Het is alweer een tijdje geleden dat a horror-serie trok mijn aandacht, alsof het echt mijn aandacht trok. We leven in een tijdperk waarin genreprogrammering overvloedig en toch formeel aanvoelt – waarin het algoritme de originaliteit kan overheersen. Het is belangrijk om dat te zeggen, omdat ik een nieuwe horrorshow heb ontdekt die, door zijn vertrouwde esthetiek, fris en origineel aanvoelt en mijn volledige aandacht vereist.
Ik heb het over Widow’s Bay Apple TVen als dit de eerste is die je van de serie hoort, kan ik het het beste omschrijven door te vragen: wat als Parken en recreatie is gemaakt door Stephen King? Als die vraag je tegenhoudt, dan zul je willen lezen wat ik te zeggen heb.
Dit is een show die de gevoelens van de kleine stad van The Andy Griffith Show combineert met Twin Peaks van David Lynch. Het is schilderachtig, net als de strandtaferelen uit Jaws; het is angstaanjagend, net als de haaienscènes uit Jaws.
Gedurfde uitspraak: het is de beste nieuwe horrorserie op tv, en er is niets vergelijkbaars.
Lezen meer: Apple TV: 16 beste sciencefictionprogramma’s die u nu zou moeten streamen
Matthew Rhys schittert in Widow’s Bay op Apple TV.
Widow’s Bay volgt Tom Loftis (Matthew Rhys), de burgemeester van de worstelende kustplaats, die onvermoeibaar werkt om er de volgende Martha’s Vineyard van te maken. Hoe hard hij ook zijn best doet, het vissersdorpje kan zich niet meten met de iconische toeristische trekpleister. Afgezien van de conflicten en complicaties die gepaard gaan met het werken in een gemeentelijke baan als deze, wordt Toms drang om de stad met succes te vernieuwen overschaduwd door lokale legendes over monsters, boemannen en andere soortgelijke voortekenen die voortkomen uit een eeuwenlange vloek.
Als we dieper op deze details ingaan, zouden we grote verhaalspoilers ontketenen, en aangezien de serie nog steeds wordt uitgezonden (elke woensdag verschijnen er nieuwe afleveringen op Apple TV) zou ik de ervaring liever niet voor je verpesten. Wat ik wel wil zeggen is dat Widow’s Bay een groter deel van het gesprek zou moeten uitmaken. Het is een echte slaperhit, en het publiek moet wakker worden en het opmerken.
Als ik Widow’s Bay zou moeten categoriseren, zou ik zeggen dat het een horror-komedie. Maar niet op de openlijke, met bloed bespatte, grappige manier waarop de meeste horrorkomedies zich gedragen. Er zit een Twin Peaks/Picket Fences-kwaliteit in de show waardoor de humor eruit springt en je op de meest onverwachte plaatsen verrast.
Kate O’Flynn, Matthew Rhys en Stephen Root spelen de hoofdrol in Widow’s Bay op Apple TV.
Hoewel de komedie niet echt lachwekkend grappig is – het is veel eigenaardiger en eigenzinniger dan wat dan ook – zijn er een paar momenten geweest waarop ik ongecontroleerd heb gekakeld over de dingen die zich op het scherm afspeelden. Je kunt zien dat er een diep begrip is van het horrorgenre en de stijlfiguren ervan bij degenen achter de schermen die deze show maken, wat leidt tot slimme keuzes en momenten die aanvoelen als een inside-baseball-knipoog naar het publiek.
Widow’s Bay doet mee aan de grap, en dat maakt het zo goed.
De Apple TV-serie is afkomstig van bedenker en schrijfster Katie Dippold, die haar tanden heeft gezet in Parks and Recreation, wat volkomen logisch is als je deze show onderdompelt. Ze heeft regisseurs als genrefavorieten Ti West en Hiro Murai ingeschakeld om hun visuele gevoeligheden aan de mix bij te dragen.
Maar als het erop aankomt, zijn de echte opvallende elementen van Widow’s Bay de cast. Matthew Rhys, die zijn verraderlijke kant liet zien Netflix’s The Beast in Me vorig jaar, draait de verwachtingen om en leunt in een grote underdog-energie als burgemeester van de stad. De komedie die voortkomt uit zijn verbijstering is niet openlijk omdat zijn interne conflict voortkomt uit diepgewortelde pijn en de ontkenning die daarmee gepaard gaat. Deze combinatie, samen met zijn drive om de stad beter te maken, is de juiste formule om de kijker voor hem te laten wortelen en deze wilde rit te maken.
Stephen Root is een genot om naar te kijken als Wyck, de geharde visser die de geschiedenis van het eiland op zijn rug draagt. Ik noemde Jaws eerder, en verschillende elementen in de serie eren de klassieke film. Het optreden van Root is er één van terwijl hij in de wereld duikt Quint-achtige eigenaardigheden die Wyck besturen, en hij is hier zo goed dat het de moeite waard zou zijn om de serie alleen voor hem te kijken.
Kate O’Flynn schittert in Widow’s Bay op Apple TV.
Dat gezegd hebbende, het is Patricia van Kate O’Flynn die de show steelt. De onhandige gemeentehuisassistente is de energieke middenweg tussen Tom en Wyck, en haar werk in de serie is een ster. Patricia heeft lagen onder zijn chagrijnige uiterlijk die het scherm beheersen – of ze nu een Wicca-doodsfeest organiseert, midden in de nacht voor haar leven rent of een jachtgeweer tegen de verbrande as van een monster houdt.
Oh, en er zijn monsters. Widow’s Bay heeft een assortiment griezelige bedreigingen, van geesten tot moordende clowns, tot een ondode pelgrim en een moordzuchtige boeman waar ik hierboven op zinspeelde.
Als u de bovenstaande zin leest, kan dit artikel klinken alsof de show gewoon een assortiment enge monsters naar het scherm gooit om te zien wat er blijft hangen. Laten we eerlijk zijn: er zijn momenten waarop het zo voelt, maar de serie verspreidt zijn kennis door de afleveringen heen, wijzend op een diepere vloek die dit eiland al eeuwenlang teistert.
Widow’s Bay is een samensmelting van zoveel genre-elementen en verwijzingen naar andere dingen dat het, in de verkeerde handen, gemakkelijk als een formule zou kunnen overkomen. Maar dat is het niet. Dit is een show die vertrouwd aanvoelt maar toch fris blijft. Het is eng, net als Stephen King op zijn best; het is griezelig als een spookverhaal op een camping. Ondanks dit alles is het een verrassend leuke rit.
