Lyle Lovett trad vrijdagavond op in de Palomino-tent van Stagecoach met de groep moordenaars die hij zijn Large Band noemt. Na de show zat ik met de zanger en acteur op de voorstoelen van wat ik zijn grote SUV zal noemen. ‘Het is een huurwoning,’ zei hij.
We zijn hier omdat je je stem wilt beschermen?
Weet je, ik rook geen marihuana.
Nog meer, of periode?
Periode. Ik heb geen moreel oordeel over andere mensen, maar ik denk niet dat het goed voor mij is. Als ik het ruik, maak ik me zorgen dat het mijn lichaam binnendringt, en dus probeer ik er gewoon vanaf te blijven. In de kunstenaarstent hingen overal pluimen. Op onze set, twee nummers later, belde ik zelfs onze assistent-tourmanager en zei: “Kun je een paar fans weer het publiek in laten blazen?”
Om de wiet terug te sturen waar het vandaan komt.
Nou, ik wil ook niet dat mensen het verspillen; ze hebben er goed geld voor betaald. Jackson Browne vroeg het me eens op de parkeerplaats van Conway (opnamestudio’s) – we waren ‘The Road to Ensenada’ aan het doen, en hij zei: ‘Is het waar dat je niet cool bent met wiet?’ Ik zei: “Weet je, dat ben ik niet.”
Waar woon je tegenwoordig?
Op een paar plaatsen, maar vooral in Austin.
Mensen uit Texas hebben een uitgesproken mening over de hiërarchie van de steden. Wat is de beste stad in Texas?
Ik kan dat niet beantwoorden.
Dat zou je niet verwaardigen.
Het is jouw gedachte, niet mijn gedachte. De steden in Texas zijn verschillend – enorm verschillend van elkaar. Houston is een van de meest internationale steden ter wereld. Austin is de meest liberale stad in Texas, maar wordt ook getransformeerd door technologiegeld. Wat daar aan de hand is, is analoog aan wat de oliehandel in Houston en Dallas deed. San Antonio is de toegangspoort tot Zuid-Texas – het is voor 85% Spaans. Je voelt daar het verschil in cultuur en dat is prachtig. Dat is mijn antwoord.
Heb je ooit een verhuis-naar-LA-moment gehad?
Ik heb drie keer huizen verhuurd. Het eerste album dat ik in Los Angeles maakte was ‘Joshua Judges Ruth’ in 1991, en het huis was eigendom van een universiteitsprofessor die een baan had aangenomen in de staat New Mexico. Het lag in een straat die Multiview heette, één haarspeldbocht van Mulholland vandaan – tussen Laurel en Nichols Canyon aan de Valley-kant. Ik had een prachtig uitzicht over Universal City en de 101 toen deze binnenkwam. Ik herinner me dat deze professor, toen hij mij het huis liet zien, het ‘de rivier van licht’ noemde. Dus ik woonde daar en huurde later hetzelfde huis twee keer, met een tussenpoos van jaren, in een straat genaamd Torreyson, vlak onder de Lautner (Chemosfeer).
Je staat klaar om dit jaar een ster te krijgen op de Hollywood Walk of Fame.
Ik weet niet of dat waar is. Ik denk dat ik in aanmerking kom.
Het is waar – ik heb het gecontroleerd.
We zullen zien.
Laten we zeggen dat het gebeurt, en dat zal ook gebeuren. Hoe vind je dat?
Ik denk dat het altijd een eer is om erkend te worden door een officiële organisatie. Maar dat soort dingen lijken volkomen los te staan van het werk waar ik me mee bezig houd. Wat belangrijk is, is het werk en hoe je het gaat doen.
Welke van je albums is volgens jou je beste?
Het is onmogelijk om te zeggen. Ik ben trots op de platen uit Nashville; de budgetten waren kleiner en ik moest die platen sneller opnemen. Maar toen ik naar Los Angeles ging en te veel geld uitgaf aan het opnemen van ‘Joshua Judges Ruth’, was dat een van de meest uitgebreide creatieve ervaringen die ik ooit heb gehad.
Definieer ’te veel’, toch?
Het was te veel. In plaats van drie of vier nummers per dag op te nemen, hebben we twee nummers opgenomen. Twee weken later vond je de opname niet geweldig, laten we hem opnieuw opnemen. Er was tijd om naar ideeën te zoeken, niet alleen om ideeën te documenteren – dat was voor mij het grootste verschil. De natuurlijke manier om dingen te doen – het gewoon uitschakelen – is absoluut geldig. Maar vanuit mijn oogpunt vond ik het prettiger om meer geld uit te geven (lacht).
Waar wilde je eten toen je in LA werkte?
Toen we bij Conway werkten, lunchten we elke dag bij Lucy’s El Adobe, tot het punt dat ik ze een vermelding op de albums gaf.
