Na veel buzz te hebben gegenereerd op het festivalcircuit, is Curry Barker’s “Obsession” hier, en raad eens? Het maakt de hype waar. Er kan een neiging zijn om hyperbool toe te passen op nieuwe horrorfilms, maar ‘Obsession’ is de real deal – met een slim script, stijlvolle films, fantastische uitvoeringen en de perfecte mix van humor en horror. Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet had verwacht dat ‘Obsession’ zo eng zou zijn als het uiteindelijk was. Ik ben een levenslange horrorfan, wat betekent dat ik ongevoelig ben geworden voor het genre. Maar er waren meerdere momenten in “Obsession” waardoor mijn bloed koud werd.
En een van de engste scènes in de film deed me onmiddellijk denken aan een scène uit een van de beste horrorfilms ooit gemaakt: Kiyoshi Kurosawa’s techno-nachtmerrie ‘Pulse’ uit 2001, die op onze lijst stond van de 15 meest verontrustende horrorfilms. De film van Kurosawa is heel anders dan ‘Obsession’, maar zonder enige bevestiging ben ik er bijna zeker van dat Barker hulde bracht aan een van de films uit die film. meest angstaanjagende taferelen.
In ‘Obsession’ doet Bear (Michael Johnston) een wens dat zijn levenslange verliefdheid Nikki (Inde Navarrette, in een sterrenproductie) meer van hem zal houden dan wie dan ook ter wereld. De wens komt daadwerkelijk uit, met angstaanjagende gevolgen: Nikki’s gedrag wordt steeds losgeslagener en angstaanjagender naarmate ze naar Beer kruipt. De eerste scène waar ik echt de kriebels van kreeg, doet zich voor wanneer Bear midden in de nacht wakker wordt en Nikki, gehuld in schimmige duisternis, in de hoek van de kamer aantreft en naar hem kijkt. Hier begint de ‘Pulse’-vergelijking.
Pulse en Obsession zijn heel verschillende films, maar ze bevatten allebei een soortgelijk eng moment
In “Pulse” beginnen geesten via internet de wereld van de levenden binnen te lekken. Ik weet dat dit een beetje raar klinkt, maar ‘Pulse’ is echt huiveringwekkend, met verschillende angstaanjagende momenten die je ’s nachts wakker houden. Een van die momenten is dat een personage oog in oog komt te staan met een spookachtige vrouw die vanuit de duisternis naar hem toe komt. In plaats van te vertrouwen op een jump-scare, dwingt deze scène ons om de geest langzaam dichter en dichter naar de camera te zien bewegen. Op een gegeven moment lijkt het erop dat ze op het punt staat te struikelen en te vallen – alleen om op een zenuwslopende, onnatuurlijke manier haar evenwicht te hervinden (dit is ook geen speciaal effect; Kurosawa huurde een danseres in om de geest te spelen en de bewegingen uit te voeren).
In ‘Obsession’ is Nikki geen geest, maar wordt ze bezeten door een soort demonische kracht. Als Beer wakker wordt, merkt hij niet eens dat Nikki in de hoek op de loer ligt – totdat ze begint te praten. Het is begrijpelijk dat Bear bang is en wil weten wat Nikki doet. Ze zeurt dat ze niet kan slapen… en dan begint ze te bewegen. Net als de geest in ‘Pulse’ blijft Nikki in duisternis gehuld, zodat we haar nooit goed kunnen zien. En net als de ‘Pulse’-geest zijn haar bewegingen griezelig en schokkend – en ze jagen Bear de stuipen op het lijf.
Ik was al onder de indruk van “Obsession” terwijl ik ernaar keek, maar dit is het moment dat de film voor mij tot een van de beste horrorfilms van het jaar maakte. Curry Barker is de echte deal: hij weet hoe hij een film moet maken die echt eng is, en dat is geen geringe prestatie.
