Een ode aan de F*g Hags

Maar zoals een van mijn favoriete professionele vrouwelijke liefhebbers van homomannen mij uitlegde: die vrouwen zijn geen heksen. Het zijn toeristen. Vrijgezellen, indringers en meelopers die misschien wel de beste bedoelingen hebben, maar geen zelfbewustzijn hebben.

Een echte Hag is van nature iemand met de homocultuur. Als ze niet met haar homo’s naar de club kan, waar kan ze dan in vredesnaam heen?! Ze kent de aanwijzingen, de zeden en de onuitgesproken regels omdat haar soort erbij was toen deze eeuwenoude teksten werden geschreven. Ze staat op de gastenlijst van Wrecked terwijl jij in de rij staat te wachten. (Nee, maar serieus, hoe zijn kaartjes altijd uitverkocht op het moment dat het volgende feest wordt aangekondigd?!). Ondanks alle manieren waarop heksen van elkaar kunnen verschillen, is dit hun rode draad. “Ik heb geen homo’s”, zei een van mijn favoriete heksen. “Ik ben de homo’s.”

Voor de goede orde: ik heb ter voorbereiding van dit stuk met veel vrouwen gesproken, van een powerlesbienne tot een femme-top die ervan houdt haar favoriete homoseksuele jongens vast te binden. Al deze vrouwen dragen met trots de titel ‘fag heks’, hoe pejoratief de oorsprong ook mag zijn. De zinsnede is uiteraard een dubbele smet: een Sharknado van vrouwenhaat en homofobie. Maar bij terugwinning is er vrijheid en eerbied voor wat is geweest.

In de afgelopen eeuwen, toen de dreiging van arrestatie en sociale ondergang queer mannen in de kast dwongen – RIP Oscar Wilde – boden flikkers bescherming als baarden. Na het succes van de homorechtenbeweging werden ze echte en trotse bondgenoten van de pas bevrijde homogemeenschap. Die steun werd alleen maar groter op het hoogtepunt van de AIDS-crisis, toen vrouwen via groepen als ACT UP hevig vochten om het beleid en de publieke opinie te veranderen, terwijl ze zorgden voor hun homoseksuele vrienden en familie die aan de ziekte leden. In de beginjaren was de relatie tussen flikker en heks, dankzij een NBC-sitcom over een codependent roodharige en een neuroticus, een afspraak-tv voor huishoudens in heel Amerika.

De geschiedenis is bezaaid met grote heksen, van wie we velen nooit bij naam zullen kennen, en velen die alleen onder de mononiem bekend zijn: Judy, Barbara, Liza, Cher, Madonna, Diana (zowel de prinses van Wales als de koningin van Motown), Beyoncé, Gaga. Waarom hebben homo’s een bijna genetische aanleg voor diva-aanbidding, waarbij ze onze meest fantastische entertainers verheerlijken zoals moderne incarnaties van Oshun en Shiva? Nou, we noemen deze vrouwen niet voor niets ‘moeder’.

Voor veel homomannen waren vrouwelijke figuren onze eerste beschermers, onze grootste heldinnen en onze beste vrienden. Schreeuw het uit naar de meisjes op de middelbare school die met hun hand op hun heup tegen onze pestkoppen schreeuwden: “hij ZEI dat hij geen homo is!” Ze zagen en hielden duidelijk van ons zoals we waren, zelfs voordat we onszelf konden zien.

Met de tijd en de leeftijd komt er echter een grotere kloof tussen de geslachten. Terwijl queer mannen hun eigen identiteit krijgen en hun eerste volwassen sociale groepen vormen, op zoek naar liefde, lust of iets daartussenin, neemt het vrouwelijke vaak een achterbank in. Tegelijkertijd vestigen veel, maar niet alle, vriendinnen zich, gaan trouwen en stichten een gezin. Levensstijlen en prioriteiten veranderen, en queer mannen worden grotendeels aan hun lot overgelaten, ten goede of ten kwade. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik ’s avonds een paar nachten door zou brengen Paardenvlees Disco heb er geen zin in gehad Heer van de vliegen.