af van pindakaas. Calvin beschrijft de fysieke signalen die de erotische bevrediging van Q-Tip onthullen. Het stuk vervalt af en toe in sitcom-humor. (PJ zegt dat hij overweegt een dating-app voor mensen en honden te maken, genaamd Rin Tin Tinder.) Maar de ingetogen toon blijft meestal buiten het sentimentalisme.

De productie, geregisseerd door Elana Luo, wordt nauwgezet goed geacteerd door de vierkoppige cast. Stromberg laat Calvijn niet alleen redelijk lijken, maar ook verrassend gevoelig. Soo’s Bonnie belichaamt op zoete wijze de excessen van een soort progressieve vroomheid. Als PJ omarmt Culp nors zijn rol als polemische vuurstarter van het stuk. En Kelly’s Q-Tip overbrugt in de fysiek meest veeleisende uitvoering van de productie de kloof tussen mens en dier met theatraal zelfvertrouwen.

Steven Culp, links, en Joey Stromberg in “For Want of a Horse” bij de Echo Theatre Company.

(Cooper Bates)

De openheid die Dufault, een transgender-toneelschrijver, in het stuk brengt, zorgt voor een dramatische speling. Mogelijk heeft dezelfde angst voor het vellen van waardeoordelen, die Bonnie ervan weerhield om in haar klaslokaal discipline van gezond verstand op te leggen, ‘For Want of a Horse’ van een voortstuwend standpunt beroofd.

Het stuk beweegt zich monotoon tussen de slaapkamer van Calvin en Bonnie en de stal. Scenisch ontwerper Alex Mollo heeft een efficiënte manier bedacht om tussen deze rijken te schakelen door dezelfde set houten stammen te gebruiken. Maar de argumentatie van het stuk bouwt niet zozeer op, maar verstrijkt eerder.

De tijd eist zijn tol en Calvin moet uiteindelijk een beslissing nemen. Maar het personage dat mij het meest interesseerde was Bonnie, wier realiteit slechts een glimp oplevert. Het stuk gebruikt stilzwijgend de zelfmoorddreiging van haar man als troefkaart. Zoophilia is niet alleen een fetisj voor Calvijn, maar een ononderhandelbaar onderdeel van zijn identiteit.

Deze twijfelachtige veronderstelling kan psychologisch worden onderzocht, niet alleen vanuit het standpunt van Calvijn, maar ook vanuit dat van zijn vrouw. Het stuk wil een intelligent debat voeren, maar wil bepaalde politieke standpunten niet te sceptisch in twijfel trekken.

Op een gegeven moment maakt Bonnie bezwaar als Calvin zijn situatie vergelijkt met die van homoseksualiteit, maar daar eindigt het gesprek. De realiteit is dat de rechtervleugel een soortgelijke bewering heeft gedaan, met het argument dat het homohuwelijk de deur opent voor bestialiteit, polygamie en incest. ‘Bij gebrek aan een paard’ verleent onbedoeld legitimiteit aan deze redenering.

Griffin Kelly in “For Want of a Horse” bij de Echo Theatre Company.

(Cooper Bates)

Niet dat extremistische standpunten verboden terrein mogen zijn, maar ze moeten wel rigoureuzer worden aangepakt. Op dezelfde manier wordt Bonnie’s bezorgdheid over de kwestie van toestemming – hoe kan een paard ja zeggen tegen geslachtsgemeenschap met een mens – geïntroduceerd om vervolgens te worden weggewuifd met een schouderophalen van zachtaardige, beide kanten.

Terwijl ik naar ‘For Want of a Horse’ keek, herinnerde ik me een programma op PBS genaamd ‘My Wild Affair’ dat niet over zoöfilie ging, maar over de problematische aard van menselijke banden met ongetemde dieren. Relaties met een zeehond, een olifant en een neushoorn bijvoorbeeld – obsessieve, beschermende, liefdevolle vriendschappen – leken allemaal te eindigen, zo niet in een regelrechte tragedie, dan in een verbijsterend liefdesverdriet.

Q-Tip krijgt terecht het laatste woord van het stuk, en Kelly, acteur (HBO’s “The Book of Queer”), schrijver en cabaretier, is de drijvende kracht achter de productie. We kunnen nooit weten wat er in de geest van deze merrie omgaat, omdat de hersenen van Q-Tip zo anders zijn geëvolueerd dan die van ons. Kelly speelt het antropomorfe spel en behoudt tegelijkertijd de ondoorgrondelijkheid van een vierpotig wezen.

Het is door middel van taal dat wij, als mensen, de kloof overbruggen die ons van elkaar scheidt. Dat is niet mogelijk met dieren, zelfs niet met onze naaste huisgenoten. (Probeer een noodzakelijke medische procedure aan een kat uit te leggen.)

‘For Want of a Horse’ wil spreken over het onuitsprekelijke, maar de constructie ervan is misschien te tam voor zo’n wild onderwerp.