Gezinnen, in al hun verschillende smaken, zijn essentieel voor de televisie sinds dat licht voor het eerst aanging. Ze kunnen ideaal of nachtmerrieachtig zijn, of beide, of ertussenin, en we accepteren ze – of het nu Waltons of Addamses of Simpsons zijn – op basis van onze eigen ervaring of verlangens, omdat we zelf families kenden of iets anders wilden dan wat we hadden.
In “Schitt’s Creek,” Dan Levy creëerde samen met zijn vader, Eugene, een van de grootste familiekomedies van het medium. Het was een show die in de loop van de tijd groeide van een uitgangspunt over rijke mensen die hun geld verliezen en gedwongen worden dichtbij elkaar te wonen in aangrenzende motelkamers, tot een lofzang op liefde, begrip en acceptatie. Het veroverde de komediecategorieën bij de Emmy’s van 2020, waaronder acteerprijzen voor zowel Levys, Catherine O’Hara als Annie Murphy en het schrijven en regisseren van trofeeën voor Dan.
‘To family’ zijn in feite de laatste woorden die worden gesproken in het eerste seizoen van ‘Bad Mistakes’, Levy’s luidruchtige, grappige nieuwe show, gemaakt in samenwerking met Rachel Sennott en nu te streamen op Netflix – hoewel het gezien wat eraan voorafgaat, niet zozeer een zegen dan een vloek is. Levy speelt Nicky, een predikant in een schaars bezochte kerk in een buitenwijk van New Jersey zonder duidelijke kerkgenootschap. Hij is homoseksueel, maar zogenaamd celibatair; dat hij een vriend heeft, Tareq (Jacob Gutierrez), is alleen bekend bij Tareq; dit creëert natuurlijk een geheim, wat druk zal creëren, wat komedie zal creëren.
Zuster Morgan (Taylor Ortega) is lerares op een basisschool, een baan die niet helemaal past bij al het andere dat we aan haar zien (het is in ieder geval nauwelijks vertegenwoordigd nu de zomer is aangebroken) en een vriend die al heel lang bestaat, Max (Jack Innanen), die heeft besloten dat dit het moment is om een aanzoek te doen. Ze had ooit geprobeerd te acteren in New York, wat betekent dat ze ooit een wilder leven heeft geleid en een soort improvisator is. Hun moeder Linda (Laurie Metcalf), eigenaar van een ijzerhandel, is kandidaat voor het burgemeesterschap en de campagne wordt geleid door extra dochter Natalie (Abby Quinn).
De serie begint als hun grootmoeder op sterven ligt, en op bevel van Linda haasten ze zich naar buiten om een cadeautje voor haar te kopen – Linda probeert een ‘vroege verjaardag’ in te plannen voordat haar moeder overlijdt. En omdat ze zo iemand is, winkelt Morgan wat ze zich voorstelt als een goedkope ketting uit een supermarkt. (Bediende Yusuf, gespeeld door Boran Kuzum, zal veel te doen hebben.) De ketting is niet goedkoop, zo blijkt, zonder bijzonder goede reden, en de supermarkt is niet zomaar een supermarkt, maar een soort tussenstation voor gestolen goederen, gerund door lokale Russische gangsters. Als gevolg hiervan worden Morgan en Nicky gedwongen boodschappen voor hen te doen, onder bedreiging van de dood, of erger.
De show wordt erg ingewikkeld op weg naar een cirkelvormige halve conclusie; er is veel gaande, met Linda’s burgemeestersambities en diverse relatieproblemen. (Elizabeth Perkins speelt de moeder van Max en overbrugt verhaallijnen.) Maar het is een goede rit, en klassiek op zijn manier; het zoeken naar de zinsnede “vermengen met gangsters” levert een groot aantal oude komedies op. In de meest gevaarlijke situaties aarzelen broer en zus niet om ruzie te maken. Nicky zou graag ergens anders zijn, terwijl Morgan het stimulerend vindt. Hoewel het allemaal onwaarschijnlijk is, passen de onderdelen netjes in elkaar; ze maken televisie zinvol.
Ten slotte rust de serie op de schouders van de drie hoofdrolspelers, die gewoon een genot zijn om naar te kijken; de camera verplicht door dichterbij te komen. Levy brengt een zachte ademloosheid met zich mee die je misschien herkent van zijn David Rose op “Schitt’s”; zijn zacht gemompelde ‘OK’, wat misschien wel ‘stop met praten’ zou kunnen betekenen, is bijna een handelsmerk. Ortega brengt een soort ontroering over haar herboren wilde kind, terwijl Metcalf Linda speelt met een soort opera-intensiteit uit een kleine stad, met opengesperde ogen en precieze uitspraak – ze is als een plattelandsneef van O’Hara’s. Moira Roos – alsof ze op het podium stond te pitchen voor de achterste rij van het theater.
Michelle Pfeiffer en Elle Fanning in ‘Margo’s Got Money Troubles’, gaat op 15 april 2026 in première op Apple TV.
(Allyson Riggs/met dank aan Apple)
In “Margo’s Got Money Problems”, dat woensdag in première gaat op Apple TV, speelt Elle Fanning het titelpersonage, een studente die in bed wordt gevleid door haar schrijfprofessor, Mark (Michael Angarano), die getrouwd is en kinderen heeft, ondanks dat ik tegen het scherm schreeuwde dat ze het niet moest doen. Al snel is ze zwanger, en kort daarna de in wezen alleenstaande moeder van baby Bodhi, die geen werk kan vinden of geen tijd kan vinden om te schrijven. (Als heldin gaan we uit van haar talent.)
Vermoedelijk op zoek naar wat normaliteit, is Margo’s moeder, Shyanne (Michelle Pfeiffer), een voormalig gezellig meisje – maar nog steeds sprankelend – verloofd met Kenny (Greg Kinnear), christelijk, vierkant en oprecht; de Ralph Bellamy van het stuk, er wordt niet van je gevraagd hem helemaal serieus te nemen (hoewel Kinnear hem eerlijk speelt). Shyanne’s ex-man is Jinx, een voormalige professionele worstelaar, gespeeld door Nick Offerman met het rustige effect van Ron Swansonnog verder teruggebeld; depressie en drugsverslaving zullen dat met je doen. Net uit de afkickkliniek ruilt hij een kampioensriem in voor een motorfiets en voegt zich bij het huishouden; hoewel hij Margo vroeg verliet, en in tegenstelling tot Shyanne, blijkt hij een geweldige, gemakkelijke omgang met Bodhi te hebben. (De baby zelf, of baby’s – ze gebruiken een tweeling voor dit werk – zijn zelf geweldig.)
Ook in de residentie is kamergenoot Susie (Thaddea Graham), een vrolijke cosplayer – en toevallig de grootste fan van Jinx – wiens vaardigheden waardevol zullen worden als Margo, die geld nodig heeft, de wereld van OnlyFans betreedt. Eerst pikt ze tips op die de penissen van volgers beschrijven in termen van Pokémon (er werd geen uitleg nodig geacht). Vervolgens richt ze zich op video en zet steeds uitgebreidere sexy sci-fi-producties op naast Susie (decors en kostuums), Jinx (verhaaladvies, stuntcoördinator) en OnlyFans-veteranen KC (Rico Nasty) en Rose (Lindsey Normington), een fantastisch tagteam tot wie Margo zich wendt voor advies. (Margo lijkt de zaken over te nemen, maar het is haar naam in de titel, dus alsjeblieft.) Dit introduceert een element van Mickey en Judy, mijn oom heeft een schuur, laten we een komedie spelen. Belangrijker nog: het creëert een team, waarin het gezin dat je vormt, samensmelt met het gezin dat je hebt.
Het is zo zoet als maar kan. Behalve naar bed gaan met je professor – studenten, doe dit niet! — de show is over vrijwel alles positief: moederschap, dochterschap, professioneel worstelen, tweede kansen, sekswerk, cosplay en de manier waarop kunst op vreemde plekken verschijnt. Alleen Marcia Gay Harden, als Marks moeder, Elizabeth, is een regelrechte slechterik, en je zult haar haten.
De serie is gemaakt door David E. Kelley (Mr. Michelle Pfeiffer), naar de roman van Rufi Thorpe uit 2024, opnieuw onder de paraplu van Nicole Kidman’s Blossom Films (na hun samenwerking aan “Grote kleine leugens,” “Negen volmaakte vreemden” En “Liefde & Dood”), met zijn huisstijl van goed gestoffeerde Q-kwaliteit (in tegenstelling tot prestige, op zijn pop-cultus manier). (Kidman speelt een kleine rol als worstelaar die advocaat is geworden en het is een tijdje geleden dat ik haar zo goed heb gezien.) ‘Margo’s Got Money Problems’ kan vreselijk sentimenteel zijn, bijna oubollig – de climax is puur Hollywood – maar onmiskenbaar effectief. En als de mix van komedie en drama een beetje destabiliserend kan zijn, hoef je je geen zorgen te maken over waar het terechtkomt.
