Een pasgeboren baby in Minneapolis had al anderhalve dag niet gegeten.
Haar moeder had het risico genomen om te gaan werken om net genoeg geld te krijgen voor meer luiers toen agenten van de Immigratie- en Douanehandhaving (ICE) haar auto stopten en haar meenamen. Thuis wachtten haar 16-jarige dochter en de baby – amper drie maanden oud – op.
Nu hun moeder weg was, probeerde de tiener de baby, die uitsluitend borstvoeding kreeg, kunstvoeding te geven, maar het mocht niet baten. Dus belden ze Bri.
Al ruim anderhalve maand runt Bri, moeder van twee kinderen in Minneapolis, een uitgebreid donatienetwerk in de stad, waarvan het grootste deel andere moeders en gezinnen met kinderen helpt. Bri, die haar eigen kind borstvoeding geeft, plaatste op haar sociale media dat ze naast boodschappen, luiers en doekjes ook moedermelk kon doneren aan iedereen die het nodig had.
Bri is een overproducent: in één ochtend kan ze in haar eentje 45 ounces pompen. Toen het telefoontje op 17 januari kwam, had Bri ongeveer duizend ons extra moedermelk afgekolfd, die in haar vriezer was bewaard. Ze wist dat het waarschijnlijk een kwestie van tijd was voordat ze zou horen dat er een baby in nood was.
Anderhalf uur nadat ze het telefoontje had ontvangen, stond Bri bij het gezin op de stoep met 350 ons melk in een koelbox, samen met een verzorgingspakket met instructies over hoe je de melk veilig kunt ontdooien, een flessenwarmer, flessen en wat extra kleding die niet meer past bij haar toen zes maanden oude kind.
Binnen schreeuwde de baby.
Ze zetten snel een fles in elkaar en keken hoe het lichaam van het kind zich ontspande. De baby dronk de hele fles leeg en viel in slaap.
Bri huilde.
Toen sloeg de woede toe.
“Ik voelde me heel boos – heel erg boos, en ik kon me niet voorstellen wat de 16-jarige voelde, omdat ze zich gebroken voelde. Haar moeder was haar wereld… en nu zijn ze gescheiden”, zei Bri. “Er zijn moeders die letterlijk verscheurd worden van hun kinderen.”
In Minneapolis zijn er voor elk verhaal over de gevolgen van het federale optreden evenveel verhalen over mensen als Bri. Buren stellen hun vertrouwen in totaal vreemden. Moeders helpen kinderen die niet van hen zijn, die ze nog nooit hebben ontmoet.
Al bijna twee maanden brengt Bri haar ochtenden en middagen, voor en na het werk, door met het ophalen van donaties voor ondergedoken immigrantenfamilies bij ICE. Bri verzocht The 19th alleen haar voornaam te delen en de namen van de kinderen weg te laten uit bezorgdheid voor haar veiligheid en die van de families die ze helpt.
’s Nachts, nadat haar baby in slaap is gevallen en onder de hoede is van Bri’s 18-jarige dochter, bezorgt ze spullen tot ongeveer 22.00 uur. Wat begon als een paar donaties, is snel uitgegroeid tot een netwerk, waarbij de donaties elke week binnenstromen. Het merendeel bestaat uit moeders die met elkaar praten en pakketten samenstellen, terwijl Bri beheert wat er binnenkomt en hierover berichten plaatst op haar sociale media, in een poging de donaties af te stemmen op de behoeften van gezinnen. Op professioneel vlak houdt Bri’s taak ook in dat hij mensen in contact brengt met hulpbronnen, zodat de gemeenschap al weet dat ze naar haar toe moet komen.
Een groot deel van haar focus de afgelopen weken lag op het verzamelen van donaties van luiers, doekjes en flesvoeding voor moeders die thuisblijven om ICE te voorkomen.
“De eerste zin die veel van deze moeders zeggen als ze bellen, is: ‘Ik heb nooit om hulp gevraagd en de enige reden waarom ik om hulp vraag is omdat ik van mijn kinderen houd’,” zei Bri. Als antwoord zal ze hen in het Spaans vertellen: Schaam je om te stelen – niet om te vragen. Of grofweg: ‘Schaam degenen die stelen, niet degenen die om hulp vragen.’
Tot nu toe hebben Bri en haar netwerk meer dan 500 gezinnen geholpen met het bezorgen van boodschappen en meer dan 300 met luiers en doekjes.
“Het vult mijn hart en het geeft me hoop dat het niet allemaal erg is en dat als dit langer gaat duren, we de hulp hebben. Als de ene moeder het niet kan, kan een andere moeder het wel en we handelen in gemeenschap”, zei Bri. “Als één moeder pijn heeft, hebben we allemaal pijn.”
Er komen ook moedermelkdonaties binnen. Nog eens zes moeders hebben aangeboden om te doneren, zei Bri. Ze moet er voorzichtig mee zijn en alleen melk afnemen als de moeders momenteel doneren aan plaatselijke ziekenhuizen en een certificaat hebben waaruit blijkt dat ze daarvoor toestemming hebben gekregen (Bri zelf is gescreend en heeft een certificaat). Ziekenhuizen en melkbanken hanteren doorgaans een rigoureus screeningproces waarbij wordt getest op microben en donoren worden gescreend op alcohol-, drugs- en medicatiegebruik. Ze pasteuriseren ook de melk om ziekteverwekkers te elimineren.
Omdat de gezinnen die ze helpt geen risico willen lopen om naar een ziekenhuis of melkbank te gaan, probeert Bri zorgvuldig om te gaan met de melk en donaties om de risico’s te verkleinen. De moedermelk wordt ingevroren en vervoerd in een geïsoleerde koelbox met koelelementen, maar “aangezien het hier vriest, maak ik me geen zorgen over het ontdooien”, zei Bri.
In de hulpaanvragen die ze ontvangt, krijgt Bri inzicht in de omstandigheden waarin andere gezinnen leven. Ze vragen om bijvoorbeeld medicijnen voor kinderen, omdat ze te bang zijn om hun kinderen naar het ziekenhuis te brengen. Sommigen vragen misschien om producten voor menstruatiehygiëne, zoals maandverband en tampons. Een moeder vroeg om één doos luiers omdat ze de luiers die ze had achtergelaten had gewassen en hergebruikt. Bri heeft er twee voor haar gebracht.
Nu Minneapolis de derde maand ingaat waarin ICE een hardhandig optreden tegen immigratie heeft uitgeroepen, zijn de vragen verschoven naar het helpen ondersteunen van de behoeften op de lange termijn of de geestelijke gezondheid van mensen. Als onderdeel van een verzorgingspakket dat Bri had samengesteld voor het tienerzusje van de baby die ze hielp, bevatte ze bijvoorbeeld kleurpotloden en een schetsboek. Met behulp van gemeenschapsdonaties via a GoFundMeheeft Bri vier maanden van de huur van de meisjes kunnen betalen, terwijl hun moeder in Texas in hechtenis blijft in afwachting van een hoorzitting over de borgstelling.
En de leveringen zijn niet vertraagd. Nog steeds bevindt Bri zich de meeste nachten op de ijskoude wegen in Minneapolis met een koffer vol boodschappen of luiers. Ze deed onlangs twee bezorgingen na het werk terwijl ze aan de telefoon was met een verslaggever.
De straten zijn tegenwoordig leeg, zei Bri. Een route waar ze vroeger misschien een uur over deed, duurt nu minder dan 30 minuten. Onze mensen zitten letterlijk ondergedokendenkt ze.
Het werk is allesintensief en moeilijk. Tijdens pauzes op het werk controleert ze vaak of iemand om leveringen vraagt of donaties aanbiedt. Er zijn dagen dat ze door tranen naar huis rijdt.
Bri is een alleenstaande moeder.
“Wat ga je doen als je een ICE-agent tegenkomt die geen goede dag heeft en besluit je te profileren?” vragen haar ouders haar.
‘Je moet ook aan je kinderen denken’, zeggen ze tegen haar.
Maar Bri is aan haar kinderen denken.
‘Ik doe dit’, zei ze tegen hen, ‘omdat ik hoopte, God verhoede dat mij iets overkomt, dat mijn gemeenschap in actie komt om mijn kinderen te helpen.’
