Verhaal: Een vrouw op een solo-avonturenreis in Australië merkt al snel dat ze probeert te ontsnappen aan de achtervolging van een manische seriemoordenaar in de uitgestrekte uitgestrektheid van een dichtbebost nationaal park. Beoordeling: Sasha (Charlize Theron) en haar man, Tommy (Erik Ban) zijn extreme sensatiezoekers, zoals blijkt uit de eerste scène van de film. Terwijl we onschuldig kijken hoe het stel een frisse ochtend begroet, omringd door met sneeuw bedekte bergen, onthult een adembenemend moment dat hun tent feitelijk 90 graden is opgezet ten opzichte van een steile rotswand die de twee aan het beklimmen zijn. En in de loop van de volgende 90 minuten regisseur Baltasar Kormakur (Everest, 2015) zorgt voor nog veel meer van zulke bedwelmende (en soms duizelingwekkende) momenten. Terwijl Sasha haar achtervolging naar de top van de Trollenmuur wil voortzetten, ondanks een plotselinge verandering in het bergweer, neemt Tommy de meer verantwoorde beslissing om voor vandaag te stoppen. Maar dat lijkt niet genoeg om een tragisch einde van deze top te voorkomen. Vijf maanden later besluit Sasha een solo-reis te maken naar een nationaal park in Australië om de dood van haar man te eren. Hoewel haar pad begint met een krachtige waarschuwing van een ranger bij de poort dat veel toeristen de weg in het park zijn kwijtgeraakt en nog steeds niet zijn gevonden. Voeg daarbij een confrontatie met een paar slijmerige jagers. Ze ontmoet ook Ben (Taron Egerton) hier, die goed op de hoogte lijkt te zijn van het landschap en vriendelijk genoeg is om wat advies te geven over welke routes je naar binnen kunt nemen – de schilderachtige, moeilijkere in tegenstelling tot de gemakkelijkere, kortere route. Als fervent sensatiezoeker lijkt Sasha zich thuis te voelen in de wildernis en in haar eenzaamheid, afgezien van een nieuwe ongemakkelijke ontmoeting met de jagers. Maar de zaken veranderen drastisch na de eerste twee nachten, wanneer Sasha op een ochtend wakker wordt en merkt dat haar rugzak ontbreekt. Haar zoektocht naar haar tas leidt haar naar Ben, die niet zo onschuldig blijkt te zijn als hij lijkt. En er volgt een achtervolging op volle kracht, terwijl Ben Sasha probeert te vangen in een overlevingsspel. Hij wordt nu de jager en zij de opgejaagde. ‘Apex’ beweegt snel – er is de meedogenloze achtervolging door rivieren, spleten en diepe bossen; intense actie en non-stop grit. Ook al lijkt Sasha te gedijen op adrenaline, het ontrafelen van Bens bedoelingen drijft haar tot zware grenzen. De film heeft zeker zijn ‘Cliffhanger’- en ‘River Wild’-momenten; en hoewel het verhaal zich op bekend terrein afspeelt, houden de spanning en actie het tot het einde aangrijpend. Maar aangezien het grootste deel van de schermtijd alleen maar tussen Sasha en Ben wordt gegooid en er niet veel meer aan hun karakterbogen wordt toegevoegd, begint de kat-en-muis-achtervolging zelfs na 90 minuten repetitief aan te voelen. Er is een zekere mate van bloederige beelden en een flink stuk zenuwslopende actie op de rand van de stoel, die genoeg zijn om je maag in de knoop te krijgen. Charlize Theron is letterlijk ijzersterk terwijl ze door het ruige landschap manoeuvreert, van de ene uitdagende situatie naar de andere. Rotswanden beklimmen met een zwaartekracht tartende finesse, over en onder watervallen en rotsblokken gooiend, door grillige kloven rennend, ze is gewoon niet te stoppen. Taron Ederton kanaliseert een sluwe, kwade kant die losgeslagen en huiveringwekkend is. ‘Apex’ is formeel en grotendeels voorspelbaar, maar duikt ook in de onvoorzienbare grenzen waartoe overlevingsinstincten iemand kunnen dwingen, inclusief een onthulling door Sasha in de tweede helft. En als je een actie- en avonturenjunkie bent, zal het je verslaafd houden.
