Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Als je een horrorfan bent, denk je waarschijnlijk aan de mainstream-inzendingen van het genre in termen van vroeger Schreeuw en daarna. Schreeuw veranderde het spel omdat de personages zich er tot op zekere hoogte van bewust zijn dat ze in een slasher-film leven. Matthew Lillards Stu is een horrorfilmexpert die alle stijlfiguren, trucs en regels om te overleven kent. Ghostface heeft altijd een ander motief of een andere identiteit, waardoor de franchise zijn kennis op steeds ingewikkelder manieren kan uitbouwen en tegelijkertijd op de een of andere manier geaard blijft. Het allerbelangrijkste: ook al is het bloed van topklasse, er zijn genoeg lachwekkende momenten.
Ik ben hier niet om over 1996 te praten Schreeuwmaar eerder uit 1994 Seriële moedereen John Waters-film die op exact dezelfde golflengte opereert als Wes Cravens tienerschreeuwmeesterwerk, twee jaar voordat hij zijn ronde maakte. Ik zeg dit ook niet om de ene filmmaker aan te klagen voor het afzetten van een andere. Hoogstwaarschijnlijk had horror halverwege de jaren negentig een punt bereikt waarop het publiek zich verveelde met regelrechte slashers, terwijl meer komische inzendingen als Dr. Giggles presteerde niet noodzakelijkerwijs goed omdat het zo overdreven was. Beide filmmakers zaten in ieder geval gewoon in dezelfde creatieve geest en wilden iets maken met het randje van een slasher, maar met humor die meer satirisch neigde.
Seriële moeder is gewelddadig, grof, slapstick en bevat zelfs Matthew Freakin Lillard als horrorfilmexpert die genreregels gebruikt als middel om de moorden in zijn land te overleven. gemeenschap. Deze film lijkt nergens op Schreeuw vanuit een vertelperspectief, maar het is een perfect begeleidend stuk omdat het dezelfde baan beslaat, maar met een totaal andere bestemming.
Kathleen Turner Overdrive
Seriële moeder is precies hoe het klinkt. We maken kennis met Beverly Sutphin (Kathleen Turner), een beeldschone Stepford-vrouw met een donkere streep. Hoewel ze op het eerste gezicht volkomen gezond lijkt (betwistbaar, maar ga er gewoon mee door), heeft ze de neiging moord te plegen vanwege waargenomen minachtingen die absoluut geen betekenis hebben voor haar leven. Als iemand bijvoorbeeld luid kauwgom kauwt of witte schoenen draagt na de Dag van de Arbeid, is dat genoeg om haar in een oncontroleerbare woede te brengen. Ze wil dat alles perfect is, en als iets niet aan haar psychotische normen voldoet, beginnen de scheuren zichtbaar te worden.
Als ze geen knipsels uit tijdschriften gebruikt om ongepaste brieven te sturen naar een van haar buren, Dottie Hinkle (Mink Stole), belt ze haar huis en schreeuwt ze scheldwoorden in de telefoon. Haar zoon en dochter, Misty (Ricki Lake) en Chip (Matthew Lillard), zijn typische tieners uit de buitenwijken, maar ze weten wel beter dan hun moeder over te steken. Vooral nadat Chip klaagt over zijn wiskundeleraar, maar de man blijkt dood nadat Beverly hem confronteert tijdens een oudergesprek.
Langzaam maar zeker wordt de hele gemeenschap van Towson, Maryland zeer alert terwijl het aantal slachtoffers zich opstapelt, terwijl Beverly volkomen onverstoorbaar haar dag doorbrengt. Haar man Eugene heeft alle reden om achterdochtig te zijn, maar net als de rest van de familie Sutphin is hij op die specifieke manier doodsbang voor haar, waarbij iedereen wel beter weet dan het voor de hand liggende probleem te erkennen terwijl hij voor zijn neus staat.
De Running Gags zijn de reden om te blijven hangen
Wat werkelijk scheidt Seriële moeder van SchreeuwHet zijn echter de running gags. Om te beginnen ziet Kathleen Turner er in elke scène duidelijk krankzinnig uit. Elke opname brengt Beverly’s gezonde kant vanuit de ene hoek en haar losgeslagen kant vanuit de andere hoek in beeld, waarbij ze moeiteloos tussen de twee schakelt en de kijker nooit volledig vertrouwen geeft over wanneer ze de volgende foto gaat maken. Er zit een ingebouwde spanning in, en voor mij is dat de grappigste terugkerende grap van de film.
Misty komt regelmatig in aanraking met gezagsdragers als rechercheurs Pike (Scott Wesley Morgan) en Gracey (Walt MacPherson), samen met andere volwassenen die allemaal vreemd geil lijken en zich zorgen maken over haar aanwezigheid, ook al is ze nog maar net een tiener. Ze delen een veelbetekenende blik en vervolgen de scène alsof er absoluut niets vreemds of seksueel suggestiefs is gebeurd.
De grappen variëren van Golden Era Simpsons-niveau slim tot ronduit kinderachtig, en Waters speelt duidelijk een getallenspel om te zien hoeveel zingers hij in een 93 minuten durende slasher-komedie kan proppen.
De schreeuwverbinding
Het beste deel over Seriële moederHet moet echter het niveau van zelfbewustzijn zijn. Leuk vinden Schreeuwhet weet dat het een slasher is. De personages van Matthew Lillard in beide films fungeren als de brug tussen fictie en het echte leven, omdat zij degenen zijn die de punten op metaniveau verbinden en deze rechtstreeks aan het publiek communiceren. In beide films leggen ze de regels van de gevestigde fictie uit en ondersteunen deze met voorbeelden uit de media die ze consumeren.
Aan het einde van de dag, Seriële moeder En Schreeuw zijn twee totaal verschillende films die twee totaal verschillende dingen doen. Suggereren dat ze vanuit het perspectief van het vertellen van verhalen hetzelfde zijn, zou belachelijk zijn. Maar het zijn allebei slashers met een verwrongen gevoel voor humor, en ze zijn allebei afhankelijk van metakomedie die het mogelijk maakt dat hun anders standaard uitgangspunten iets nieuws doen met het slasher-subgenre.
Schreeuw speelt de zaken serieuzer en is echt eng wanneer het besluit om in regelrechte horror te leunen. Daar zit niets van in Seriële moederdat meer als een slapstick-komedie speelt dan als een traditionele slasher, maar net zo veel plezier heeft in het ondermijnen van verwachtingen op zijn eigen verwrongen manier.
Op het moment van schrijven is Seriële moeder wordt gratis gestreamd op Tubi.
