Dat Kapitein Amerika: Burgeroorlog in wezen gewoon een Avengers-film was, was een punt dat in 2016 werd gebruikt om de film in diskrediet te brengen. Voor diehard Cap Stans was het ook een bron van frustratie: de Star-Spangled Man (Chris Evans) had de Avengers al in twee solide ensemblestukken geleid, maar zijn trilogie leefde in zijn eigen wereld. Tenminste, totdat het tijd werd om de zaken af te ronden.
Dat kon in 2016 niet worden geweten Burgeroorlog was in wezen het begin van het einde – het einde van Marvel’s onbetwiste suprematie het familiale rapport van de Avengersvan Steve Rogers als een personage dat echt logisch was. Het was de eerste echte stop op weg naar Avengers: oneindige oorlog En Eindspeldat zijn gelijknamige team onherstelbaar versplinterde en (afhankelijk van wie je het vraagt) de meest ernstige karaktermoorden op Steve pleegde. Zijn status als de man buiten de tijd kreeg daarna een nieuwe betekenis Eindspel: hij zou nooit de kans krijgen om nog een solo-avontuur te headlinen of zijn verhaal echt af te maken buiten een uitgestrekte ensemblefilm.
Dat onbenutte potentieel maakt deel uit van wat maakt Burgeroorlog voel je vandaag des te specialer. Zeker, de Avengers begonnen al het frame te verdringen – Burgeroorlog fungeert als de quasi-oorsprong voor twee grote helden – en de verdrietige grootheidswaanzin van Tony Stark zorgt er alleen maar voor dat dit voelt als minder van een Captain America-film. Gezien wat ons in de toekomst te wachten stond, is het echter een wonder dat iets dat zo druk was, uiteindelijk een behoorlijk episch gevoel kreeg.
Als elk De Marvel-verhaallijn moest aansluiten bij het Avengers-universum, het is logisch dat de Cap-trilogie degene was die dit deed. Regisseurs Anthony en Joe Russo hadden zojuist bewezen hoe bedreven ze waren in het vertellen van strakke ensembleverhalen Captain America: de wintersoldaatwaardoor ze ideale kandidaten zijn voor een nieuw merk Avengers-film. De Whedoneske sluipschutter van de OG Wrekers En Tijdperk van Ultron zou het gewoon niet doen met een dreiging zoals Thanos die in de coulissen wacht. Het was tijd om serieus te worden, en wie kunnen dat punt beter onderstrepen dan de filmmakers die Steve uit Whedons kleinerende pen hadden gered? (De Captain America die we in zijn Avengers-films tegenkomen is #NotMyCap, en zal dat nooit zijn!)
Hoe dan ook, wat maakt Burgeroorlog werk is het dreigende gevoel van angst. De Avengers waren een tijdbom vanaf het moment dat Steve hen voor het eerst het bevel gaf zich te verzamelen; hoewel ze de wereld behoorlijk bekwaam hebben gered van een invasie van buitenaardse wezens, Burgeroorlog vraagt zich ten slotte af of ze de wereld sindsdien slechter hebben gemaakt. De creatie van Ultron (James Spader) zal dat soort vragen oproepen, maar het is ook de genadeslag voor een team dat al lang versplintert.
De introductie van de Sokovia-akkoorden – genoemd naar de stad die Ultron in een meteoor veranderde – plaatst Steve en zijn vrienden tegenover Tony en zijn misplaatste schuldgevoel. Ook zijn onopgeloste verdriet om zijn ouders. Er is ook Steve’s voortdurende zoektocht naar zijn beste jeugdvriend, Bucky (Sebastian Stan). Er is de glibberige Baron Zemo (Daniel Brühl), een overlevende van het bloedbad in Sokovia, die zijn familie wil wreken door de Avengers uit elkaar te halen. Er is de prins van Wakanda, T’Challa (Chadwick Boseman), die Ook wil wraak nemen op de man die zijn vader heeft vermoord. En er is een leger van Super Soldiers, net als Steve en Bucky, klaar om de wereld zoals zij die kennen te ontmantelen.
Burgeroorlog is een drukke aangelegenheid, maar het deed meer voor de Avengers dan welk vervolg dan ook.
Marvel Studio’s
Het is opmerkelijk hoe weinig hiervan er uiteindelijk nog toe zal doen Burgeroorlog. De gebroeders Russo, met hulp van scenarioschrijvers Christopher Markus en Stephen McFeely (het duo dat elke Captain America-film schreef, en elke Avengers-film na de release)Ultron), gooien alles wat ze kunnen naar dit brekende team. Het lijkt overdreven, maar het is eigenlijk het enige dat de toevoeging van zoveel toekomstige Avengers rechtvaardigt. Wanneer Steve en Bucky een schurkenstaat zijn, belooft Tony hen gevangen te nemen, maar hij is niet tevreden met het kleine leger Avengers dat hij al tot zijn beschikking heeft. Hij rekruteert T’Challa en een 15-jarige misdaadbestrijder uit Queens. de jonge Peter Parker (Tom Holland), in zijn gelederen. Ze komen hem goed van pas in een onopvallende strijd op een somber Duits vliegveld, wat zo duidelijk de aanzet was voor dit ensembleverhaal, vergelijkbaar met de treinvolgorde in Missie: onmogelijk – gegist bestek. Nogmaals, het is achteraf gezien onzin, maar op dit moment, na zoveel jaren wachten, het zien van Black Panther en Spider-Man Eindelijk lid worden van de Avengers was de geestdodende angst die eraan voorafging zeker waard.
Burgeroorlog functioneert het beste als een reeks momenten. Sommige – zoals de introductie van Peter Parker, of het gevecht dat halverwege de film uitbreekt tussen een gehersenspoelde Bucky en T’Challa – voelden aan als een verachtelijke wensvervulling in 2016. Andere zijn niet zo memorabel, maar ze zijn beter dan het decennium van grotere misstappen die daarna sneeuwbalden. Burgeroorlog. Hoewel er veel meer in de saga zit dat ons nu afleidt, voelt niets zo monumentaal als het uiteenvallen van de vriendschap tussen Steve en Tony tien jaar geleden. Dat is Marvel zelf ook teruggrijpen op dit verledenallemaal om een andere toekomst op te bouwen, dwingt een interessant nieuw perspectief af Burgeroorlog. Op de een of andere manier voelt het nu belangrijker – zo niet verhalend, dan wel tonisch. Eindspel was Marvel’s grootste swing, maar de films die eraan voorafgingen, voelen meer als de thesisverklaring voor dit tijdperk, en, pervers, het magnum opus van de MCU.
