Muzikant en ex-vriendin Jill Jones heeft zich in een fascinerend interview opengesteld voor de Mirror over haar complexe relatie met muzieklegende Prince. “Hij was lief en schattig, maar hij kon ook haatdragend zijn”, zegt ze.
Toen Jill Jones ging zitten om haar herinneringen aan te delen Prins voor een nieuw Netflix documentaire had ze geen idee welke vuurstorm ze ongewild zou loslaten. De muzikant was goed geplaatst om te spreken. Ze werkte samen met Prince, zong op zijn meesterwerk 1999, en had ook een lange, gecompliceerde relatie met hem. Maar haar getuigenis is, samen met tientallen anderen, nooit uitgezonden.
De hele serie, geregisseerd door Oscar-winnaar Ezra Edelman, werd op dramatische wijze opgeschort nadat de nalatenschap van de zanger besloot dat het zijn imago “generatieschade” zou toebrengen. Er werden vervolgens vingers naar Jill gewezen, te midden van beweringen dat ze had gesproken over de gewelddadige aanval van Prince op haar.
Nu, op de tiende verjaardag van zijn overlijden deze week, is Jill klaar om te onthullen wat er werkelijk is gebeurd – en waarom haar verhaal en hun relatie veel complexer zijn dan wordt voorgesteld. “Het was mijn bedoeling om over de man te praten zoals hij is. Hij was lief en schattig, maar hij kon ook hatelijk zijn”, zegt ze.
Dus wat is er gebeurd? In 1984 gingen Jill en een vriend naar Prince in een hotel waar ruzie uitbrak. Jill bleef jaloers nadat hij haar vriendin begon te kussen, wat haar ertoe aanzette de muzikant een klap te geven. Ze beweert dat Prince reageerde door haar keer op keer in het gezicht te slaan.
Jill wilde aangifte doen, maar werd daar destijds door de kring van Prince voor gewaarschuwd. Ook naar het ziekenhuis gaan was uitgesloten voor het geval het verhaal zou uitlekken. “Er werd mij verteld dat ik zijn carrière zou verpesten… ze zagen hem alleen maar als geld voor hen. Ze zouden veel geld kunnen verdienen. Het laat me zien hoeveel mensen er baat bij hebben”, zegt ze.
Later dat jaar begon het geld te spinnen Paarse regen tournee zou beginnen. “Als ik naar voren was gekomen… zou het niet zijn gebeurd”, zegt ze. “Maar eigenlijk maakten we het daarna goed, want ik had een operatie en hij gaf me heel veel speelgoed, en dit is hoe de verontschuldiging was: ballonnen, speelgoed en snoep.” Ze voegt eraan toe: “Het was heel moeilijk voor ons om niet bij elkaar te zijn. Hij dacht altijd dat ik er zou zijn. Hij zei altijd: ‘Ik zal je altijd blijven kennen.'”
Jill worstelt al meer dan dertig jaar met de vraag of ze openheid over het incident moet geven. “Ik heb er zoveel jaren aan vastgehouden… denk ik, omdat ik op een verontschuldiging zat te wachten”, geeft ze toe.
“Kijk, dit is het gekste aan huiselijk geweld: je wacht soms op een verontschuldiging van iemand van wie je houdt, je denkt dat diegene dat gaat doen, en die wil verder gaan en er niet over praten, en jij staat het toe.”
Jill zegt dat ze tijdens haar jeugd getuige was van geweld, terwijl de ouders van Prince, John Nelson en Mattie Shaw, een vluchtige relatie hadden. ‘Het was een tijdperk waarin mannen hun vrouwen omver sloegen’, zegt ze. “Het was gewoon iets dat gebeurde.”
Uit eigen ervaring voegt ze eraan toe: “Het kostte me jaren om daar misschien overheen te komen. Maar ik vergeef hem ook daarvoor, omdat hij slechts een product van de tijd is, hoewel ik geen excuses probeer te verzinnen.” Ze herinnert zich ook haar reactie jaren later toen Prince publiekelijk naar buiten kwam om zanger Chris Brown te verdedigen nadat hij hem in elkaar had geslagen Rihanna. “Ik hoorde dat hij advies had gegeven aan Chris Bruin een klein beetje… en ik dacht: ‘wauw, hij zal het vergeten zijn”, zegt ze.
Anderen hebben soortgelijke beweringen gedaan over Prince, waaronder de overleden ster Sinead O’Connordie beweerde dat hij haar had aangevallen in zijn landhuis in Hollywood. Jill, die ook de achtergrondzang deed voor Sinead, zegt dat ze wenste dat ze zich solidair had uitgesproken, maar dat ze er niet klaar voor was.
“Ik voelde me in veel opzichten een lafaard, omdat ik het gevoel had dat ik daar had moeten zijn om naast haar te staan. Ik heb nooit iets met haar zien gebeuren, maar ik had mijn verhaal kunnen vertellen. Maar aan de andere kant wilde niemand het horen. Het kon niemand iets schelen.”
Desondanks houdt ze vol dat hun relatie niet tot dat moment alleen kan worden beperkt. Jill was nog maar een tiener toen ze Prince in 1980 voor het eerst ontmoette tijdens zijn Vuile geest tour, terwijl ze de achtergrondzang zong voor de openingsact, Teena Marie.
“Ik was 17 of 18 en had een mond op mij”, lacht ze. “We ontmoetten elkaar in de gang en alle anderen zeiden: ‘Oh, leuk je te ontmoeten’, maar omdat ik net nieuw was in dit spel, gaf ik hem veel schaduw. Vanaf dat moment was het elektrisch, omdat hij niet kon geloven dat iemand zo schandalig zou zijn. ” Destijds had ze er geen flauw idee van dat hij zo’n grote megaster zou worden, maar haar moeder dacht daar anders over.
“Tijdens de tournee zei mijn moeder: ‘Hij wordt een grote ster. Je moet ophouden zo onbeleefd tegen hem te zijn.’ Ze wist dat ik enorm verliefd was op deze kleine man, maar ik was nog zo’n kind.
Prince nodigde Jill later in 1982 uit in de Sunset Sound-studio’s om achtergrondzang te zingen 1999 waar ze werd gecrediteerd onder haar initialen JJ. Ze verscheen in zijn video’s voor 1999 En Kleine rode korvet en werkte later samen met Vanity 6 als achtergrondzanger voordat ze naar Minneapolis verhuisden toen hun relatie zich verdiepte. Ondanks dat ze haar titelloze debuutalbum Jill Jones uitbracht via het Paisley Park Records-label van Prince, voelde ze zich vaak gevangen in zijn baan.
“Mijn carrière ging nergens heen”, zegt ze. “Ik zong voor iedereen en voelde me op dat vlak heel erg verwaarloosd, omdat ik letterlijk achter een gordijn zong.”
Uiteindelijk liep ze weg, hoewel het niet gemakkelijk was om het nieuws te vertellen. “Ik heb een hele zak sieraden teruggestuurd die hij me had gegeven, en het gesprek was niet geweldig. Het was gloeiend heet. Het was episch”, zegt ze. “Ik was in New York en ik was verliefd geworden op iemand.”
Later verhuisde ze naar Europa, in een poging haar leven weer op te bouwen, weg van de muziekindustrie en de aantrekkingskracht van Prince wereld. Maar ondanks alles eindigde hun verhaal daar niet. Een paar weken voordat Prince stierf, zag ze hem om 1 uur ’s nachts opnieuw op een afterparty na een Amerikaanse show. Het was de eerste keer in jaren dat ze correct spraken.
“Het was echt geweldig om hem te zien, omdat zijn gezicht gewoon oplichtte”, zegt ze. “Ik wilde hem echt zien, en ik dacht dat het belangrijk was om daar te zijn, en ik was nerveus, en het voelde alsof het gewoon een handschoen weer aan je hand trok.” Maar iets aan hem bracht haar van streek. “Hij was zo mager en zo klein”, zegt ze. “Ik zei: ‘Oh mijn God. Ik hoop dat we de volgende keer niet naar zijn begrafenis komen.'”
Niet lang daarna werden haar angsten werkelijkheid. Ze keek naar CNN en sprak met haar dochter, die in Londen woonde, toen de eerste berichten binnenkwamen.
“Ik zei: ‘Oh mijn God, oh mijn God. Zij.’ vond een lichaam in Paisley Park“, herinnert ze zich. De schok was enorm, maar dat gold ook voor het verdriet om wat had kunnen zijn. Ze zegt: “Het was verwoestend omdat ik dacht dat we allemaal weer op het punt waren aangekomen waarop we met elkaar konden praten nu we allemaal zoveel ouder zijn.”
Daarom blijft ze zo gefrustreerd dat de documentaire op de plank werd gelegd, te midden van berichten dat de nalatenschap de film ‘sensationeel’ vond en het gebruik van de muziek van Prince had onthouden. Voor Jill was de waarheid over Prince nooit eenvoudig. En als ze probeert delen ervan te wissen, denkt ze, doet dat hem geen goed.
“Ze willen hem in een klein tasje houden… een kleine categorie”, zegt ze. “En ze maken er eigenlijk meer van dan het was, want als je mensen iets ontzegt, komt het uiteindelijk naar buiten.”
