Karl Urban en dinosaurussen zijn als erwten en wortels of Paul Dano wordt in elkaar geslagen in een film: Het is gewoon een van die combo’s die logisch zijn. Wat verrassend is, is dat Urban aanvankelijk niet het pad kruiste van prehistorische wezens op het grote scherm in iets passend nerds als een live-actiefilm “Dino-Riders” (waar we tragisch genoeg nog steeds op wachten). In plaats daarvan deed de veteraan van ‘Lord of the Rings’, ‘Star Trek’ en ‘The Boys’ dit in ‘Walking with Dinosaurs’ uit 2013, een live-action/CGI-film die heel losjes geïnspireerd is op de gelijknamige BBC-documentaire miniserie uit 1999.
Oké, dus ik heb een beetje gelogen: Urban heeft helaas geen interactie met levende dinosaurussen in deze film. In feite verschijnt hij slechts kort in de huidige scènes vanaf het begin en einde van de film als Zack, een geniale paleontoloog die zijn nichtje Jade (Angourie Rice) en neef Ricky (Charlie Rowe) meeneemt op fossielenjacht. Het overgrote deel van de film draait echter om een jonge Pachyrhinosaurus genaamd Patchi (ingesproken door Justin Long) terwijl hij worstelt om zo’n 70 miljoen jaar geleden in het Late Krijt tot zijn recht te komen.
Kortom, het moderne kaderapparaat van de film is ontworpen om de jeugdige doelgroep te leren dat het bestuderen van prehistorische wezens nuttig en leuk is. In overeenstemming daarmee onderzoekt Patchi’s coming of age-verhaal kwesties die van toepassing zijn op kinderen, zoals de moeilijkheden bij het omgaan met broers en zussen die je pesten en hoe je kunt voorkomen dat je door dinosaurussen wordt afgeslacht terwijl je met je gezin reist. (Weet je, standaarddingen.) Voeg daar een heleboel leuke dino-feiten aan toe, en het geheel klinkt alsof het een volkomen goedaardig stukje edutainment zou moeten zijn. Dus waarom hebben critici in hemelsnaam een nieuwe versie van ‘Walking with Dinosaurs’ gescheurd, zoals blijkt uit de lage kritische score van 23 procent op Rotte Tomaten?
Opgeklopte stemoptredens verpesten Walking with Dinosaurs
Ken je die live-actiefilms waarin dieren ‘praten’, maar het is eigenlijk meer alsof we hun innerlijke monologen horen? (Denk aan Disney’s ‘Homeward Bound’-films, mijn mede-kinderen uit de jaren 90.) Dat is het geval in ‘Walking with Dinosaurs’, waarbij Justin Long, Tiya Sircar, Skyler Stone en Frank Welker de dinosaurussen van de film vertolken tegenover John Leguizamo als verteller, een Alexornis (zelf een prehistorische voorouder van vogels) genaamd Alex.
Maar het punt is: dat was niet altijd het plan. Nadat de film veel kritiek kreeg van critici, op weg om in de bioscoop te gaan floppen, De Hollywood-verslaggever bevestigde dat het oorspronkelijke idee was dat de film simpelweg een verteller zou hebben zonder enige andere dialoog, net als de serie “Walking with Dinosaurs” uit 1999. Helaas wilden de hogere mensen bij Fox (die de film distribueerden) dat de verschillende dino’s hun eigen stemmen hadden nadat ze een vroege versie hadden gezien en waren ze bang dat ze niet genoeg ‘persoonlijkheid’ hadden waar kinderen zich mee konden identificeren.
Hierdoor werden de stemoptredens van de film op het laatste moment toegevoegd, en dat is pijnlijk duidelijk. Het probleem zijn niet de acteurs, van wie velen behoorlijk bedreven zijn in de kunst van het stemacteren (zie: Sircar, die Sabine Wren speelde in de animatieserie “Star Wars Rebels”), zo niet legendes als Welker van de bekendheid “Transformers” en “Aladdin”.. Het is dat hun dialoog duidelijk haastig is geschreven en het voelt alsof hij op het elfde uur is ingezet … want, nogmaals, dat was het ook. Dat, en het bevat veel onzinnige, onvolwassen komedie die in strijd is met de majestueuze live-action achtergronden van de film, de overtuigend fotorealistische CGI en gezinsvriendelijke dramatische plotbeats.
Dat zeg ik niet alleen. Zoals de kritische consensus op Rotten Tomatoes het stelt: “Walking with Dinosaurs beschikt over een nauwgezette visuele genialiteit, maar wordt helaas overschaduwd door een onhandig script dat wordt gedomineerd door jeugdige humor.”
Wandelen met dinosaurussen zou in zijn oorspronkelijke vorm beter zijn geweest
Afgezien van de voice-overs is ‘Walking with Dinosaurs’ lang niet zo verhalend ambitieus of emotioneel rijk als de geanimeerde dino-toetssteen ‘The Land Before Time’ van regisseur Don Bluth, en dat is het ook niet. de technische doorbraak die Disney’s “Dinosaur” in 2000 betekende met zijn eigen mix van live-action fotografie en computergeanimeerde beestjes. Maar dat was nooit het doel. Dit was alleen maar bedoeld als een film die een nieuwe generatie kennis zou laten maken met de wonderen van dino’s door een verhaal te vertellen dat niet al te uitdagend is en toch voldoende op het spel staat om kijkers van alle leeftijden geïnteresseerd te houden.
De zorgen van Fox dat kinderen de film niet leuk zouden vinden tenzij deze gevuld was met dialogen van muur tot muur waren zelfs in 2013 vreemd. Bedenk dat het nog maar vijf jaar geleden was sinds het grote succes van ‘WALL-E’, een animatiefilm vol schattige niet-mensen die nauwelijks een handvol woorden zeggen, ervan uitgaande dat ze überhaupt praten. Nogmaals, ‘Walking with Dinosaurs’ is niet zo verfijnd als die Pixar-klassieker als het gaat om visuele verhalen, maar het idee dat kinderen niet onder de indruk zouden zijn van schattige, non-verbale personages die grote avonturen beleven, komt niet overeen met de populariteit van die film (of die van de ‘Walking with Dinosaurs’-docuseries uit 1999 trouwens).
Toegegeven, “Walking with Dinosaurs” zou het commercieel misschien niet zo veel beter hebben gedaan als het in zijn oorspronkelijke vorm was uitgebracht, aangezien het de pech had om in de bioscoop te verschijnen op het moment dat Disney’s “Frozen” uitgroeide van een solide kaskraker tot een volwaardig cultureel fenomeen. Toch zou die versie in ieder geval niet het equivalent hebben gevoeld van proberen een film te kijken terwijl de persoon die naast je zit non-stop luidkeels slechte grappen maakt.
Hoe dan ook, wat dacht je van die Karl Urban “Dino-Riders”-film?
