Dit artikel bevat kleine spoilers voor “De Mandalorian en Grogu.”
Er is veel inkt gemorst, zowel letterlijk als digitaal de waarde en waarde van “The Mandalorian en Grogu” en of de langspeelfilm ‘Mandalorian’ spin-off de theatrale ervaring wel of niet verdient. Of deze specifieke ‘Star Wars’-film wel of niet diep genoeg in een karakterboog duikt, of een metaplot al dan niet verder brengt. Anderen discussiëren nog steeds over de vraag of de fanservice van de film te ver of niet ver genoeg gaat. Voor mij maak ik me meestal meer zorgen over de vraag of een ‘Star Wars’-film me wel of niet opbeurend en gelukkig maakt, maar zelfs dan hebben we misschien allemaal het punt gemist.
Hoe erg we allemaal het punt gemist hebben, werd mij niet zo duidelijk als toen ik mijn eerste vertoning van “The Mandalorian and Grogu” verliet met mijn 10-jarige, en we daarna een gesprek hadden. Tijdens dat gesprek, hoe diepgaand een gesprek tussen een vader en een pre-tienerkind ook kan zijn, deed hij me beseffen dat we er helemaal naast zaten, en fout begint het niet eens te bedekken. Hij grijpt terug op iets dat George Lucas, de maker van ‘Star Wars’, al jaren zegt, en hij wist het niet eens. (Ik betwijfel of mijn kind het Lucas zelfs maar heeft horen zeggen.)
Zo recent als het filmfestival van Cannes in 2024 (via De Hollywood-verslaggever), herhaalde Lucas dat zijn ‘Star Wars’-films bedoeld waren voor kinderen die ‘niet weten wat ze doen en alle grote vragen stellen: waar moet ik me zorgen over maken? Wat is belangrijk in het leven? En’ Star Wars ‘heeft al die dingen in zich. Ze liggen daar begraven, maar je snapt het zeker, vooral als je jong bent.’
The Mandalorian en Grogu leren kinderen over sterfelijkheid
Toen ik met mijn 10-jarige naar “The Mandalorian and Grogu” keek, werd ik getroffen door hoe intens Grogu’s zoektocht wordt naarmate het verhaal vordert. In de film wordt Din Djarin (Pedro Pascal) ontvoerd in opdracht van de Twins, de oom en tante van de zoon van Jabba the Hutt, Rotta (Jeremy Allen White). Hierdoor wordt Grogu aan zijn lot overgelaten op een afgelegen planeet, met slechts enkele kleine Anzellanen als gezelschap.
Voor mij was de reis van Grogu en de Anzellans om Din te redden verwant aan de Lost Boys die Peter Pan redden of een herinterpretatie met een groot budget van de Ewok-films uit de jaren 80, op een goede manier (net zoals ‘The Mandalorian’ doet denken aan de Ewok-films in seizoen 3). Voor mijn 10-jarige was deze reis echter diepgaand en existentieel. Op weg naar huis maakte hij zich zorgen over wat er zou gebeuren als mij iets soortgelijks zou overkomen – misschien niet ontvoerd worden door Hutts, maar in gevaar komen. Toen begon hij zich voor te stellen hoe hij mijn redding zou aanpakken als ik in het echte leven in de problemen zou komen.
Op een bepaald punt in de film vertelt Din aan Grogu dat de ouderen de jongeren onderwijzen en over hen waken, en dat de jongeren hetzelfde doen voor de ouderen. Er schuilt een treurigheid in de wetenschap dat ouders oud zullen worden en zullen sterven. Voor een kind in de echte wereld is het idee om zijn ouders te verliezen als hij de sterfelijkheid begint te begrijpen, een van de meest angstaanjagende angsten die er kunnen zijn. Toch heeft deze film mijn zoon in zekere zin geholpen om met die zorgen te worstelen en troost te vinden in de wetenschap dat er iets in dit leven voor hem kan zijn dat verder gaat dan alleen zijn ouders.
Na ons gesprek viel het mij op hoe krachtig de boodschap van “The Mandalorian and Grogu” is voor zijn doelgroep.
Net als de beste Star Wars-werken ervoor, is The Mandalorian en Grogu een moraliteitsspel
Het andere waar mijn zoon in de film aan vasthield, was de snelle vriendschap die zich ontwikkelt tussen Grogu en Rotta. In ons gesprek vroeg hij me om de tijdlijnen en levenscycli van de soorten van Hutts en Grogu uit te leggen, waardoor hij het feit kon contextualiseren dat Rotta en Grogu allebei heel erg kinderen zijn zoals hij, als je de levens van hun soort op een tijdlijn in verhouding tot die van mensen neerzet. Kijken hoe ze samen een dutje doen, in de branding spelen, meteen vrienden worden: dit is precies hoe kinderen van zijn leeftijd zijn en hoe ze op elkaar reageren.
Als Rotta onvermurwbaar is om goed te zijn, ondanks dat zijn vader zo verschrikkelijk is, resoneerde dat ook met mijn tienjarige. Het was iets waarvan hij toegaf dat het hem heel hard raakte. “Ik had zo’n medelijden met (Rotta)”, vertelde hij me. ‘Ik zou het heel erg vinden als mijn vader net zo slecht zou zijn als Jabba, en ik zou ook gewoon zijn vriend willen zijn, zodat hij wist dat hij niet de enige was.’
Neemt u mij niet kwalijk als ik afwijzend sta tegenover andere recensies van ‘The Mandalorian and Grogu’, zoals mijn zoon me liet zien precies waar deze film eigenlijk over gaat. Net als de Star Wars-films van George Lucas is het een moraliteitsspel dat kinderen zoals hij helpt om te gaan met de grote vragen waarmee ze worstelen. Het is hetzelfde wat een show als “Andor” doet; de vragen zijn dan gewoon groter en complexer. Als ‘Star Wars’ ons niet helpt om door deze moeilijke, verwarrende dilemma’s heen te komen, wat is dan de zin van dit alles?
Dit is de reden waarom je mij, als het gaat om ‘The Mandalorian en Grogu’, kunt rekenen tot degenen die zeggen: ‘Dit is de weg.’
“The Mandalorian and Grogu” speelt nu in de bioscoop.
