In 1936, Dracula’s dochter was gewoon weer een B-film in de inmiddels iconische Universal-horrorreeks, die klassiekers voortbracht als De mummie, Frankensteinen natuurlijk, Dracula. Dracula’s dochter was en is minder bekend, en het kende een moeilijke productiegeschiedenis vanwege verschuivingen in het leiderschap van de studio en moeilijkheden bij alles, van schrijven, casten en filmen vanwege de vrouwelijke hoofdrol en vreemde thema’s. Sommige dingen veranderen nooit.
Wat uit de vlotte, relatief korte speelduur van 71 minuten naar voren kwam, is nog steeds een van de grote tragische schurken van de cinema in gravin Marya Zaleska. Gezien de subtekst van haar verlangens eiste de productiecode destijds niet alleen haar ondergang, maar ook haar status als roofzuchtig monster op de een of andere manier. Maar dankzij de hypnotiserende ogen en elegante uitvoering van Gloria Holden wordt Marya Zaleska met waardigheid en zelfs sympathie behandeld. En zo kreeg de bioscoop zijn eerste vreemde vampier.
Veel van de schrijvers, wel of niet gecrediteerd, kenden duidelijk hun weg in het genre, nadat ze menig horrorscenario hadden geschreven, en zouden later hetzelfde doen voor nog veel meer, zowel in horrorfilms als in donkerdere vrouwenfilms zoals Dames met pensioen En Gaslicht. Omdat vergeleken met de populaire western- en gangsterfilms van die tijd – die overwegend op mannen gericht waren – horror en melodrama’s vaak de zorgen van vrouwen zouden verdedigen en, beter nog, complexe antiheldinnen zouden introduceren die zelden in de bioscoop te zien zijn.
Het is dus niet bepaald een anomalie dat we kennis maken met de gravin voordat we de relatief saaie held van het verhaal ontmoeten en geïnvesteerd raken in haar strijd en haar complexiteiten. We gaan verder met de 1931 Dracula Als ze klaar is, is Marya er om ervoor te zorgen dat haar vampiervader echt dood is; het is ook de katalysator voor de tragedie van haar verhaal. In tegenstelling tot haar vader wil Marya echt graag goed zijn, een leven leiden dat door de maatschappij als normaal wordt beschouwd.
Terwijl Dracula’s lichaam tot as wordt gereduceerd, jubelt ze: “Vrij om als vrouw te leven! Vrij om mijn plaats in te nemen in de heldere wereld van de levenden, in plaats van in de schaduw van de doden.” Dat besluit houdt geen stand, want later die avond merkt ze dat de honger haar niet heeft verlaten, en ze gaat naar buiten en komt een knappe jongeman tegen, kort daarna keert ze terug naar huis om haar bediende Sandor (een sinistere, amorele Irving Pichel) te informeren dat er weer bloed op haar mantel zit.
De verleiding van de vrouwen van Londen door de gravin was destijds een grote reden tot bezorgdheid voor de censuur.
De Legacy-collectie/THA/Shutterstock
Schurken maken of breken vaak een verhaal, en de zogenaamde goede kerel, Jeffrey Garth (Otto Kruger), maakt nooit een schijn van kans. Garth is niet alleen koud teruggetrokken, zoals dat betaamt voor de respectabele wetenschappelijke geest van die tijd, zijn strengheid en gebrek aan mededogen lijken meer passend voor de feitelijke slechterik, die later in zijn carrière zijn niche werd. Als het lijkt alsof hij zich vaak in een heel ander genre bevindt, is dat vooral te danken aan zijn secretaresse Janet (Marguerite Churchill), die vaak overkomt als een komische heldin die knoeit met haar absurd gespannen, nauwgezette liefdesbelang. Jammer dat de film hem serieus moet nemen, in tegenstelling tot Cary Grant Baby opvoedenof beter gezegd, Zijn meisje vrijdag.
Maar de gravin, die nog steeds hoop koestert op normaliteit, gelooft dat Garth haar kan genezen van haar duistere verlangens, en ze volgt zijn absoluut verschrikkelijke advies op om haar obsessie het hoofd te bieden en de wilskracht in te roepen om te vechten en de verleiding te verslaan. En het publiek ontdekt dat de verleiding een mooie jonge vrouw is met ontblote nek en schouders. De scène wordt al snel erotisch geladen, en de daaropvolgende fade-out informeert het publiek dat Marya Zaleska is bezweken.
Ze is inderdaad wanhopig om mens te zijn, en slaagt daar consequent niet in, deels vanwege een karakter waar ze niet tegen kan vechten. De implicaties zijn zo duidelijk dat het een wonder is dat het voorbij de censuur is gekomen die elke vermelding van lesbisch gedrag verbood (onder andere onderwerpen die als taboe worden beschouwd). Zelfs als ze het laatste einde nadert, weten we dat de film haar moet geven, is het de gravin die de drijvende kracht achter de actie blijft, waarbij zelfs de held uit de vorige film Professor Von Helsing (Edward Van Sloan) op de achterbank zit.
Zaleska blijft zelfs zo fascinerend dat het niet degenen zijn die als oprechte mannen van de samenleving worden beschouwd die haar vermoorden, maar Sandor, die alle hoop heeft verloren dat zijn duistere minnares hem onsterfelijkheid zal schenken. En Garth, die ten tonele is verschenen in een poging Janet te redden, deelt op het einde niet eens een kus met haar. En het is gravin Marya Zaleska die het laatste woord krijgt terwijl de camera in het laatste beeld blijft hangen bij haar schoonheid, en die haar zou blijven inspireren veel A vampier verhaaldaarna.
