Weken na haar gesprek met Gem merkte Matilde dat ze haar filmcamera’s aan het schoonmaken was en werd ze getroffen door de impuls om naar de markt te gaan en te kijken wat haar inspireerde om op de sluiter te drukken. Toen ze begon, merkte ze dat ze niet meer kon stoppen. Vanaf deze allereerste dag was er één kernprincipe dat het hele project inspireerde: niet focussen op het maken van ‘goede’ foto’s. De camera werd bijna secundair, of, in de woorden van Matilde, “overbodig”, en het gesprek kwam op de eerste plaats. “(De markt is) een perfecte plek om met anderen te communiceren zonder dat je je hoeft te verontschuldigen omdat je ze stoort”, zegt Matilde, en als Matildes aandacht werd getrokken door een outfit, tatoeage of kapsel, negeerde ze de drang om het compliment voor zichzelf te houden en de drager hiervan op de hoogte te stellen. ‘Bekendheid was hier van cruciaal belang’, voegt ze eraan toe. ‘Mensen die mijn gezicht en mijn naam kenden, waren essentieel.’
Matilde begon regelmatig de markt te bezoeken, samen met haar familie en haar partner Mafalda Salgueiro, die aan het filmen was om een korte film te maken die bij de fotoserie zou horen. Het was logisch dat Matilde op bezoek ging bij degenen die het dichtst bij haar stonden, omdat het de familiale, intergenerationele dynamiek nabootste waarvan ze getuige was en waar haar lens zo op werd aangetrokken. De fotograaf wijst naar een zonovergoten close-upfoto van een slapend meisje, weggestopt tussen de dekens en de babykleertjes die haar moeder, Solange, verkoopt. “Verkopers worden in de kleine uurtjes wakker en uiteindelijk moet iedereen een dutje doen”, legt Matilde uit. “Ik hou van het tweeluik – deze kleine wereld van rust, moederschap en familie in de chaos die de markt is.”
Deze portretten van verkopers en marktbezoekers worden gecombineerd met foto’s van tafels beladen met denim van allerlei aard, noten, eieren en momenten van contrast: delicaat kant dat aan plastic cliphangers hangt, de versleten achterdeur van een opengegooid busje, prachtig gemaakt door een zonnestraal. Het zijn beelden die Matilde gevoelens omschrijft als ‘natuurlijk, ongedwongen, niet-hiërarchisch’, verlost van de druk om het ‘perfecte’ beeld te zijn dat je aan een cliënt moet overbrengen. De ideale afsluiting van het project was de tentoonstelling in Porto, in de Leica Gallery, samen met de begeleidende film van Mafalda. De beelden, samengesteld door Magda Pinto, ‘gingen een eigen leven leiden’ en kwamen terecht op drie meter hoge zeilen die langs de muren van het gebouw volgden. Matilde heeft nu hoge verwachtingen van de tentoonstelling die op tournee gaat. Net als de verkopers die met hun waren rondreizen, droomt ze ervan de ‘kakofonie’ van de lokale Portugese markt naar nieuwe ogen en oren te brengen.
