Gelegen op de kruising waar South Audley Street Adam’s Row ontmoet, staat een Edwardiaans herenhuis van rode baksteen. Maar het is wat erin zit dat echt telt. Daar zul je vinden Bar des Prés, een in Frankrijk geboren restaurant dat zich perfect thuis voelt tussen de welvarende winkels en cocktailbars van Mayfair. Op 7 mei verhuisd van Albemarle Street naar de nieuwe chef-kok in South Audley Street Cyrillus Lignac blijft zijn kenmerkende mix van de Franse en Oost-Aziatische keuken naar Londen brengen via delicate borden, verfijnde sushi en goed uitgevoerde patisserieën.
Toen we er waren, stapten we gestaag midden in de lente, warmde de temperatuur buiten op en daarmee straalde de blauwe lucht en het zonlicht ook Mayfair – voor mij was het het perfecte excuus om mijn nieuwe aan te trekken. Mattheüs Blazy Chanel hakken zonder de dreiging van regen (een overwinning in mijn boeken!). Terwijl het zaterdagmiddaglicht door de ramen aan de voorkant naar binnen scheen, vonden de interieurs onmiddellijk een evenwicht tussen elegantie en eclecticisme. Een diep marineblauw tapijt bezaaid met zachte gouden spikkels – dat doet denken aan terrazzotegels – liep onder rijke walnoothouten lambrisering en abstract ingelijste kunstwerken langs de muren. De ruimte zelf voelde gepolijst en toch gedurfd aan, met warme koperen verlichting rondom de bar en een extra grote lantaarnachtige lamp die als gevouwen zeilen aan het plafond hing, waarvan het zachte licht zachtjes van elk oppervlak straalde.
De lange marmeren bar boog zich door het restaurant en bood een kijkje in het ritme van de bediening. Planken bekleed met premium sterke drank stonden naast rijen serviesgoed en een groepje wuivende gouden Chinese katten, wat een speels contrast vormde met de verder verfijnde omgeving. Achter de toonbank bewogen barmannen zich met stille precisie en schudden en roerden cocktails met gemak tot strakke brouwsels, terwijl verderop in de rij chef-koks stukken vlees in brand staken en sushi rolden om te bestellen.
Aan onze tafel werd over elk detail nagedacht: het hoogglanzende hout dat de gloed van bovenaf opvangde, inktzwarte keramische platen geëtst met fijne radiale details, zware glazen bekers en geweven kussens langs de pauwkleurige cabines. Stoelen met rotanframe verzachtten de glans van de kamer en gaven het interieur een subtiel Rivièra-gemak. Slank, walnootkleurig bestek en eetstokjes kwamen op een houten dienblad van onze ober, die ze met stille precisie naast elke couvert neerlegde voordat hij diepe sojasaus in kleine keramische schaaltjes schonk – een subtiel ritueel dat de ervaring een intiem gevoel gaf.
We begonnen de maaltijd terwijl we nadachten over de drankenkaart, die op subtiele wijze Oost-Aziatische smaken door bekende klassiekers verwees. De Belle Époque – een heldere mix van Tanqueray Export gin, St-Germain, komkommer, citrus en mousserende wijn – voelde bijzonder fris aan. De South Audley Spritz, een combinatie van Ketel One-wodka met Suze, yuzu-sake, vlierbloesem, lavendel en mousserende wijn, was bij elke slok even verfrissend. Beiden waren perfect geschikt voor een warme lentemiddag en, gevaarlijk genoeg, veel te gemakkelijk om te drinken.
De maaltijd begon met een stoet sushibroodjes. Het California-broodje met tempura-garnalen bood een precies contrast van texturen: een subtiel knapperig beslag dat plaats maakte voor boterachtige avocado, met rijst licht bestrooid met sobacha en tobiko, terwijl een Thaise mayonaise de frisheid van het broodje ondersteunde. Het broodje aangebraden tonijn volgde, afgewerkt met een dun plakje jalapeño dat een afgemeten hitte afleverde. Daaronder waren ongerepte tonijn en avocado gelaagd met Koreaanse kruiden, terwijl het zachte schroeien een vleugje rokerigheid aan elke hap gaf. Vervolgens kwam de geelstaarttartaar maki, de meest toegeeflijke van de selectie, bekroond met parels van Oscietra-kaviaar. Het zoutgehalte verhoogde de zachtheid van de geelstaart, waardoor een verfijnde mix van pekel en rijkdom ontstond die in de mond bleef hangen.
Trots geserveerd op een kleine houten schaal werden twee geschroeide A4 Wagyu nigiri bekroond met een royale portie Oscietra-kaviaar. Het marmer van de Wagyu was zachtjes dichtgeschroeid met een brander – een proces waar we vlak voor de dienst getuige van waren geweest toen de vlammen theatraal over de bar flikkerden. Het vlees smolt in de mond; een enkele hap blijkt pure verwennerij te zijn.
