Larry Li‘S Wat is een draak voor een draak houdt de macht in stand: figuren staan tegenover elkaar zonder spektakel, het werk leunt eerder op erfenis en hiërarchie dan op fantasie. Adeshola Makinde‘S That Fire Next Time II Rood Oranje (2025) is compact en hitte-zwaar, waarbij het verschroeide palet de urgentie naar de oppervlakte drukt. Yiqing Lei‘S Holle vrouw (2022) herleidt het lichaam tot iets leeggemaakts, waarbij afwezigheid het onderwerp wordt. Deze werken bevinden zich tussen de 30 stukken die zijn opgenomen in Toekomstige spanningeen nieuwe digitale tentoonstelling van het online kunstontdekkingsplatform Mijn moedersamengesteld door de in Lagos geboren, in Londen wonende kunstenaar Leonard Iheagwam, ook bekend als Soldaat.
Vandaag debuteert Toekomstige spanning markeert Myma’s allereerste gastcuratortentoonstelling ooit en een belangrijke verschuiving voor het platform. Tot nu toe werd het programma vormgegeven door professionele curatoren; deze keer neemt een kunstenaar het voortouw. Voor Myma is het een manier om creatievelingen te belasten met het rechtstreeks beheren, samenwerken en vormgeven van gesprekken. Voor Soldier is het een kans om een bedrieglijk eenvoudige vraag te stellen. “Wat is de toekomst?” stelt hij.
De eigen praktijk van Soldier omvat schilderkunst, beeldhouwkunst, mode en skatecultuur, en cirkelt vaak rond dezelfde genuanceerde knelpunten: identiteitspolitiek, gezinsdynamiek, het psychische residu van oorlog, de kracht van intentie. Deze interdisciplinaire kijk komt rechtstreeks naar voren in de manier waarop hij de show benaderde. “Omdat ik hierdoor mensen kan zien zoals ze zijn”, zegt hij. “Ik wissel een beetje tussen verschillende media, zodat ik oog kan hebben voor artiesten die thuis zijn in verschillende media en alle verschillende manieren waarop ze zich uiten.”
In plaats van zich te baseren op vertrouwde beelden van de toekomst – zilveren steden, glimmende machines, catastrofes aan het eind van de dag – was Soldier duidelijk over wat hij niet wilde. “Als ik het heb over ‘futuristisch’, heb ik het in dat opzicht niet over vliegende robots en auto’s”, zegt hij. “Ik wilde zien hoe mensen vertalen wat de wereld zou kunnen zijn – bijna heel speculatief, maar het werk moest me gewoon op een heel futuristische manier aanspreken en tegelijkertijd een natuurlijke synergie hebben.” Het resultaat is een groep kunstenaars wier werken de toekomst beschouwen door middel van geleefde ervaringen in plaats van een vaste esthetiek.
Die nadruk op ervaring is geworteld in de geschiedenis van Soldier zelf. Geboren in Lagos en nu gevestigd in Londen, heeft hij internationaal geshowd, onder meer op Friesen heeft samengewerkt met merken zoals Louis Vuitton, Nike, Timberland En Hublot. Zijn perspectief is, zoals Myma opmerkt, ‘geworteld in geleefde ervaringen’, wat hem ‘een natuurlijke fit maakt voor een show die de gebruikelijke taal van ‘de toekomst’ weigert.’ Het is ook een perspectief dat al vroeg wordt gevormd door zijdelings naar cultuur te kijken. Gevraagd naar zijn eerste ontmoetingen met kunst, verwijst Soldier zowel naar de massamedia als naar musea. “Mijn toegangspunten kwamen van de media die ik samen met mijn vrienden consumeerde”, zegt hij onder vermelding van Andy WarholRita Ackermann en Damien Hirstvoordat hij opmerkte hoe zijn interesses zijn verschoven: “nu bewonder ik echt artiesten zoals Cady Noland en ik denk dat dit in de praktijk een soort mentale omslag met zich meebrengt en waar ik nu aan wordt blootgesteld.
De samenwerking met Myma ontstond al even organisch. “Ik denk dat het heel natuurlijk en terloops tot stand kwam”, legt Soldier uit. “Toen (mijn solotentoonstelling) Zwarte Ster uitkwam (vorig jaar), denk ik dat het zoveel mensen heeft aangespoord om gesprekken te voeren over de toekomst en wat die in petto heeft… we kwamen samen en besloten dat we wilden zien wat de toekomst voor andere artiesten betekende en hoe zij die konden overbrengen.’ Myma, zo voegt hij eraan toe, “was daarvoor de perfecte partner, omdat ik daardoor werken kon zien van kunstenaars die ik voorheen nooit zou zijn tegengekomen.”
De tentoonstelling brengt kunstenaars uit de hele wereld samen die werkzaam zijn in de schilderkunst, beeldhouwkunst, illustratie en mixed media. Naast Li, Makinde en Lei omvatten sleutelwerken onder meer Moyosore Briggs‘ Zegevieren (Self Portrait) (2021), die Soldier noemt als persoonlijk resonerend en Julia Lavrova‘S Waar gaan we heen? (2024), een werk dat neigt naar onzekerheid in plaats van naar oplossing. De diversiteit is niet incidenteel; het staat centraal. “Het kwam erop neer dat we kunstenaars kozen die aan bepaalde beschrijvingen voldeden en mensen vonden die zo’n frisse, futuristische smaak van hun werken hadden”, zegt Soldier.
Die openheid leidde tot oprechte verbazing. “Veel mensen verrasten mij omdat we de opdracht vrij open hielden, wat betekende dat persoonlijke interpretatie een rol speelde”, zegt hij. “Ik was behoorlijk verrast door hoe sommige mensen kunnen denken dat de toekomst zo ver vooruit ligt, terwijl sommige mensen de toekomst als morgen interpreteren.” Die slip in de tijdschaal is waar Toekomstige spanning vindt zijn houvast. Sommige werken speculeren decennia vooruit; anderen voelen zich stevig geworteld in de tegenwoordige tijd.
De tentoonstellingstekst merkt dat op Toekomstige spanning “poneert manieren waarop de toekomst wordt gebroken door utopische idealen”, een zin die Soldier graag wil uitpakken. “Als je nu naar de wereld kijkt, voelt het alsof we op een omslagpunt staan”, zegt hij. “Als we niet oppassen, kan wat op vooruitgang lijkt gemakkelijk afglijden naar dystopie.” Conflicten, nationalisme, racisme en een gebrek aan empathie vormen de achtergrond van de voorstelling, zelfs als ze niet expliciet in beeld worden gebracht. Voor Soldier is het weerspiegelen van die druk onderdeel van het werk: “Als kunstenaar is het mijn rol om dat te weerspiegelen en de waarschuwingen te onderzoeken.”
Belangrijk is dat Toekomstige spanning verzet zich tegen het idee van één enkele, gezaghebbende visie op wat komen gaat. “Ik weet dat ik mijn eigen manier heb om te zien hoe de toekomst eruit ziet, maar dat is mijn realiteit”, zegt Soldier. “Dus ik denk dat de groepsshow reageert op mensen die hun eigen kijk geven op wat zij denken dat de toekomst is.” Die collectieve benadering herformuleert de toekomst als iets gedeeld, omstreden en onopgelost.
Voor Myma geeft de tentoonstelling ook aan waar het platform naartoe gaat: door kunstenaars geleid, cultuurkritisch en afgestemd op een publiek dat zich beweegt tussen hedendaagse kunst, mode, skate en online cultuur. Voor kijkers biedt het iets rustigers maar veeleisender dan spektakel. Deze tentoonstelling gaat niet over esthetiek; het gaat over geleefde ervaringen vertaald in kunst en over het geven van ruimte aan kunstenaars om op hun eigen voorwaarden vooruit te denken. Zoals Soldier het verwoordt: “Ik hoop echt dat toen de kunstenaars deze stukken maakten, ze hierdoor konden nadenken over wat de toekomst is en hoe ze die kunnen beïnvloeden met hun kunst en andere middelen.”
Fotografie met dank aan Myma. Ontdekken ‘Toekomstige tijd’ online hier.
Leonard ‘Soldaat’ Iheagwam
