Vincent D’Onofrio’s verfilming van een klassiek sciencefictionboek was een box office-ramp

1999 was een verdomd mooi jaar voor geestverruimende films. Dit was het jaar de Wachowski’s brachten “The Matrix” uit en braken de box officewaardoor de filmgeschiedenis verandert. Het was ook het jaar waarin Vincent D’Onofrio meespeelde in ‘The Thirteenth Floor’, een verfilming van Daniel F. Galouye’s klassieke roman uit 1964, ‘Simalcron-3′. In tegenstelling tot de revolutionaire sciencefictionfilm van de Wachowski’s ging ‘The Thirteenth Floor’ echter zowel kritisch als financieel achteruit en bracht $18,6 miljoen op met een budget van $16 miljoen aan de kassa. Het opnemen tegen ‘The Matrix’ is hoe dan ook moeilijk, maar met wat Jonathan Foreman van de New York Post beschreven als “middelmatig acteerwerk, voetgangersdialoog en langzaam tempo”, maakte de film van D’Onofrio zelfs geen enkele kans.

Hoewel controversieel op zijn eigen manier, is de simulatiehypothese eindeloos dwingend vanwege het feit dat je slechts twee fundamentele stellingen hoeft te aanvaarden: dat we op een dag geavanceerd genoeg zullen zijn om simulaties van de fysieke werkelijkheid uit te voeren, en dat, als dat eenmaal gebeurt, de kans dat we in de ene ‘echte’ wereld leven, verdwijnend klein wordt. Vanuit dat perspectief bekeken lijkt het op zijn minst waarschijnlijk dat we dergelijke vermogens al hebben ontwikkeld en momenteel in een simulatie leven in plaats van in de realiteit. Toch is de simulatiehypothese zwaar bekritiseerd vanwege het gebrek aan basis in wiskunde en waarneembare wetenschap. Het levert echter een aantal geweldige films op.

In feite zagen eind jaren negentig en begin jaren 2000 de release van verschillende ‘reality is slechts een simulatie’-films, waaronder ‘eXistenZ’, ‘Dark City’, ‘Vanilla Sky’ en natuurlijk het eerder genoemde ‘The Matrix’. “The Thirteenth Floor” was een ander voorbeeld dat door de scheuren van de realiteit glipte en in zijn eigen filmische onderwereld terechtkwam. Maar ondanks dat hij door publiek en critici over het hoofd wordt gezien en/of afgewezen, is de film niet geheel zonder charme.

“Simulacron-3” volgt Douglas Hall, een wetenschapper die werkt als onderdeel van een team dat de taak heeft een virtuele stad te creëren die bekend staat als een “totale omgevingssimulator” voor marketingonderzoek. De bewoners van deze virtuele wereld zijn zich ervan bewust, maar niet bewust dat ze in een simulatie leven. Maar nadat hoofdwetenschapper Hannon Fuller dood wordt aangetroffen en Halls collega, Morton Lynch, verdwijnt, begint Hall te vermoeden dat hij degene is die in een gesimuleerde realiteit leeft.

In 1973 werd de roman van Daniel F. Galouye aangepast voor een tweedelige Duitse tv-film genaamd ‘World on a Wire’. Eind jaren ’90, na het zien van de bewerking uit ’73, was producer Marco Weber enthousiast over het vooruitzicht om nog een speelfilm te maken gebaseerd op de roman. Net als Roland Emmerich, die, zo bleek, ook de Duitse film had gezien. De aanpassing van “Simulacron-3” was aan de gang.

“The Thirteenth Floor” speelt zich af in het Los Angeles van 1999, waar technologiemiljardair Hannon Fuller (Armin Mueller-Stahl) een virtuele simulatie van 1937 LA heeft gemaakt. Craig Bierko speelt Hall, de leerling van Fuller, die verdachte wordt van de moord op Fuller nadat de mogul dood wordt aangetroffen. Hall ontdekt al snel dat zijn overleden mentor hem een ​​bericht heeft achtergelaten in zijn simulatie, en met de hulp van zijn vriend Jason Whitney (Vincent D’Onofrio) waagt hij zich in de VR-wereld om het te vinden. Maar dit is nog maar het begin van wat een verbijsterend avontuur wordt dat veel wendingen oplevert. “The Thirteenth Floor” is daar niet één van de beste sciencefictionfilms uit de jaren 90maar er zit iets in dit time-hopping virtual reality-avontuur. Maar nauwelijks critici konden het destijds inzien.

“De dertiende verdieping” is een van de vele Sciencefictionfilms uit de jaren 90 met vreselijke recensies die echt de moeite waard zijn om te bekijken. Maar op basis van wat de critici te zeggen hadden, zou je moeilijk kunnen begrijpen waarom. De film kon niet eens het simulacrum van een positieve recensie opbrengen en verdiende een slechte kritiekscore van 29% op Rotte Tomaten.

In zijn recensie voor de New York TimesLawrence Van Gelder gaf toe dat de film ‘stijlvol’ was, maar beschuldigde hem ervan ‘overplotted’ en ‘uiteindelijk onlogisch’ te zijn in zijn ‘combinatie van sciencefiction, mysterie en romantiek’. Toch omschreef hij de prestatie van Vincent D’Onofrio als “sterk” en prees hij het productieontwerp. Andere critici gingen zelfs nog verder in hun lof, waarbij Bob Fenster van de Arizona Republic “The Thirteenth Floor” samenvatte als “het soort sciencefiction waar je over nadenkt”. Maar zelfs dat was waarschijnlijk weinig troost voor de creatieven van de film, vooral omdat mensen als John Monaghan van de Detroit Free Press de film ‘een mislukt filmschoolproject’ noemden.

Als u op zoek bent naar meer films als ‘The Matrix’ er zijn zeker veel betere opties. Maar “The Thirteenth Floor” is geen complete ramp en verkent zeker enkele interessante ideeën. Het feit dat het in hetzelfde jaar debuteerde als het meesterwerk van de Wachowski’s hielp vrijwel zeker niet. Als zodanig zou het geen complete tijdverspilling zijn als je deze film eens zou proberen op Tubi, waar hij momenteel gratis wordt gestreamd.