In Star Trek sterf je als slechterik, of leef je lang genoeg om opnieuw gecontextualiseerd te worden als onderdeel van een meer genuanceerde soort. De volgende generatie diepte gaf de Klingons die Kirk en de anderen had geplaagd Onderneming op De originele serie, terwijl Diepe ruimte negen uitgewerkt de Cardassianen en de Ferengi, die de Klingons vervingen als standaardschurken TNG. Andere soorten hebben minder geluk; Voyager’s De slecht ontvangen Kazon werd bijvoorbeeld grotendeels uit de canon geschrapt nadat hij twee seizoenen als antagonisten van één noot had gediend.
Deep Space Negen Jem’Hadar verdeelde het verschil. De reptielachtige soldaten, chemisch tot slaaf gemaakte stoottroepen voor de fascistische Dominion, verdienden vermelding in een aantal aanvullende romans en games, maar verdwenen daarna uit Trek. DS9’s conclusie (van de Starfleet Academie Lura Thok is gedeeltelijk Jem’Hadar, maar de serie speelt zich acht eeuwen later af DS9 en vertelt ons weinig over wat er in de tussentijd met hen is gebeurd). Maar DS9 probeerde zijn schurken zo goed mogelijk uit te werken, en een van de beste voorbeelden was ‘To the Death’, die deze week dertig jaar geleden werd uitgezonden.
In ‘To the Death’, dat zich laat in seizoen 4 afspeelt, voordat de Federatie en de Dominion in een openlijk conflict terechtkwamen, worden de twee rivalen ongemakkelijke bondgenoten op een missie om te voorkomen dat een malafide Jem’Hadar-eenheid door de Melkweg raast. “To the Death” werd voor het eerst geïntroduceerd aan het einde van seizoen 2 naast de andere grote volgelingen van de Dominion, de diplomatieke maar dubbelhartige Vorta, en biedt een aantal van de beste inzichten uit de serie in een soort die zou helpen deze te definiëren.
Gekloonde en in vaten gegroeide soldaten hebben een lange geschiedenis in de militaire sciencefiction, maar vechten zelden aan de kant van het goede. Dat roept vragen op over waarom ze niet allemaal gewoon een Roy Batty trekken en op eigen houtje toeslaan, en DS9 leverde meerdere antwoorden op. Geïndoctrineerd om hun scheppers als goden te zien, en genetisch gemanipuleerd om te vertrouwen op een chemische stof die door de Vorta is uitgedeeld, laat ‘To the Death’ zien dat de Jem’Hadar ook hun eigen erecode hebben ontwikkeld die, net als de Dominion zelf, dient als een donkere spiegel voor onze helden.
De aflevering combineert een paar plotpunten, maar is het meest interessant wanneer onze helden denken waarom zij gevecht. O’Brien heeft een gezin om naar terug te keren, Worf merkt de Klingon-liefde voor feestvreugde na de gevechten, en de eeuwenoude Dax houdt gewoon van leven. Maar alleen de overwinning is belangrijk voor de kortstondige Jem’Hadar, die verrast is als zijn tijdelijke kameraden de moeite nemen om hen te helpen hun leven te redden. Wanneer Sisko en de Jem’Hadar-commandant Omet’iklan (Clarence Williams III) ruzie maken over de vraag of het beter is een ongehoorzame ondergeschikte te hervormen of te vernietigen, gaat het gesprek over het Federatie-Dominion-conflict in het klein.
De eerste van verschillende Weyouns maakten hier hun debuut.
Doorslaggevend
Eerder in seizoen 4 (“Hippocratic Oath”) en in seizoen 3 daarvoor (“The Abandoned”), DS9 tweemaal gevraagd of de Jem’Hadar ooit iets anders zouden kunnen zijn dan bloeddorstige moordenaars en tweemaal op nee belandde. Zelfs de onvoldoende verhitte rebel Jem’Hadar in deze aflevering is alleen geïnteresseerd in slachting. Maar de loyalisten geven inzicht in hoe een cultuur die kunstmatig is gefokt voor oorlog in opdracht van meedogenloze autoritairen zich zou kunnen ontwikkelen, en als er niets anders is, hebben ze een wereldbeeld gevormd dat weinig respect heeft voor iedereen die hun toewijding en competentie in twijfel trekt.
“To the Death” markeert ook het debuut – en de aanvankelijke ondergang – van Weyoun (Jeffrey Combs), de meest memorabele apparatchik van de Dominion. Na twee seizoenen van sleutelen aan beide soorten, zouden Omet’iklans onverzettelijke plichtsbesef en Weyouns soepele scharnieren tussen cynisme en oprechtheid hun volk grotendeels bepalen voor de komende gebeurtenissen. Toekomstige incarnaties van Weyoun zouden belangrijke spelers zijn, en hoewel deze Weyoun Sisko waarschuwt dat de ontevredenheid van Jem’Hadar in de Dominion welig zou kunnen heersen, wordt dat specifieke plotpunt onmiddellijk geschrapt. Zelfs als we meer zien van wat de Jem’Hadar drijft, zoals in het uitstekende “Rocks and Shoals” van seizoen 6, zijn ze loyaal tot op het punt van fatalisme.
De Iconians maken de zaken ingewikkelder met een onverwachte comeback.
Doorslaggevend
Intrigerend genoeg brengt ‘To the Death’ de Iconians en hun interplanetaire gateway-netwerk terug van de TNG Aflevering ‘Contagion’ uit seizoen 2, het canonieke equivalent van het gebruik van een handgranaat om een huisvlieg te doden. Het is deze bijna magische technologie waarvan Weyoun en Sisko vrezen dat deze de rebel Jem’Hadar onstuitbaar zal maken, en dus blaast de aflevering het op en wordt er nooit meer over gesproken. In die zin lijkt de poort niet op de angst van Weyoun dat de Jem’Hadar de controle over de Dominion zouden kunnen overnemen; het is gemakkelijk voor sciencefiction-tv om een enorme verandering in de status quo te plagen, maar het is onpraktisch en vaak onwenselijk om deze daadwerkelijk door te voeren.
De Jem’Hadar zou daarom in alle komende verhalen als grunts dienen, waarbij elke zweem van keuzevrijheid zou worden opgegeven om te dienen. DS9’s groter verhaal. Toch deden afleveringen als “To the Death” genoeg om te suggereren dat er op zijn minst een paar interessante gedachten zich achter hun koude ogen ontvouwden, en meer dan 800 jaar nadat de Dominion was verslagen, is het niet moeilijk voor te stellen dat iemand als Lura Thok uit Starfleet Academie op de een of andere manier zou kunnen zijn ontstaan, en dat de zaden hier zijn geplant.
