Verhaal: De reis van een romanschrijver naar Ierland om de as van zijn overleden ouders te verstrooien, waar ze hun huwelijksreis vierden, verandert in een spookachtige nachtmerrie wanneer hij incheckt in het meest spookachtige hotel van de stad.Beoordeling: Stel je een koud winterstadje voor met nauwelijks mensen en een hotel dat vanuit elke hoek naar mysterie ruikt. Welkom bij The Bilberry Woods Hotel op het platteland van Ierland – een hotel waar u weet dat er iets niet klopt zodra u binnenkomt. Het is nauwelijks bewoond en wordt gerund door een skeletachtige staf, waaronder de schoonzoon en manager van eigenaar Cob, Mal (Peter Coonan), Fiona (Florence Ordesh), de barman en loopjongen Alby (Will O’Connell).Ohm (Adam Scott), die al een paar romans op zijn naam heeft staan, wordt herkend door het personeel, dat vriendelijk tegen hem probeert te zijn, maar Ohms koude houding schrikt hen snel af. Terwijl hij de as van zijn ouders verstrooit, komt Ohm de dakloze Jerry (David Wilmot) tegen, die high is van de paddo’s. Net wanneer Ohm denkt dat hij eindelijk kan ontspannen en tot rust kan komen na het voltooien van de taak die hem naar Ierland bracht, beginnen het mysterieuze verleden en de griezelige aanwezigheid van het hotel hem te achtervolgen. Nieuwsgierig en toch achterdochtig leidt Ohms zoektocht naar de waarheid hem op een duister pad naar de diep verontrustende geheimen van het hotel.Regisseur en schrijver Damian McCarthydie ons films als Caveat en Oddity gaf, gaat met Hokum terug naar de basis – een spookachtig verhaal geworteld in de folklore en onderbroken door perfect getimede jump-scares. Hokum levert op fraaie wijze een van de klassieke horrorstijlen op: het publiek vervoeren naar een claustrofobisch, groezelig oud hotel vol geheimen en spookachtige waarnemingen – en voedt zich effectief met de angst van het publiek. Hoewel het verhaal van McCarthy wat onregelmatig is en zich langzaam ontvouwt, biedt het een behoorlijke mix van echt gevaar en psychologische spanning. De echte held van de film is duidelijk het hotel zelf, à la The Shining, op angstaanjagende wijze tot leven gebracht op het scherm door de diepgewortelde cinematografie van Colm Hogan, het realistische decorontwerp van Ciara McKenna en het suggestieve productieontwerp van Til Frohlich.Adam Scott speelt de gespannen auteur wiens verlangen om gewoon met rust gelaten te worden gemakkelijk kan worden aangezien voor verwaandheid. Maar hij verkoopt moeiteloos de verknipte situatie waarin Ohm vastzit – een deel ervan puur toeval, een groot deel vanwege zijn eigen ongewenste nieuwsgierigheid. De rest van de cast is zo goed als redelijk. Geen van hen heeft veel ruimte om op te treden, en het schrijven biedt hen ook niet genoeg materiaal om echt mee te werken. Jozef Bishara’s achtergrondscore vormt een mooie aanvulling op de griezelige gebeurtenissen op het scherm.De jump-scares landen precies op het juiste moment, en de meeste horrorliefhebbers die genieten van de sensatie van plotseling geschokt worden, zullen hier genoeg vinden om betrokken te blijven. Hokum probeert nooit het horrorgenre opnieuw te definiëren, maar kiest ervoor om de zaken eenvoudig en grotendeels sfeervol te houden. De ervaring voelt meer als een wandeling door een spookachtige hotelattractie in een pretpark dan als beloning voor een fantastisch achtergrondverhaal of als een schrijven dat sterk genoeg is om alle schrik en schrik te rechtvaardigen.
