Weinig gebieden van ons leven zijn zo diep verweven met het idee van verandering als mode. Met elk voorbijgaand seizoen verschuiven de silhouetten, verdwijnen trends en ontstaan er nieuwe expressiesystemen. Deelnemen aan de mode betekent een staat van voortdurende transformatie omarmen. Hieruit volgt dus dat de interne raamwerken van de industrie vaak aan het veranderen zijn, waarbij rollen, hiërarchieën en machtsdynamiek voortdurend opnieuw worden onderhandeld.
Maar in het huidige turbulente klimaat dreigt die typisch generatieve kracht in chaos te vervallen. De zwaarbevochten vooruitgang op het gebied van inclusiviteit, representatie en creatieve vrijheid stuit steeds vaker op terugslag, nu rigide en onderdrukkende ideologieën een comeback maken. De vraag is dus niet óf de mode zich zal ontwikkelen, maar hoe? Hoe blijven we de juiste stemmen versterken? Hoe waarborgen we de openheid, het experiment en de pluraliteit die zo positief bepalen wat we doen? Hoe zorgen we er uiteindelijk voor dat we ten goede veranderen? Om de uitdagingen en mogelijkheden van het huidige moment in kaart te brengen, spraken we met figuren die vooroplopen in deze verschuiving en die zowel onze smaak als de bredere structuren en verantwoordelijkheden van de mode-industrie van vandaag vormgeven.
SINEAD O’DWYER, ontwerper
Ondanks de retoriek van bevrijding en persoonlijke expressie, is de mode-industrie vaak opgebouwd rond kleding die letterlijk is ontworpen met beperkingen in gedachten. Gecentreerd op een handvol monstergroottes, doorgaans UK 6 tot 10, en een beperkte reeks lichamen weerspiegelt, dicteert kleding te vaak de drager, en niet andersom. Sinéad O’Dwyereen ontwerper van dameskleding die denkt als een beeldhouwer, is een pleitbezorger voor het omkeren van deze machtsdynamiek, door stukken te creëren die rechtstreeks worden geïnformeerd door de lichamen die ze zullen dragen. “Ik haal zoveel inspiratie uit de vorm van het lichaam. Mode gaat over de samenwerking tussen het lichaam en kleding, en ik denk dat het buitengewoon interessant is om na te denken over wie wat draagt, en waarom, en te proberen deze ideeën te ontwrichten.” Door zowel grotere lichamen als rolstoelgebruikers op de catwalk te zetten, daagt O’Dwyer de dysmorfie uit die synoniem is met veel hedendaagse confectiekleding. Gieten wordt dan haar meest voorbereidende vorm van schetsen. “Welke vormen en maten ik vervolgens ga aanpakken, is vaak gebaseerd op casting. Ik ontmoet iemand die ik wil kleden en begin na te denken over wat bij hem of haar zou passen en wat hij of zij leuk zou vinden”, zegt ze. Deze ontmoetingen vinden plaats via straatverkenning, maar ook via minder traditionele hoeken van de modellenwereld. Als gevolg hiervan heeft O’Dwyer voor haar collecties een steekproefomvang van 20 gebruikt, in plaats van de zogenaamde klassieke UK 6 of 8. Haar toewijding aan inclusiviteit wordt met zorg en intentie nagestreefd. “Wat voor mij heeft gewerkt, is het toevoegen van een nieuwe steekproefomvang of -categorie elk seizoen. Ik bouw dit repertoire van proporties graag langzaam op.” Misschien is deze afgemeten, volhardende aanpak precies wat nodig is om blijvende verandering te bewerkstelligen, vooral nu de industrie opnieuw tekenen vertoont van terugtrekking in starre idealen.
Fotografie door Rankin. Afkomstig uit 10 Magazine nummer 76 – CREATIVITEIT, VERANDERING, VRIJHEID – NU verkrijgbaar. Bestel uw exemplaar hier.
