Het ontbreekt James Cameron niet aan inspiratie of vindingrijkheid. Hij is een briljante man die groot droomt en enthousiast is over het oplossen van problemen op vrijwel elk gebied van de filmproductie (zoals blijkt uit de Disney+ documentaire “Fire and Water: The Making of the Avatar Films”). En hij is onverbiddelijk in zijn drang om precies te krijgen wat hij wil, ongeacht hoeveel het kost.
Als we eraan denken dat Cameron uitdagingen aangaat, roepen we het verbluffende beeld op van hoe hij een enorme watertank op een geluidsbeeld zet, waarin hij motion-capture-acteurs kan fotograferen die daadwerkelijk zwemmen. Wat we zelden doen, is nadenken over zijn schrijfproces, wat raar is, want dat is het enige aspect van de creatie dat voor ons allemaal het meest herkenbaar is. Het begint allemaal op de pagina. Geen scenario, geen film.
Cameron is, als mens (denken wij), net zo gevoelig voor een writer’s block als de rest van ons. Hij stond voor een interessant raadsel toen hij het script voor ‘Avatar: The Way of Water’ uitwerkte. De film speelt zich 16 jaar na de gebeurtenissen uit de eerste film af. Er was ook een kloof van 13 jaar tussen de eerste film en het vervolg. Cameron moest dus een manier vinden om kijkers op de hoogte te brengen van alles wat er op Pandora gebeurde, waaronder de introductie van de kinderen van Jake Sully (Sam Worthington) en Neytiri te Tskaha Mo’at’ite (Zoe Saldaña). Met andere woorden, hij moest heel wat uiteenzettingen laten vallen voordat hij in het verhaal van het vervolg kon duiken. Dit was een hele opgave, maar gelukkig had Cameron een storytelling-expert in zijn hoek: hijzelf.
James Cameron raadpleegde de expositiemeester James Cameron
Tijdens een optreden op de podcast “Just Foolin’ About with Michael Biehn” vertelde Cameron zijn vriend en frequente medewerker het verhaal van hoe hij zijn expositiedilemma oploste:
“Dus ik worstel met het eerste bedrijf van (“Avatar: The Way of Water”), en ik heb zoveel verdomde uiteenzettingen dat ik eerst moet beginnen voordat ik verder kan gaan met het verhaal. Een samenvatting van de eerste film, wat er gebeurde in de tussenliggende vijftien jaar toen ze een gezin kregen, hoe de mensen terugkwamen en alles vernietigden en de controle terugnamen, en dan begint het verhaal. “
Cameron was vastbesloten om hier in zes of zeven pagina’s doorheen te bladeren, maar het lukte hem gewoon niet. Dit veranderde toen hij langs een kiosk liep en een nummer bespeurde van ‘Written By’, de officiële publicatie van de Writers Guild of America, met de kop ’10 geweldige technieken voor expositie’.
“Ik dacht: ‘Oh mijn god, ik moet dit kopen'”, zei Cameron. “Dus ik koop het, ik rijd naar huis, ga naar mijn schrijfstudio en de volledige titel van het artikel is 10 geweldige tips voor expositie zoals te zien in ‘The Terminator.'”
Hij zei niet hoe behulpzaam die Cameron-man was, maar uiteindelijk slaagde hij er in verrassend korte tijd in om die periode van zestien jaar achter zich te laten. Het is niet het meest sierlijke staaltje van verhalen vertellen in zijn carrière (informatiedumps kunnen niet anders dan onhandig aanvoelen), maar toen hij eenmaal begon het eigenlijke verhaal van ‘Avatar: The Way of Water’, uiteindelijk draaide hij een sciencefiction-/actieklassieker. Ondertussen had “Written By” gelijk met het geld: als het op schrijfexposities aankomt, kun je niet verslaan Camerons originele ‘The Terminator’.
