Wetenschappers denken dat ze het mysterie van de Bermudadriehoek hebben verklaard nadat ze methaangas hadden ontdekt en dat omgevingskrachten onder het oceaanoppervlak historische verdwijningen hadden kunnen veroorzaken
De Bermudadriehoek is lange tijd gehuld in mysterie, met talloze schepen en boten die spoorloos in de wateren verdwijnen. Maar wetenschappers denken nu dat ze het probleem misschien hebben ‘opgelost’ puzzel na het ontdekken van “krachten” die op de loer liggen onder de oceaan.
Deskundigen vermoeden al lang dat een combinatie van omgevingsfactoren en methaangas dat uit de zeebodem opborrelt grote schade heeft aangericht aan het drijfvermogen van vaartuigen die de regio doorkruisen. Het is een wereld weg van de meer vergezochte theorieën over ontvoeringen door buitenaardse wezens of tijdportalen.
Wetenschapper Ronald Knapper vertelde What If Science dat er in de buurt een methaanveld had kunnen bestaan. Hoewel hij denkt dat het sindsdien verdwenen is, wat zou verklaren waarom Het aantal verdwijningen is de afgelopen jaren afgenomen.
De meest beruchte verdwijningsdaad boven de Bermudadriehoek – die zich uitstrekt tussen Miami, Bermuda en Puerto Rico – vond plaats op 5 december 1945. Vijf trainingsvliegtuigen van de Amerikaanse marine, genaamd Flight 19, raakten vermist terwijl ze over de zone vlogen.
Piloten meldden dat hun navigatiesystemen het begaven en dat hun kompassen in de war raakten voordat de communicatie verloren ging. Er werd een reddingsvliegtuig uitgezonden, maar dat verdween ook. Er is nooit enig puin teruggevonden, meldt het rapport de Express.
De incidenten bleven toenemen tot 1970, met vrachtschepen, vissen boten en privévliegtuigen worden allemaal vermist. Knapper merkt echter op dat alles veranderde in de jaren tachtig, toen commerciële schepen dagelijks door het gebied gingen varen.
Deze ontwikkeling ging hand in hand met de opkomst van satelliettracking en GPS-navigatie. “Sceptici beweren dat dit bewijst dat het mysterie nooit heeft bestaan. Betere berichtgeving brengt overdrijvingen en toevalligheden aan het licht”, schrijft Knapper.
Eén theorie suggereert dat de Driehoek nooit echt een uniek mysterie was. Integendeel, onverwachte stormen, woeste golven en snelle buien veroorzaakten verwoesting voor schepen zonder toegang tot moderne apparatuur weer voorspellingen.
De onderzoeker beweert dat radar technologie stond nog in de kinderschoenen tijdens het hoogtepunt van het enigma en is sindsdien zo geëvolueerd dat alle bijzondere effecten in de regio nu zijn verdwenen.
Hoewel hij opmerkt dat een theorie die de laatste tijd aan populariteit wint, zich concentreert op de methaanafzettingen in de omgeving. Knapper schrijft: ‘Geen buitenaardse wezens of portalen, maar zeldzame combinaties van omgevingskrachten. Het vrijkomen van methaangas uit de oceaanbodem is bijvoorbeeld voorgesteld als een gevaar dat het drijfvermogen en de motoren kan verstoren.
“Hoewel het bewijsmateriaal nog steeds ter discussie staat, is het bekend dat dergelijke vrijlatingen in andere regio’s voorkomen. Als er ooit een actief veld onder de Driehoek bestond en later tot rust kwam, zou dit een stijging en daling van het aantal incidenten kunnen verklaren.”
De wetenschapper concludeert dat de vooruitgang in de technologie in het algemeen ook de mystiek van de Driehoek door de jaren heen heeft verminderd. Hij zegt dat het ‘gebloeid heeft in een tijdperk zonder onmiddellijke verificatie’, waarin informatie zich razendsnel verspreidde.
Nu wordt echter elke vlucht gevolgd en zijn er onmiddellijk noodsignalen, wat betekent dat “het mysterie minder ruimte heeft om te ademen”. Hij zegt dat elk magnetisch veld in het gebied zou kunnen zijn ‘afgedreven’ en dat de oceaanbodems, die het methaan hadden kunnen uitstoten, zich hebben verplaatst, wat betekent dat elke gevaarlijke convergentie naar elders had kunnen afdrijven.
