Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Sinds John Wick John Wicking oprichtte, is ‘John Wick’ eigenlijk zijn eigen actie-subgenre geworden. Als je iemand hoort zeggen dat iets ‘zoals John Wick’ is, kun je een eenzame moordenaar verwachten die moeiteloos kamers vol handlangers met roekeloze overgave met de grond gelijk kan maken, nooit zonder kogels komt te zitten en wordt aangewakkerd door een soort wraakboog waarmee ze bijna bovenmenselijke vermogens kunnen aanboren.
Die van Netflix Kate (2021) is een van die films. Er zit niet veel plot in, maar de actie is zeer gestileerd en vakkundig gechoreografeerd, en je hersenen worden soepel als je talloze lichamen ziet vallen met een geweer, zwaard of hand.
Nog een laatste klus? Ja, juist!
Kate (Mary Elizabeth Winstead) is een zeer bekwame huurmoordenaar die door haar begeleider Varrick is opgevoed en opgeleid tot een meedogenloze moordmachine.Woody Harrelson). Ondanks de aard van haar werk heeft Kate een strikte morele code, wat betekent dat ze weigert treffers uit te voeren als er kinderen aanwezig zijn. Nadat een baan haar dwingt haar eigen ethiek te schenden, zegt Kate tegen Varrick dat ze na een laatste opdracht bereid is de baan op te hangen.
Terwijl ze laag in een hotel ligt, heeft Kate een one night stand met een man genaamd Stephen (Michiel Huisman), wat een fatale fout blijkt te zijn. Het toeval wilde dat de wijn die Kate met Stephen deelde, werd gedoseerd met Polonium-204, waardoor ze een zeldzame vorm van stralingsvergiftiging kreeg waardoor ze nog 24 uur te leven had. Lenen van de Zwengel (2006) wordt Kate gegrepen door een alarmerende hoeveelheid injecteerbare stimulerende middelen en belooft ze op te sporen wie Stephen ertoe heeft aangezet haar te vergiftigen.
Vanaf dit punt rommelt Kate niet meer. Ze heeft reden om aan te nemen dat het yakuza-syndicaat waar ze eerder het doelwit van was, achter haar ongeneeslijke aftelling zit, maar ze moet nog uitzoeken hoe diep het allemaal gaat. Onderweg raakt ze bevriend met Ani (Miku Martineau), die toevallig het nichtje is van Kijima (Jun Kunimura), de yakuza-baas die een persoonlijke vendetta heeft tegen Kate.
Zoals je zou verwachten in dit soort films in John Wick-stijl, is het berekenen van het aantal doden vrijwel onmogelijk. Er is zoveel bijkomende schade dat je op halve snelheid moet kijken om het bloedbad goed te kunnen klokken. De bloedspatten leunen in het Kill Bill-territorium, maar het is meer geaard dan een volledige stripboekoverdaad. Wonden spuiten niet als geisers, maar elke vechtscène die zich afspeelt in een geheel witte kamer levert meer dan genoeg spetters op om je verlangen naar filmisch geweld te stillen. De met neon doordrenkte stadsachtergrond zorgt ervoor dat elke achtervolging opvalt en van het scherm springt op momenten waarop er geen gevecht is, maar de nacht nog steeds gevaarlijk is.
Inmiddels standaardtarief, maar tot in de perfectie uitgevoerd
Als je er een hebt gezien John Wick film, Atoomblond, Dood Bill, Aap mensof de Nobody-films, je weet al waar je aan toe bent Kate. Dat is geen klap. Deze films bieden niet veel nuance op het plotfront, maar ze zijn geweldig om naar te kijken. Mary Elizabeth Winstead is hier een absoluut beest, en hoewel ze voorheen niet op mijn radar stond, is ze dat nu wel. Ze weet precies hoe ze met de juiste dosis attitude met een wraakboog moet omgaan.
Kate begint met een morele code, maar dat verdwijnt allemaal zodra het aftellen begint. Vanaf dat moment is het spel voorbij en verkoopt Winstead het bij elke stap.
Kate vindt het ultra-gewelddadige actiethrillerwiel niet opnieuw uit, maar het is een verdomd goed wiel. Het is er een waar je een rondje mee kunt maken Netflix de volgende keer dat je een gevaarlijke babe wilt zien neerwerpen, in elkaar trappen en namen noemen.
