Darius Rucker, geen onbekende voor Stagecoach als solo-countryact, bracht zondagavond zijn rootsrockband Hootie & the Blowfish naar het woestijnfestival. Ik sprak met hem een paar uur voordat de groep zou beginnen.
Als er één man is die de overlap tussen rockbands uit de jaren negentig en countrymuziek – een veel voorkomend thema bij Stagecoach dit jaar – aan de orde stelt, dan ben jij het. Dus wat is er aan de hand?
Ik weet het niet, ik heb hetzelfde opgemerkt als jij. Op dat ene podium waren de Wallflowers gewoon aan het spelen. Ik denk dat de countrymuziek van vandaag niet ver verwijderd is van wat er in de jaren ’90 met rock gebeurde, behalve grunge. Ik vind het best cool dat ze dat doen.
-
Deel via
De muurbloempjes Jakob Dylan – is dit een man die je kent?
Ik heb hem een keer ontmoet, denk ik, lang geleden.
Hoe zit het? Gavin Rossdale van Bos? Stephan Jenkins van Derdeoogblind?
Het gekke aan ons is dat we in Columbia, SC woonden. We zouden deze jongens misschien tegenkomen op prijsuitreikingen en dat soort dingen, maar we hebben nooit echt met ze om kunnen gaan of met ze op tournee gaan of zoiets.
Volgens mijn internetonderzoek word je over twee weken 60.
Ik weet.
Het spijt me dat ik je beledig.
Waarom zou je het daar zo weggooien?
Is er een nummer van Hootie & the Blowfish waar je ja tegen zou zeggen voor een Cialis-commercial?
O goedheid. ‘Laat haar huilen’?
Lijkt krankzinnig.
Ik weet niet waarom ik dat zei.
Vanavond tijdens de show ga je ‘Fight the Power’ van Public Enemy spelen, wat een geweldige keuze is. Wat betekent PE voor jou?
Toen ze in ’84 uitkwamen, was het voor mij verbijsterend wat ze deden. Niemand was zoals zij; ze waren zo militant. In mijn buurt waren ze zo groot. En om hier nu Stagecoach te spelen, en ze komen daadwerkelijk met ons spelen – dat zal gek zijn, man.
Is er iets aan Stagecoach waardoor het bijzonder goed aanvoelde voor ‘Fight the Power’?
Met alles wat er tegenwoordig in de wereld gebeurt, denk ik dat dit een goede plek is voor het nummer.
