Emily Henry’s tweede roman, ‘People We Meet on Vacation’, is net zo verrukkelijk als zijn voorganger. Het boek ruilt de trope van ‘Beach Read’ van vijanden tegen geliefden in voor vrienden tegen geliefden.
Niemand had verwacht dat Alex en Poppy vrienden zouden zijn, laat staan beste vrienden. Alex is een huisgenoot die een codependente relatie heeft met zijn kat, terwijl Poppy een vrije geest is die een reisblog schrijft.
Ondanks alle verwachtingen hebben Alex en Poppy een klik sinds hun studie, en slaagden ze erin hun vriendschap levend te houden nadat Poppy voor een jaarlijkse vakantie van een week naar New York City was verhuisd. Dan, na tien jaar reizen, maken ze een fout die ze niet meer terug kunnen nemen, waardoor hun vriendschap in stukken achterblijft.
Twee jaar later hebben ze elkaar nog steeds niet gesproken, en Poppy voelt zich verloren, ook al valt alles in haar leven op zijn plaats. Dingen oplossen met Alex voelt als de sleutel tot alles, dus verbreekt ze hun impasse om te zien of hij doorgaat een laatste vakantie met haar.
Als Alex ja zegt, weet Poppy dat dit haar laatste kans is om hun relatie goed te maken. Een reünie betekent dat ze allebei gevoelens voor elkaar moeten confronteren die ze niet willen hebben, waardoor hun vriendschap opnieuw op het spel komt te staan.
