Elvis Presley was een grote fan van deze fantasiefilm uit de jaren 70 die ons nog steeds aan het lachen maakt

Elvis Presley was niet minder een autoriteit dan rock-‘n-roll-legende Little Richard Living Colours ‘Elvis Is Dead’ een “opwindende” artiest. In het begin van zijn carrière scheurde hij door sets met een wreedheid die het publiek liet trillen, zwijmelen, of beide. Toen wist zijn manager, kolonel Tom Parker, het gevaar uit zijn daad weg te nemen. Elvis was een geweldige filmstermaar precies op het moment dat hij zijn muzikale hoogtepunt had moeten bereiken, door samen te werken met jonge songwriters die ernaar verlangden hun muziek te horen vertolkt door The King, werd hij een opzichtige parodie op zichzelf. Hij toerde meedogenloos, behandelde zijn lichaam als een Denny’s afvalcontainer en maakte gebruik van zijn aanzienlijke, maar afnemende talenten.

Presleys NBC-comebackspecial uit 1968 buiten beschouwing gelaten, kochten fans van de Tupelo, Mississippi-dynamo kaartjes in de hoop en biddend voor een tweederangs show. Soms maakte hij zich klaar voor een avond met bijna-prime Elvis. Meestal baande hij zich een weg door de hits.

Toen Elvis tijdens een liveshow in de jaren zeventig ondermaats presteerde, had hij een geheim wapen: de man kon schertsen. Hij was verre van humor, maar hij kon wel van een oneliner afkomen – wat meestal ten koste ging van zijn band of stagemanager. De idioot Parker probeerde dit bescheiden geschenk te ontginnen via het fel verguisde ‘Having Fun with Elvis on Stage’, een muziekvrije LP met commentaar van Presley dat buiten de context valt, maar de grap van The King was een deal waar je bij moest zijn. Hij was eigenlijk een goedkope Shecky Greene.

Het komt dus als een verrassing dat een van de favoriete comedy-acts van The King de subversieve, uiterst nerdy Monty Python was. Hij was zelfs zo’n fan dat hij regelmatig een zin uit ‘Monty Python and the Holy Grail’ citeerde.

In een 2014 GQ Tijdens een interview met de Pythons onthulde Eric Idle dat Presleys vriendin, Linda Thompson, hem vertelde dat Elvis de Memphis Mafia minstens vier keer had meegenomen om “Monty Python and the Holy Grail” in het theater te zien. Michael Palin herinnert zich dat hij hoorde dat Presley een grote fan was van de Knights Who Say Ni. Het beste van alles is dat Elvis, volgens de voormalige lijfwacht van Presley, Sam Thompson in een interview met Las Vegas Weekly, ‘It’s just a vleeswond’ van de Black Knight citeerde – geuit nadat Graham Chapman’s King Arthur beide armen van de spraakzame strijder had afgesneden – toen hij het podium verliet na een ondermaatse show (waarvan er veel destijds).

In dat GQ-interview zei Idle dat Elvis in bed stukjes uit Monty Python’s Flying Circus citeerde: vooral de klassieke schets “Nudge, Nudge”. – en ja, ik stel me die regels voor die herhaald worden in Presleys zuidelijke accent (en jij ook). Ik zou zo graag willen dat Elvis het voor elkaar had kunnen krijgen en Parker uit zijn leven had kunnen verwijderen. Als hij nuchter was geworden, zou hij een groot entertainment-oude staatsman zijn geweest. En wie weet zou een van de Pythons een rol voor hem hebben gevonden in een van hun films. Elvis als Archibald ‘Harry’ Tuttle? Sid Sheinberg zou geen schijn van kans hebben gehad.