Door Chris Snellgrove
| Gepubliceerd
Als kind uit de jaren 80 heb ik gespeeld Super Mario Bros. en het enorme scala aan spin-offs voor mijn hele leven. Deze spellen vormen een belangrijk onderdeel van mijn kindertijd, en ik ben eigenlijk samen met Mario opgegroeid. In elke nieuwe fase van mijn ontwikkeling was er weer een nieuwe Nintendo-console en een nieuwe titel met ieders favoriete moedige loodgieter. Ik heb ze plichtsgetrouw allemaal te pakken gekregen, en tegenwoordig is het slechts een kwestie van tijd voordat ik de Switch 2-controllers in de handen van bezoekende vrienden duw, zodat we het kunnen uitvechten Mario Kart Wereld.
Om al deze redenen en meer was ik geschokt door hoe koud het was Het Super Mario-sterrenstelsel Film (2026) heeft mij verlaten. De film zit tenslotte vol met fanservice die zich richt op mijn generatie, en vrijwel elk frame zit al heel lang boordevol paaseieren. Nintendo liefhebbers te waarderen. Maar een goede film moet meer zijn dan de som der delen, en geen enkele hoeveelheid coole scènes en kleurrijke nieuwe personages kan het feit veranderen. Het Super Mario-sterrenstelsel Film heeft een flinterdun verhaal dat op de meest moeizame manier wordt verteld. Te dwaas voor volwassenen en te saai voor kinderen: het is een blockbuster-tekenfilm op zoek naar een publiek dat niet echt bestaat.
Het eenvoudigste verhaal ter wereld verpesten
Wanneer De Super Mario Bros.-film uitkwam, vond ik het relatief charmant. Het was leuk om mijn favoriete videogamekarakters uit mijn kindertijd zo levendig geanimeerd te zien, en ze werden tot leven gebracht door een enorm getalenteerde vocale cast. Jac Zwart heeft het bijzonder uitstekend gedaan als Bowser, en dankzij zijn enthousiaste optreden zal dat gekke perzikenlied tot mijn sterfdag in mijn hoofd blijven hangen. De plot was duidelijk, maar de film leunde op die eenvoud door zich te concentreren op het drijvende verhaal van de hele franchise: de goeden moeten een dame in nood redden.
Ter vergelijking: Het Super Mario-sterrenstelsel Film maakt de zaken veel te ingewikkeld. Op papier is de kernplot grotendeels hetzelfde. Een andere prinses (Rosalina) is ontvoerd door een andere slechterik (Bowser, Jr.), en onze helden moeten de boel redden en de boel redden. Helaas wordt de plot vaak verzand door mechanische details, waaronder een onnodig langgerekt verhaal over de gekrompen Bowser die zijn draai terugkrijgt en een wild saai plot over Peach en Toad die uitzoeken waar ze heen moeten. Dat laatste plotpunt is bijzonder aanstootgevend omdat het het tot nu toe luchtige verhaal tot stilstand brengt.
Nieuwe personages kunnen je alleen tot nu toe brengen
Pacen is zonder twijfel het ergste van alles Het Super Mario-sterrenstelsel Film. De film is in kleine stukjes opgenomen en heeft veel individueel vermakelijke secties. De ontmoeting met Yoshi is bijvoorbeeld leuk, en de introductie van Star Fox is zo leuk dat ik de meest flagrante opzet voor een spin-off ooit op film zou kunnen negeren. Bovendien zijn alle actiescènes goed gedaan, en ik heb vooral genoten van een climax in de kerkercrawl die de eindbaasgevechten van de eerste game nabootste. Super Mario Bros. Het is een eerbetoon dat zo flagrant is dat Bowser Jr. een beveiligingssysteem heeft met pixelafbeeldingen die rechtstreeks uit dat klassieke NES-spel komen.
Maar niets van dit alles leidt ooit tot een samenhangend geheel. Met betrekking tot de animators van Illumination (wiens werk werkelijk adembenemend is op zowel esthetisch als technisch niveau), voelde het grootste deel van deze film aan als die lege actiescènes waar AI-broeders graag mee pronken op platforms als X. Deze ‘snelle ingenieurs’ zijn altijd zo blij dat ze een actiescène hebben gecreëerd door dingen als ‘Hulk-gevechten’ in te typen. Dokter Doom“, en ze worden door echte filmliefhebbers naar beneden gestemd. Die filmgoeroes vertellen de AI-broeders allemaal hetzelfde: dat een Goed film moet meer zijn dan een coole CGI-actiescène.
Wanneer actiescènes gewoon niet genoeg zijn
Helaas, Het Super Mario-sterrenstelsel Film Ik heb die specifieke memo niet ontvangen. De animators en stemmencast geven alles, maar het enige echt goede aan de film zijn de hectische actiescènes. Gezamenlijk zorgen ze voor serieus spektakel. Welke Nintendo-fan niet wil je het Fox McCloud-vat door explosies op het grote scherm zien rollen, of wil je Mario eindelijk Bowser in de lava zien laten vallen? Maar er zijn veel minder actiescènes dan je zou denken, en het enige dat ze met elkaar verbindt is een versleten apporteermissie, geleid door personages die bijna net zo verveeld lijken als die van ons in het publiek.
Ingaan Het Super Mario-sterrenstelsel FilmIk was bang dat ik bevooroordeeld zou zijn in het voordeel ervan. Ik ben tenslotte de levenslange Nintendo-fanboy die ervan heeft genoten De Super Mario Bros.-film nogal wat. Een vervolg dat alles naar een hoger niveau tilt en waarin Star Fox prominent aanwezig is, leek echt het soort blockbuster-popcornfilm dat ik rechtstreeks in mijn aderen zou willen injecteren. Helaas verliet ik het theater vechtend tegen de slaap en kampte ik met een zeer ontnuchterend besef: videogames zijn bedoeld om gespeeld te worden, niet om te bekijken.
Als platformavontuurfranchise kan elke Mario-game het zich veroorloven een slecht uitgezette actie-ravotten te zijn, omdat het voor spelers spannend is om een controller op te pakken en ons een weg te banen door Bowser en zijn handlangers. Helaas, Het Super Mario-sterrenstelsel Film is het bewijs dat alleen al het kijken naar de actie (hoe mooi de animatie ook is) nooit zo spannend zal zijn, tenzij de personages en het verhaal echt meeslepend zijn. Als Nintendo-nerd voor het leven laat ik dit als afscheidswoorden over aan mijn favoriete personage: “Bedankt, Mario. Maar onze goede film speelt zich af in een ander kasteel!”
De Super Mario Galaxy Film SCORE
