Mensen die zich eerder verlamd voelden door hun geheimhoudingsverklaring, begonnen te praten. Helena, de conflictvermijdende moderator van de Mercor-subreddit, werkte overuren en verwijderde woedende tirades van benadeelde werknemers die het heerlijk vonden om de namen van de ‘geheime projecten’ te laten vallen – iets wat uitdrukkelijk verboden is door de geheimhoudingsovereenkomst die elke taakwerker moet ondertekenen voordat hij als onafhankelijke contractant wordt aangenomen.
Elders, bij een ander project, deed Handsome Swede het niet goed. Geveld door Covid, vertelde hij zijn teamleiders dat hij niet aan de minimale wekelijkse vereiste kon voldoen en werd snel ontslagen. Hij ging opnieuw de strijd aan om nog een ander project te vinden.
De lonen daalden week na week. Toen ik begin 2025 voor het eerst door de banen van aannemers begon te scrollen, boden bedrijven als Mercor, Handshake, Turing, Task-ify en Outlier €150 per uur aan voor ‘experts’, en €35 tot €75 per uur voor ‘generalisten’. Tegenwoordig zegt Mercor dat het gemiddelde uurtarief op zijn platform $ 105 bedraagt. Maar bij mijn zoektochten door de hele sector aan het begin van 2026 kregen de experts vaak $50 per uur, en de beginnende gruntarbeiders kregen maar $16 – minder dan het minimumloon in Californië. Contracten werden nu ‘sprints’ genoemd. Het werk moest zo snel mogelijk en zo snel mogelijk worden gedaan, voor een dienstverband van misschien wel 24 uur. De urgentie was van het allergrootste belang, zelfingenomen en ontzettend vervelend.
De burn-out heeft ertoe geleid dat veel taskers zich tot de rechter hebben gewend. In verschillende rechtszaken wordt beweerd dat Mercor zijn werknemers ten onrechte classificeert als onafhankelijke contractanten. Daarbij wordt erop gewezen dat de eisen die aan het werk worden gesteld – frequente onboarding, oneindige omscholing, de noodzaak om meerdere keren per dag e-mail en Slack te checken, op afroep beschikbaar te zijn en op zeer korte termijn te presteren, de verwachting dat taakwerkers elke week een bepaald aantal uren zullen voltooien – indicaties zijn van werkgelegenheid. Maar vergeleken met reguliere werknemers krijgen aannemers bijna geen bescherming op de werkplek tegen onvoorspelbare planningen, onbetaalbare werktijden, het weigeren van pauzes of vergeldingsmaatregelen van werkgevers. Dat voelt als een groot risico als je, net als ik, het gezeik beu bent en klaagt. Luid. Vaak.
Kerstdag kwam. Ik had de extra $3-5K niet verdiend die ik dacht dat Project Dead Language zou hebben opgeleverd, en mijn bankrekening schommelde rond de $14. Verwikkeld in existentiële paniek en met slechts genoeg geld om van granen te leven, accepteerde ik twee verschillende uitnodigingen om te werken aan een enorm project van $ 16 per uur dat zich in de laatste fase bevond. Er waren enkele duizenden annotators op meerdere platforms in dienst om ongelooflijk saaie doelstellingen uit te voeren. De hele onderneming had het gevoel van een bruisend vluchtelingenkamp dat lang genoeg had gefunctioneerd om in de essentiële behoeften te voorzien, maar niet om ons bijvoorbeeld comfortabel te voelen. Ik had de meeste onboardingstappen al voltooid. Het allerbelangrijkste, ze benadrukten in de literatuur, is om op Slack te komen.
Ik kon de Slack niet vinden.
Ik heb de Zoom-hulplijn gebeld.
“Blijf je hier de hele dag hangen?” vroeg ik aan een gezichtsloze man, terwijl op een ander plein een oudere vrouw achterdochtig in haar camera tuurde met een neuscanule aan een zuurstoftank, tegen een achtergrond van palmbomen. ‘Zo ongeveer,’ snoof de gezichtsloze man. ‘Ik hoop dat ze je goed betalen,’ zei ik oprecht. ‘Dat doen ze niet’, antwoordde hij, voordat hij me vertelde dat ik al lid was van het Slack-kanaal waar ik twee dagen op had gewacht om lid te worden, en dat ik vijf essentiële onboarding-quizzen had gemist in een document dat ik niet had gelezen.
