Voel de energie. Jonathan Anderson schudt het huis van Diorwaarmee hij zijn radicale reboot naar de couture bracht. Klassiek, dit was het niet. Anderson’s aanpak is experimenteel, verrassend, levendig creatief en speels.
De enorme tent, waarvan het plafond versierd was met bloemen, weerspiegelde het bloementhema van de show, geïnspireerd op een posey van cyclamen, vastgebonden met een eenvoudig zwart lint, die Anderson kreeg toen hij bij het huis kwam door niemand minder dan Johannes Galliano. Hij is een modeheld van Anderson en tevens de meest opmerkelijke (en beruchte) ontwerper van Dior. Hij zat op de eerste rij en gaf toe dat hij, hoewel hij enkele van de meest uitbundige en memorabele catwalkmomenten had gecreëerd, nog nooit eerder naar een Dior-show had gekeken.
Het was een nieuwe ervaring voor hem, en voor ons, toen Anderson zijn opvallende visie onthulde. Een drietal zandloperjurken met plooien en bolvormige rokken opende de show, in navolging van de vorm van zijn openingslook in zijn debuutconfectiecollectie. Zowel gestructureerd als licht, weerspiegelden hun vormen de sensuele vazen van beeldhouwers Magdalena Odundo die meewerkten aan versies van de Lady Dior-tas. Het drietal jurken dobberde als het ware over de catwalk voorgerecht voor het ambachtsfeest dat zou komen.
Door Galliano’s cyclaamruikertje in zijde en borduurwerk na te bootsen, ontvouwde Andersons visie op bloemenvrouwen uit de 21e eeuw. Er was een onstuimige overvloed. De lichamen waren omhuld met transparante, knopachtige capes, gehuld in veren- en chiffonbloemblaadjes of intens geborduurde bloemen. Kleine lampenkapjurkjes, ingelegd met bloemenborduurwerk, weergalmden de trompetterende vorm van een lelie.
Anderson upcyclede 18e-eeuwse sluiers, plaatste ze in kleine lampenkaprokken en gebruikte meteoorsteen voor sieraden. Tot de grond reikende ‘gras’-tassen met franjes, lieveheersbeestjes-clutches en zelfs een zilveren frettentasje van maliënkolder brachten speelsheid in de accessoires.
Maatwerk speelde een sleutelrol in het Dior-verhaal. Anderson beschreef het creëren ervan op couture-niveau als “als het uitvoeren van engineering”. Precisie kwam in de vorm van langwerpige barjassen, jassen met trompetkraag en opgezette smokingjasjes. Jurken met bloemblaadjes en borduursels zorgden voor de zwijmelende romantiek die de couturecategorie belooft.
Anderson beschouwde couture als een essentiële kunst die door oefening behouden moet blijven en veranderde het werkschema van het huis om meer tijd te geven aan het creëren van de couture. De energie en het experiment dat hij in de collectie stopte, vonden hun oorsprong in de aanpak van de oprichter. De heer Dior was een radicale creatieveling die nooit stopte met experimenteren met silhouet. Mensen waren geschokt door de zwijmelende extravagantie van zijn New Look. Anderson heeft met zijn debuut heren-, dames- en couturecollecties laten zien dat hij net zo gedurfd wil zijn.
Fotografie door Christina Fragkou.
