Hondo van Louis L’Amour. We zijn fans van Louis L’Amour in deze delen. Guy was productief. Hondo is mijn favoriete westerse roman van hem. Het verhaal kende een ongebruikelijk pad: L’Amour schreef eerst een kort verhaal dat uitgroeide tot de film van John Wayne uit 1953 (een goede film!), en breidde vervolgens het verhaal van de film uit tot een roman. Hondo. Het boek volgt Hondo Lane, een voormalige cavalerieofficier die in het Apache-land overleefde door Apache-manieren te leren. Hij stuit op een hoeve waar Angie Lowe en haar jonge zoon alleen wonen, zonder echtgenoot in zicht. Dan komt de Apache-krijger Vittoro in beeld en krijg je een verhaal over liefde, oorlog en eer in het Amerikaanse zuidwesten. Het proza van L’Amour zal geen Pulitzers opleveren, maar de man kan wel een draadje spinnen. Heerlijk strandlezen! Bekijk zeker het podcast-interview dat ik deed met de zoon van Louis L’Amour, Beau L’Amour.
Hoe Special Forces-jongens uit de jaren negentig herenkleding-moodboard-nietjes werden. Charles McFarlane (die een geweldige Substack beheert genaamd Gevechtsdraden) heeft een stukje erin GQ over waarom foto’s van speciale operators uit de jaren 80 en 90 (slanke, besnorde Delta Force-jongens in stonewashed jeans, vissersvesten en papa-brillen uit de jaren 90) viraal blijven gaan op militaire moodboard-accounts. Hij traceert hoe bijzondere operators van het uiterlijk van je vader veranderden in de 21e-eeuwse getatoeëerde, bebaarde en opgevijzelde tactische man en mijmert over de blijvende aantrekkingskracht van de operatorstijl van tientallen jaren geleden. McFarlane denkt dat jongens in 2026 het een voorbeeld vinden van een rustigere, minder in-your-face versie van mannelijkheid – een versie die in staat is een slechterik te vermoorden terwijl hij eruitziet als een gewone accountant.
Pxton walkietalkies. Ik heb vorig jaar een set hiervan gekocht voor de tieners die ik in de kerk leid, zodat we ‘voortvluchtige’ konden spelen in de kerk. Verzamelplaats, Het uitgestrekte, werkelijk indrukwekkende bestemmingspark van Tulsa, gebouwd door onze mooie steden ingezeten miljardair. Vluchteling spelen is een populaire woensdagavondactiviteit voor onze jeugdgroep; we hebben het deze week nog een keer gespeeld. De ene groep treedt op als politie en coördineert hun patrouilles via de portofoons, terwijl de andere groep vluchtelingen speelt die ergens aan de andere kant van het park proberen terug te keren naar het botenhuis – zonder gepakt te worden. De Pxtons zijn goedkoop, maar ze werkten prima over de lange afstanden die je nodig hebt voor het spel. Ze hebben ook een minder leuk, maar nuttig gebruiksscenario: in een grid-down, phone-down-scenario laten ze je contact houden met familie in de buurt. Lees dan zeker ons artikel over walkietalkies.
Zingen in de regen. De laatste keer dat ik deze film zag, was tijdens de muziekles op de John Ross Elementary. De Artikel over Cinema Geesteswetenschappen we waren een paar weken geleden in O&E te zien en gaven me een duwtje om het nog een horloge te geven. Blij dat ik dat gedaan heb. Het is een grappige, scherpe kritiek op beroemdheden die stand houdt (“Waardigheid. Altijd waardigheid.”), en de cinematografie voelde schokkend modern aan voor 1952. Maar Gene Kelly stal de show. Zijn dans heeft een atletische, viriele kwaliteit die ik niet verwachtte van een musical uit de jaren vijftig. Ik ging daarna in een Gene Kelly-konijnenhol en ontdekte dat dit opzettelijk was. Kelly vond het mannelijke dansen in filmmusicals te verwijfd en wilde het mannelijker, gespierder en actievoller maken. Hij heeft het koninklijk afgemaakt. Die van Donald O’Connor Dansroutine ‘Make ‘Em Laugh’ was ook ongelooflijk fysiek. Achterwaartse salto’s van muren maken en zo. Het was zelfs zo lichamelijk dat hij drie dagen in het ziekenhuis moest blijven. Over lijden voor je kunst gesproken!
Op onze Nieuwsbrief Uitstervend Raswij publiceerden Sunday Firesides: wat je ziet, vormen En Online geld verdienen: de groei en mislukking van affiliatelinks.
Citaat van de week
Geluk is het tij, meer niet. De sterke man roeit ermee als het richting zijn haven gaat; hij roeit er tegenaan als het de andere kant op stroomt.
—Orison Swett Marden
