‘Devil Wears Prada 2’ review: Gordijnen voor Runway? Streep in media-nachtmerrie

“The Devil Wears Prada 2” opent als een knock-off van zichzelf, met grapjes die teruggrijpen op de gemene grapjes in de hit van 2006: bijna identieke blauwgroene riemen, een gala met het weinig vernieuwende thema ‘Spring Florals’ en een rode loper die eigenlijk hemelsblauw is. Die riemen waren, als je het je herinnert, de aanleiding Meryl Streep Voor een Oscar genomineerde toespraak over hoe haar heerszuchtige hoofdredacteur van het modetijdschrift, Miranda Priestly, trends creëert die doorsijpelen naar de rest van ons gespuis.

Die eerste film (ik zal het een klassieker noemen) volgde een slordige afgestudeerde, Andy (Anne Hathaway), het nastreven van een positie op een laag niveau bij Runway magazine – Vogue in alles behalve naam – als brug naar een serieuze carrière als journalist. Wee, die brug wordt bewaakt door drie trollen: collega-assistent Emily (Emily Blunt), smaakmaker Nigel (Stanley Tucci) en de duivel zelf, Streeps zilverharige Miranda, wiens heilige achternaam een ​​ironische grap is. Miranda is een riff van de voormalige hoofdredacteur van Vogue Anna Wintourdie vroeger geïrriteerd was door haar karikatuur, maar uiteindelijk bijkwam. Ze wordt tenslotte gespeeld door Meryl Freaking Streep.

De setting was glamoureus, de strijd herkenbaar. Andy’s overgang van verstandige laarzen naar stiletto’s diende als metafoor voor de moeite (en zelfs het ongemak) die het kost om je dromen na te jagen, hoe deze zich ook ontwikkelen. “The Devil Wears Prada” wordt gevierd vanwege haar make-over, waarbij zelfs Andy’s onwetende vriend wordt gespeeld Adriaan Grenierwaarbij ze haar ervan beschuldigde dat ze haar baan bij de Runway alleen maar bekommerde om de schoenen. Nee, het ging nooit om de schoenen. Het ging over het respecteren van de workaholic die ze in de spiegel zag.

Het vervolg, van de terugkerende regisseur David Frankel en scenarioschrijver Aline Brosh McKennavindt pas zijn eigen houvast als het erkent dat een Assepoester-verhaal over het maken ervan in de journalistiek niet langer past. Voorbij zijn de dagen dat Miranda en Nigel terloops hun diepgewortelde uitgever Irv konden vertellen (Tibor Veldman) dat ze een fotoshoot van $ 300.000 weggooien omdat deze niet aan hun hoge normen voldeed. Op dezelfde manier begint Andy’s verhaal wanneer een magnaat haar huidige baan bij een krant genaamd de New York Vanguard opzegt en haar en haar collega’s ontslaat voor een belastingafschrijving van $ 500 miljoen. (Let op dat de werknemers van ten minste één grote Hollywood-studio instemmend knikken.)

Hathaway’s Andy, slim en sympathiek als altijd, keert terug naar een bezuinigde Runway als featureseditor die verantwoordelijk is voor onderzoeksstukken waarvan uit onlinestatistieken blijkt dat niemand ze leest – tenminste, totdat ze een verloving met beroemdheden verbreekt. Ondertussen heeft het internet Miranda tot een meme gereduceerd. Haar meest recente virale schandaal heeft haar geanimeerd in die Homer-Simpson-in-a-hedge GIF.

McKenna schrijft Miranda een zelfbewuste scène waarin ze erkent dat haar harde reputatie haar invloed vergroot. Toch vraag ik me af wat Wintour zal vinden van deze kleinere avatar die dezelfde promotie nastreeft die ze zelf zojuist bij Condé Nast claimde als mondiaal hoofd content. Nadat custom couture tot een kunstvorm is verheven, klinkt alleen al het woord ‘inhoud’ als een degradatie. Inhoud is voor prestigejournalistiek wat Shein is voor Chanel.

Twintig jaar later is al het geld en de macht van de uitgeverij overgeheveld naar de zeer, zeer rijken. Er lijken net zoveel miljardairs in het script voor “The Devil Wears Prada 2” te staan ​​als tijdschriftassistenten. Machtige Miranda moet buigen voor de luxemerken en hun ambassadeurs, wier sponsoring ervoor zorgt dat Runway trots blijft, inclusief de eens gekwelde en vernederde Emily, die nu leidinggevende is bij Dior. De spanning is dikker dan bij nertsen. De filmfranchise kiest ervoor om de oorspronkelijke auteur te negeren Die van Lauren Weisberger eigen vervolgroman uit 2013, ‘Revenge Wears Prada’, hoewel ik graag een threequel zou zien die haar voorbeeld volgt en Blunts hilarisch ijzige Emily in het middelpunt plaatst, zoals ze doet in haar derde boek, ‘When Life Gives You Lululemons’.

De verhalen zijn raar, gezien de concurrerende behoeften van de film om Miranda-bot te zijn over de moderne tijdschriftenwereld en dit op prachtige wijze te combineren met een glas rosé. In plaats van Parijs worden we nu meegenomen naar met cameo bezaaide feesten in de Hamptons en Milaan, inclusief een etentje onder Da Vinci’s muurschildering van ‘Het Laatste Avondmaal’. (Niet alleen is het onderwerp van het schilderij toepasselijk, Da Vinci zelf botste met zijn rijke beschermheren.) Een groot deel van de eerste helft voelt alsof we onze hielen afkoelen met de bende, wachtend op een complot. Er zijn veel ideedraden die afrafelen en nergens heen gaan. Moeten we iets interpreteren uit het feit dat Miranda is bezweken voor het organiseren van een bloemenevenement in de lente – een thema waar ze een beroemde hekel aan heeft – of moeten we gewoon grinniken om het spandoek en verder gaan? Bovendien draagt ​​niemand van de aanwezigen zelfs maar iets met bloemen. Is de oude meid aan het uitglijden, of is het kostuumontwerp?

Eindelijk komt het op gang met een begrafenis – ik zal niet zeggen wiens, alleen dat de dood een passende wending geeft voor een industrie die al de bijl krijgt. Net als Andy begon ik voor kranten te schrijven een paar jaar nadat Craigslist de geheime pagina had gedecimeerd. Mijn persoonlijke versie van “The Devil Wears Prada” zou dichter bij een grindhouse-film liggen. De Runway-medewerkers zien er tenminste moordend uit in hun eigen kielzog.

Twerpy MBA’s dwingen Miranda om als coach te vliegen. Natuurlijk gniffel je: haar karakter is niet verder gekomen dan het eersteklas gordijn sinds iedereen aan boord een warme maaltijd en voldoende beenruimte kreeg geserveerd. Maar er is geen sprake van leedvermaak als je ziet hoe ze zich op een middelste zitplaats wurmt, en er is geen vreugde in haar verdiende loon. Als Miranda Priestly in het stuur kan worden gegooid, zijn we allemaal genaaid.

De film is tegelijkertijd deprimerender dan het origineel en zoeter, met een weerzinwekkende hoeveelheid genegenheid tussen personages die beter zouden moeten weten. Tucci’s vertederend standvastige Nigel wordt eindelijk geprezen voor zijn jarenlange dienstbaarheid bij Runway, en ik was ontsteld toen ik merkte dat ik met mijn ogen rolde over hoe oubollig het moment aanvoelde. Frankel en McKenna waren genieën om de zaken bij de eerste ronde ongevoelig te houden, maar ze voegen nu een romantisch subplot toe tussen Andy en een Australische appartementsaannemer (Patrick Brammall) dat afbreuk doet aan de platonische relaties op de werkplek – het is fanservice waarvan ik niet zeker weet of fans dat echt willen. Ook Miranda heeft weer de liefde gevonden, en de rol van haar nieuwe echtgenoot is zo klein dat ik mezelf ervan bleef overtuigen dat de acteur niet echt de grote kon zijn. Kenneth Branagh..

Justin Theroux heeft een opzichtiger, grappiger rol als de miljardair Benji Barnes die, elke keer dat je hem ziet, voor de rechtbank zit over een ander onzinnig idee of giechelt over hoe een beschavingsvernietigende ramp in Pompeii in aantocht is. Angstaanjagend genoeg verwijst hij naar ‘mensen’ in de derde persoon, alsof hij zichzelf niet langer als een van onze soort beschouwt. Gezien de interesse van de film in de figuren die de journalistiek uithollen en hoe de ex-vrouw van zijn personage (Lucy Liu) hun huwelijk beschrijft als ‘een raket naar een spiegelzaal’, is hij Jeff Bezos met een vleugje Elon Musk. Het is een goede timing, aangezien Bezos het Met Gala van May sponsort en het door Wintour voorgezeten evenement als een gigantische kartonnen doos in zijn merk verpakt.

Maar genoeg over wat “The Devil Wears Prada 2” te zeggen heeft over de economie. Hoe is de kleding? Esthetisch gezien heb ik gekeken naar de strakke herenkledinglooks van Andy en Miranda, veel vesten en blazers met zwier. Narratief gezien mogen hun personages – een heldin en haar aartsvijand – zich niet kleden alsof ze van kledingkast kunnen wisselen. Aan de andere kant staan ​​ze hier op één lijn als kampioenen van kunst, schoonheid en de pers, schouder aan schouder in de vrijwel hopeloze strijd om Runway te beschermen tegen de filistijnen. De echte duivels dragen Fitbits.