Een film maken over popsterren die niet flauw of cliché is, is geen sinecure. Maar Powerballadede nieuwste film van regisseur John Carney, slaagt erin de stijlfiguren te omzeilen en een grappige, oprechte publiekstrekker neer te zetten. Het kan zijn dat je zelfs het hoofdnummer neuriet als je de theaterzaal verlaat (ik spreek uit ervaring).
De film volgt een aangespoelde zanger genaamd Rick Power (Paul Rudd), die nu lid is van een trouwband en in Ierland woont. Op een avond maakt hij contact met Danny Wilson (Nick Jonas), een mede-Amerikaan en voormalige boyband-ster die moeite heeft om zichzelf te bewijzen als een serieuze, op zichzelf staande muzikant. Na een aantal uren samen te hebben gejamd, gaan ze uit elkaar, waarbij ze opmerken dat ze elkaar waarschijnlijk ooit weer zullen kruisen. En oh jongen, dat doen ze.
Zes maanden later hoort Rick een hit die opvallend bekend klinkt, en hij realiseert zich dat dat ook zo is waar ze samen aan werkten die avond in Ierland, maar nooit afgemaakt. Gevoed door ongeloof en woede begint hij aan een allesverslindende reis om de eer na te jagen die hij denkt te verdienen.
De film gaat op 29 mei in geselecteerde bioscopen in première, en overal op 5 juni. Afgelopen weekend heb ik een vroege vertoning gezien in de Internationaal filmfestival van San Francisco.
Power Ballad is een komisch drama vol brutale grappen en ingetogen humor dat de landing consequent vasthoudt. In een vroege scène zoeken Rick en zijn bandleden deze befaamde jonge hartenbreker, Danny Wilson, op, terwijl ze moeite doen om een leesbril op te zetten om het scherm van de telefoon te kunnen zien – waarmee ze hun relatief ouderwetse status onderstrepen. Bij de vertoning die ik bijwoonde, lachte het publiek vanaf de eerste paar minuten tot aan de scène halverwege de aftiteling.
Maar een sterk moreel centrum en een onderliggende spanning drijven de film uiteindelijk van begin tot eind. Power Ballad onderzoekt de kosten die het kost om verteerd te worden door hebzucht en ego, en onderzoekt ook de valkuilen van het proberen jezelf tegenover de verkeerde mensen te bewijzen. Het behoudt een over het algemeen luchtige toon, geholpen door humor en een veelal oppervlakkige kijk op de karakters. Dit voelt niet als een nadeel, maar houdt de plot gefocust en versterkt de aantrekkingskracht van de film. Rudd en Jonas harmoniëren letterlijk en figuurlijk door de film heen, zelfs als hun personages het niet met elkaar eens zijn.
Het nastreven van roem en supersterrendom is voor de meeste mensen misschien niet herkenbaar. Maar het fundamentele verlangen naar een doel en erkenning dat in Power Ballad wordt onderzocht, zal bij iedereen weerklank vinden.
Rudd en Jonas brengen deze verlangens op ontroerende wijze tot leven via personages die, ondanks hun totaal verschillende levens, gedeelde wrok, verlangen en eenzaamheid koesteren. De pijn van het gevoel dat ze niet begrepen worden, zelfs door degenen die het dichtst bij hen staan, is voelbaar. Ze worstelen allemaal met hoeveel ze bereid zijn op te offeren om te krijgen wat ze willen. Power Ballad is meer dan een overdreven refrein over het volgen van je dromen, het is ook een les in wanneer je moet loslaten.
Toegegeven, ik kwam in deze film terecht met een reeds bestaande interesse: ik ben een fan van Jonas Brothers – en bij uitbreiding een fan van Nick Jonas – sinds 2006. Jonas voelt zich de juiste castingkeuze voor Danny, niet alleen vanwege zijn toegewijde optreden, maar ook vanwege de geleefde ervaring die hij op het scherm brengt. Hij weet hoe hij de groeipijnen van de overgang van boyband naar solo-act moet overbrengen, omdat hij het in het echte leven heeft gedaan. (Hoewel de band, tot grote opluchting van Jonas-fans overal ter wereld, nu weer bij elkaar is.)
Wat de rol van Jonas nog geloofwaardiger maakt, is het gebruik van echte throwback-clips van eerder in zijn carrière. Fragmenten van oude optredens en interviews van Jonas Brothers doen denken aan de video’s die ik als tiener onophoudelijk op YouTube bekeek, wat een welkome dosis nostalgie en authenticiteit toevoegt.
Ook Rudd brengt op vakkundige wijze de gewonde aard over van iemand die verwachtte meer te zullen opleveren – en die diep verontwaardigd is dat zijn enige kans om het groot te maken hem schijnbaar werd ontnomen. Hij balanceert de natuurlijke charme van zijn karakter met toenemende angst terwijl hij aandringt op wat hij denkt dat rechtmatig van hem is. Rudd is misschien niet de echte popster van dit hoofdrolduo, maar hij houdt zich staande met indrukwekkend sterke zang.
Het hoofdnummer, How to Write a Song (Without You), is ook ongelooflijk pakkend zonder al te ver in kitscherig, overdreven sentimenteel terrein te vervallen. Ik daag je uit om het niet in je hoofd te laten blijven hangen.
De film is op zichzelf onweerstaanbaar, een feelgood-horloge dat net zo goed bij je blijft hangen lang nadat de laatste noot is verdwenen.
