Robert Wun’s nieuwste couturecollectie was een verhaal in drie delen. Binnen in scène gezet de cabaretclub Lidoliepen zijn statige modellen tegen gigantische schermen die woeste onweersbuien projecteerden. Wun, die snel naar voren is gekomen als een hoogtepunt op de couturekalender sinds hij drie seizoenen geleden op het officiële schema kwam, is een felle verdediger van de hoogste kunstvorm van de mode. “In de wereld van de couture wordt vaak de vraag gesteld of het nog steeds weerspiegelt wie we zijn, maar ik geloof dat het nog steeds bestaat omdat het weerspiegelt hoe we willen zijn”, schreef de ontwerper in zijn shownotities. “Een droom, het vermogen om te dromen en de wil om te blijven dromen. Ze bestaan allemaal vanwege de moed van een schepper en hun puurste intentie om te creëren.”
Het eerste bedrijf, genaamd Library, werd gedefinieerd als de “puurste vorm van dromen”. Wun dacht erover om door boeken te bladeren en hoe zwart-witbeelden de meest kleurrijke gedachten kunnen inspireren. Hier zagen monochrome jurken eruit alsof ze van papier waren gemaakt, zowel delicaat van constructie als groots van silhouet. Toen hij naar de Luxury-sectie ging – waar looks werden ontworpen om ‘jaloezie en verleiding op te wekken’ – leunde Wun naar de decadente kant van zijn ontwerphandschrift. Modellen kwamen gekleed in met fluweel bedekte lijfjes, elegant gedrapeerd Anabela Chan juwelen. Het was alsof de dragers op de prachtige halskettingen op een veiling hadden geboden en besloten dat ze niet alleen de stenen zelf zouden dragen, maar ook de mannequins waarop ze werden tentoongesteld.
Om de zaken af te ronden met Valour, een stoet van looks die wordt gedefinieerd als een “viering van de vastberadenheid van de maker, die vaak achter de gordijnen zit”, hebben Wun en zijn atelier hun creatieve vaardigheden echt uitgedaagd. Hier waren baljurken gedrenkt in kobaltblauw Swarovski kristallen; vloeiende kolomjurken dwarrelden rond de contouren van het lichaam, gepantserd door harde, metalen torso’s; een trouwjurk was niet in het wit, maar overladen met een sterrenstelsel, die allemaal fonkelden dankzij met de hand genaaide stenen. Over buitenaardse schoonheid gesproken, Robert Wun is een ster op zich.
Fotografie met dank aan Robert Wun.
