Anil Menon heeft misschien wel het meest uitgebreide CV ter wereld. Na een aantal jaren als NASA-vluchtchirurg te hebben gewerkt, werd hij in 2018 medisch directeur van SpaceX, waar hij onderzoek deed naar de effecten van de ruimte op het menselijk lichaam. In 2021 werd hij geselecteerd als NASA-astronaut en heeft hij de afgelopen jaren getraind voor zijn eigen reis naar de ruimte. Onderweg steunde hij ook zijn vrouw Anna Menon, die in 2024 voor een privémissie naar de ruimte reisde en vorig jaar zelf werd geselecteerd als NASA-astronaut.
Ergens in de marge heeft Menon ook gediend als lid van de luchtmachtreserve en arts op de eerste hulp.
Nu gaat hij eindelijk zelf de ruimte in. In juli zal Menon naar Kazachstan reizen, waar het Russische ruimtevaartprogramma lanceringen uitvoert, en zich bij twee kosmonauten voegen op de volgende missie naar het internationale ruimtestation. Hij vliegt aan boord van het beroemde Russische Sojoez-bemanningsvoertuig, dat al tientallen jaren met succes wordt gebruikt, en zal naar verwachting acht maanden aan boord van het station doorbrengen.
Jarenlang hebben NASA en Roscosmos, de Russische ruimtevaartorganisatie, de gewoonte gehandhaafd om astronauten en kosmonauten op elkaars missies te plaatsen. Een neveneffect van die regeling, en van het moderne ruimtevaarttijdperk in bredere zin, is dat Menon een ongewoon uitgebreid perspectief biedt op het leven in de ruimte, met ervaring die de NASA, het Russische ruimtevaartprogramma en SpaceX omvat, evenals een beeld uit de eerste hand van de duidelijke institutionele rol van NASA.
“NASA overbrugt als het ware de kloof tussen sommige van deze verschillende culturen en synthetiseert deze”, zegt hij. “Als we naar de maan kijken, zal iedereen dat ook nastreven. Ik denk dat NASA voor dit alles een geweldige synergie is.”
Snel bedrijf sprak met Menon over zijn aanstaande missie, de toekomst van commerciële ruimtestations en de grootste onbeantwoorde vragen rond de effecten van microzwaartekracht op het menselijk lichaam. Dit interview is aangepast voor duidelijkheid en lengte.
Kun je iets vertellen over de verschillen tussen de Sojoez en de Crew Dragon?
De Sojoez is ontwikkeld voor enkele van de eerste ruimtevluchten en heeft een lange geschiedenis die teruggaat tot wat wij beschouwen als de ruimterace. Ze hebben geprobeerd dingen te laten werken die werken, om redenen van hoge betrouwbaarheid. Sommige computers en schermindelingen zijn dingen met een drukknop… Ze werken.
Hetzelfde geldt voor motoren en een deel van de stoelen en het comfortniveau. De meeste astronauten tijdens het vroege Russische ruimteprogramma waren kleiner van postuur, dus iemand van 1,80 meter zoals ik past er niet zo goed bij, maar ik wel… Het werkt, en dat is het interessante. Het ruimtepak heeft een rubberen drukafdichting, en je draait hem… en dan doe je er een band omheen om hem af te dichten – twee banden – en zo creëer je je afdichting. Het is geen ritssluiting. Het is geen vergrendelingsmechanisme, maar het werkt. En het heeft altijd gewerkt.
SpaceX, geboren in dit tijdperk, verlegt echt de grenzen van de techniek en de ontwikkeling van dingen. Je zult meer aanraakschermen zien. Het zijn geautomatiseerde procedurereeksen… je drukt op een knop en de procedure verschijnt voor je terwijl er veel gegevens binnenstromen, zoals je zou zien in een sciencefictionfilm. Het werkt ook, en het is een andere manier om het probleem aan te pakken, en het heeft een aantal voordelen.
De pakken: je ritst ze dicht en trekt ze aan… Ze zien er echt gaaf uit en ze werken heel goed. Er zijn verschillende soorten motoren – (waar) de raket zelf landt – wat de bruikbaarheid vergroot. Ik zou zeggen dat het de grenzen verlegt van waar we naartoe willen met dingen, wat voor ons uniek cultureel is in termen van de manier waarop we naar dingen kijken.
Wat zie jij als arts als de grootste open vragen over bijvoorbeeld de impact van de ruimte op het menselijk lichaam? We hebben veel onderzoek gedaan naar het Internationale Ruimtestation, maar welke open vragen intrigeren jou als we nadenken over een reis naar de maan, en misschien naar Mars?
Ik zal dat op een vage manier en een heel specifieke manier beantwoorden. Het meer algemene antwoord is dat er zoveel nieuwe dingen zijn. We vliegen al heel lang gezonde astronauten de ruimte in. We gaan vliegen – en we beginnen te vliegen – de hele verspreiding van mensen naar de ruimte. Weet je, op Inspiration 4 had Hayley Arceneaux een osteosarcoom (botkanker). Hoe verandert dat de zaken? Er is dus gewoon veel onbekend.
Op dit moment zie je in de geneeskunde niet vaak totaal nieuwe ziekten, maar we zien wel nieuwe dingen in de ruimte. Ik denk dat we in de toekomst nieuwe dingen zullen blijven zien, en dat is waarschijnlijk het belangrijkste.
Als ik gewoon een specifiek ding zou kiezen als concreet voorbeeld, zien we stolling op onverwachte manieren in de ruimte gebeuren. Als je een heel gezond persoon neemt, zet hem dan in de ruimte. Er zijn drie dingen die de kans op een stolsel vergroten: de ene is een blessure, en dat is wanneer je lichaam de wond sluit – (en) dat is normaal. De andere is stasis, wat betekent dat als je bloed op een statische plek houdt, het gaat stollen. De andere is als een element van hypercoagulabiliteit. Als u orale anticonceptiva voor vrouwen gebruikt, bent u iets gevoeliger voor stolling. In de ruimte krijg je op een bepaald niveau stasis, dus het bloed beweegt niet op dezelfde manier. Je krijgt één hoeksteen van die stollingsdriehoek, en er is alleen wat meer nodig om iets anders te zien.
Naarmate je meer mensen daarheen stuurt, zullen veel van deze ziekten daar verband mee houden (en) je zult er alleen maar meer van zien. Dat kan diepe veneuze trombose zijn, longembolie, beroertes, dat soort dingen. We zullen moeten bedenken: wat kunnen we eraan doen?
Is er aan de andere kant enige belofte of hoop dat er gezondheidsgegevens zijn die in de ruimte lijken te verbeteren in vergelijking met op aarde?
Je ziet dit altijd in sciencefiction, maar als je een handicap hebt op aarde, verdwijnt dat misschien in de ruimte, toch? Je hebt je benen niet nodig in de ruimte, en dus kun je veel dingen doen die je op aarde niet zou kunnen doen, wat de deuren opent voor veel mensen voor wie dat een probleem is. En ik kijk genoeg sciencefictionfilms waarvan ik hoop dat ik een mutant gen krijg terwijl ik daarboven ben en wat nieuwe superkracht heb. Ik maak maar een grapje!
We bereiden ons voor op de volgende generatie commerciële ruimtestations die uiteindelijk het ISS zullen vervangen. Wat heb je in gedachten voor wat we anders zouden kunnen doen of veranderen?
ISS is een geweldige opstap om te leren over onze volgende stap. Ik denk dat de volgende stap, een commercieel ruimtestation, ook een springplank naar de toekomst zal zijn. Dus wat zijn de dingen die we doen op het ISS en die we beter zouden kunnen doen, dat zou echt belangrijke wetenschap zijn. Vergroot de doorvoer en maak het voor mensen gemakkelijker om wetenschap te bedrijven. In het ISS is dat geweldig, maar het kan altijd beter.
Mensen realtime feedback laten geven over een deel van de wetenschap die ze daar doen. Experimenteren met dingen die de deur kunnen openen om naar Mars te gaan en op de maan te blijven.
Kijkend naar de dingen die de orbitale economie op gang brengen, zoals het printen en het ontwikkelen van die productieprocessen. Ze willen daar nieuwe chips maken, en dat stimuleert meer banen in de ruimte en andere dingen. Het focussen op de dingen met een hoog rendement en ze vervolgens van start gaan, zal transformerend zijn… Denk eens aan alle dingen die nodig zijn voor een datacenter in de ruimte. Sommige van deze toekomstige stations kunnen daarop inspelen en helpen die technologie uit te voeren of te repareren totdat het iets is dat je gewoon kunt leveren en lanceren.
