Het verhaal van een veteraan uit het leger uit Los Angeles die legaal naar de Verenigde Staten emigreerde, gewond raakte tijdens gevechten en eerder dit jaar zelf naar Zuid-Korea werd gedeporteerd, werd een brandpunt tijdens een prikkelende congreshoorzitting over het immigratiebeleid van de Trump-regering.
Minister van Binnenlandse Veiligheid Kristi Noem werd donderdag op Capitol Hill ondervraagd over militaire veteranen die tijdens de oorlog waren gedeporteerd het immigratiebeleid dat eerder dit jaar werd gelanceerd, ook in Los Angeles.
“Meneer, we hebben geen Amerikaanse burgers of militaire veteranen gedeporteerd”, antwoordde Noem toen hij werd ondervraagd door vertegenwoordiger Seth Magaziner (DR.I.).
Vertegenwoordiger Seth Magaziner (DR.I.) spreekt terwijl hij tijdens een videogesprek wordt bijgestaan door een man die volgens hem een Amerikaanse militaire veteraan is die zelf naar Zuid-Korea is gedeporteerd, tijdens een hoorzitting van de House Committee on Homeland Security op donderdag.
(Mark Schiefelbein / Associated Press)
Een assistent hield vervolgens een tablet omhoog waarop een Zoom-verbinding te zien was Purple Heart-ontvanger Sae Joon Park in Zuid-Korea. Het congreslid voerde aan dat Park “meer had opgeofferd voor dit land dan de meeste mensen ooit hebben gedaan” en vroeg Noem of ze de zaak van Park wilde onderzoeken, gezien haar discretie als kabinetslid. Noem beloofde “absoluut naar zijn zaak te kijken.”
Park, donderdagavond in Seoul aangekomen, zei dat hij sceptisch was of Noem haar belofte zou nakomen, maar zei dat hij “kippenvel” had bij het aanschouwen van de hoorzitting in het Congres.
“Het was geweldig. En dan krijg ik talloze telefoontjes van al mijn vrienden thuis en overal elders. Ik ben zo dankbaar voor alles wat er vandaag is gebeurd”, zei Park, 56, en merkte op dat vrienden hem vertelden dat een fragment van zijn verhaal verscheen op ABC’s “Jimmy Kimmel Live!” donderdagavond laten zien.
De late-night-presentator toonde beelden van Park’s moment tijdens de hoorzitting van het congres in zijn openingsmonoloog.
“Vindt iemand dit oké? Serieus, alle grapjes terzijde, we hebben een veteraan met een Purple Heart gedeporteerd?” Kimmel zei, eraan toevoegend dat de Republikeinen “beweren zoveel om veteranen te geven, maar dat doen ze helemaal niet.”
Park emigreerde legaal naar de Verenigde Staten toen hij zeven was, groeide op in Koreatown en de San Fernando Valley, en sloot zich aan bij het leger nadat hij in 1988 afstudeerde aan de Notre Dame High School in Sherman Oaks.
Foto van Sae Joon Park, een legerveteraan met een Purple Heart, die zichzelf onder dreiging van deportatie naar Zuid-Korea heeft gedeporteerd.
(Met dank aan Sae Joon Park)
De groene kaarthouder werd in 1989 naar Panama uitgezonden toen de VS probeerden de feitelijke leider van het land, generaal Manuel Noriega, af te zetten. Park werd tweemaal neergeschoten en eervol ontslagen. Hij leed aan PTSS, mediceerde zichzelf met illegale drugs, ging naar de gevangenis nadat hij op borgtocht was vrijgelaten wegens beschuldigingen van drugsbezit, werd nuchter en voedde twee kinderen op in Hawaï.
Eerder dit jaar, toen Park zich meldde voor zijn jaarlijkse bijeenkomst met federale functionarissen om zijn nuchterheid en werk te verifiëren, kreeg hij de mogelijkheid om onmiddellijk te worden vastgehouden en gedeporteerd, of om drie weken lang een enkelmonitor te dragen terwijl hij zijn zaken op orde had. het land voor tien jaar verlaten.
Destijds zei Tricia McLaughlin, adjunct-secretaris van het ministerie van Binnenlandse Veiligheid, dat Park een “uitgebreide criminele geschiedenis” had en een definitief verwijderingsbevel had gekregen, met de mogelijkheid om zichzelf te deporteren.
Park koos ervoor om vrijwillig het land te verlaten. Hij had aanvankelijk moeite om te acclimatiseren in een land waar hij sinds zijn kindertijd niet meer heeft gewoond, maar zei donderdagavond dat zijn mentale toestand – en zijn Koreaanse taalvaardigheid – zijn verbeterd.
“Het was niet gemakkelijk. Natuurlijk mis ik thuis enorm”, zei hij. “Ik doe mijn best. Ik ben meestal een heel positief persoon, dus ik heb het gevoel dat alles met een reden gebeurt, en ik probeer gewoon vol te houden totdat ik hopelijk weer thuis kom.”
Een van de grootste zorgen van Park toen hij in juni de Verenigde Staten verliet, was dat zijn moeder, die 86 is en kampt met dementie, zou overlijden terwijl hij niet naar het graafschap kon terugkeren. Maar haar gebrek aan bewustzijn over zijn situatie is enigszins een vreemde zegen geweest, zei Park.
“Ze weet echt niet dat ik hier ben. Dus elke keer als ik met haar praat, zegt ze: ‘Oh, waar ben je’, en ik vertel het haar, en ze zegt: ‘Oh, wanneer kom je naar huis? Oh, waarom ben je daar?'” zei Park. “Op een rare manier is het best goed, omdat ze zich niet de hele tijd zorgen over mij hoeft te maken. Maar tegelijkertijd zou ik graag naast haar willen zijn terwijl ze dit meemaakt.”
