Zoals gezegd was de miniserie een geweldige manier voor netwerken en de makers van tv-shows om klassieke literatuur of historische heldendichten aan te passen. Het formaat met meerdere afleveringen maakte meer tijd mogelijk dan een speelfilm, en het televisiemedium had veel lagere budgetten. Er schuilt een onhandige, grillige charme in de zeer specifieke optische VFX die in veel van deze historische heldendichten van de jaren negentig te vinden was, en die zowel hun tijdperk als hun ernst logenstraften. Dit was het decennium waarin ‘Cleopatra’, ‘20.000 Leagues Under the Sea’, ‘Noah’s Ark’, ‘Moby-Dick’, ‘Merlin’ en zelfs een pre-James Cameron ‘Titanic’ plaatsvonden.
Een van de beste van het decennium was ‘Gulliver’s Travels’, gebaseerd op de opmerkelijke satire uit 1726 van Jonathan Swift. Ted Danson speelde Lemuel Gulliver, en hij nam de moeite om meer van de avonturen van de roman aan te passen, niet alleen het openingsgedeelte in Lilliput, waarop andere aanpassingen zich doorgaans concentreren. Deze “Gulliver” beëindigt de actie waarbij Lemuel zijn verhaal in flashback vertelt vanuit de cellen van een gekkenhuis. Hij herinnert zich Lilliput, Brobdingnag, Laputa, Glubbdubdrib, de Struldbrugs en, het meest indrukwekkend, de Houyhnhnm, een soort bewuste paarden.
“Gulliver’s Travels” wordt, net als het boek, gepresenteerd als een groot fantasie-avontuur, maar het behoudt een deel van de belangrijkste politieke satire van Swifts originele werk, vooral in het gedeelte met de vreedzame Houyhnhnm. Het beschikt ook over een grote cast van beroemdheden, waaronder Dansons vrouw Mary Steenburgen, evenals John Gielgud, Alfre Woodard, Kristen Scott Thomas, Omar Sharif en Peter O’Toole. De cast en de zorgvuldige bewerking zorgen ervoor dat “Gulliver’s Travels” betekenisvol aanvoelt, alsof de filmmakers er zeker van wilden zijn dat ze het bronmateriaal correct hadden aangepast. Maar het had nog steeds die charmante VFX-compositie uit de jaren 90 waar kinderen van een bepaalde generatie dol op zijn.
Wat je ook doet, verwar het niet met de middelmatige Jack Black-film waardoor Emily Blunt het Marvel Cinematic Universe misliep.
