Toen ik opgroeide, waren komedies uit de jaren 2000 een enorme blinde vlek voor mij. Mijn moeder liet me de grote drama’s en thrillers van de jaren ’90 zien en uiteindelijk de klassieke komedies van de jaren ’80, terwijl mijn vader me de grote popcultuurelementen van de jaren ’70 en ’80 liet zien. Maar als het om films ging toen ze uitkwamen, was ik gewoon te jong om naar veel van de grote komedie- en dramahits van het nieuwe millennium te kijken of me er druk over te maken. Een van die blinde vlekken is ‘The Devil Wears Prada’.
Natuurlijk wist ik dat de film bestond. Ik ben al zo lang als ik me kan herinneren enorm verliefd op Anne Hathaway, en ik wist dat ze in de film speelde met Meryl Streep. daarom “The Devil Wears Prada” gebeurde zelfs. Maar voor mij als twaalfjarige was dit vooral ‘die film over mode’, en mode kon me destijds niets schelen. Ik was er lange tijd van overtuigd dat de film over modeontwerpers ging.
Dus stel je mijn verbazing voor toen het vervolg werd aangekondigd: en de trailer van “The Devil Wears Prada 2” liet me zien dat het NIET over modeontwerpers gaatmaar over journalisten die bij een modepublicatie werken. Dat Ik heb er al lang een passie voor. Journalistiek is niet alleen mijn favoriete beroep, maar ik kijk ook graag naar media over journalisten. Ik behoor tot de kleine groep mensen die oprecht en onbeschaamd dol zijn op ‘The Newsroom’ van Aaron Sorkin.
Dit wil zeggen dat ik “The Devil Wears Prada” eindelijk een kans heb gegeven. Mijn extreem hete mening? Deze film is eigenlijk geweldig. De cast is fenomenaal, het verhaal is uitstekend en Meryl Streep is een icoon. Het heeft alles wat je van een film verwacht, inclusief een van de slechtste vriendjes in een grote film.
The Devil Wears Prada is waar dromen van gemaakt zijn
“The Devil Wears Prada” is technisch gezien geen film over journalistiek, maar de film geeft wel de ontberingen van die wereld weer. Het allerbelangrijkste is dat het de opwinding van de journalistiek weergeeft en de opwinding die gepaard gaat met prestatie.
De film concentreert zich uiteraard vooral op het slechte. Andy’s redacteur en baas, Miranda (Meryl Streep), is irrationeel veeleisend, laat haar dag en nacht werken en wijst haar onmogelijke taken toe. Dit zorgt ervoor dat alle vrienden, vriend en zelfs haar ouders van Andy zich zorgen maken over hoeveel de baan van Andy vergt. Ze hebben natuurlijk een punt.
En toch, toen ik zag dat Andy langzaam de modewereld ging waarderen waar ze voorheen de spot mee dreef, en zelfs zo ver ging dat ze de kleding die ze draagt daadwerkelijk leerde kennen en er om gaf, raakte ze meteen thuis. Zeker, Andy is zich er terdege van bewust dat de eisen van haar baas belachelijk zijn en dat de baan haar hele leven in beslag neemt. Maar waarom kan een meisje geen vreugde vinden in de zwaardere delen van haar werk? We zien hoe Andy de erkenning door haar baas begint te waarderen voor goed uitgevoerd werk en het respect dat ze verdient van haar collega’s.
Ze gaat zelfs genieten van het dragen van de outfits die ze ooit als stom beschouwde en het geld niet waard was. Er kleven misschien veel nadelen aan het werk, maar het vinden van die kleine geneugten maakt het leven de moeite waard. Dan is er Andy’s vriend. Maar goed dat Adrian Grenier niet terug is voor ‘The Devil Wears Prada 2’ omdat Nate een absoluut vreselijk vriendje is. Een man die klaagt over Andy’s werkuren ondanks dat hij in een restaurant werkt, een baan met ongezellige werktijden. Bovendien is hij vreselijk in het maken van gegrilde kaas!
The Devil Wears Prada presenteert de ultieme vreselijke baas
Het mag geen verrassing zijn dat Meryl Streep de hele film steelt in haar rol als Miranda Priestly. Miranda is de intimiderende hoofdredacteur van het fictieve modetijdschrift Runway, die iedereen bewondert of haat – meestal allebei. Het is bekend dat Miranda in “The Devil Wears Prada” gebaseerd is op de zeer echte voormalige “Vogue” redacteur Anna Wintour, die aanvankelijk verbijsterd was over de film.
Miranda is een complex personage, iemand die na vele jaren in de media nog fascinerender wordt. Ja, het is de bedoeling dat ze een vreselijke baas is, en dat is ze ook. Miranda die tegen Andy schreeuwt omdat ze midden in een orkaan geen uitje uit Florida heeft kunnen vinden, is verschrikkelijk en absurd. Ja, dit is een vrouw die zo geobsedeerd is door haar werk dat het niet één maar twee echtscheidingen heeft veroorzaakt. Ze geeft zo weinig om mensen die haar niet zijn, dat ze haar assistenten de namen laat vertellen van mensen die ze verschillende keren op evenementen heeft ontmoet, omdat ze er geen zin in heeft om ze te leren kennen.
En toch is Miranda nog steeds een bewonderenswaardige redacteur die erin is geslaagd een tijdschrift jarenlang overeind te houden en aan de top van de branche te houden. Ze is misschien vreselijk om voor te werken, maar ze geeft op zijn minst oprecht om haar werk en de impact ervan. Ze probeert niet prioriteit te geven aan het bedrijfsresultaat en mensen te naaien om wat geld te besparen; integendeel, ze is berucht omdat ze het geld van de uitgever verspilt met last-minute wijzigingen.
Kijken hoe ‘The Devil Wears Prada’ anno 2026 anders aanslaat. Het nieuws is gevuld met grote bedrijven waarvan de eigenaren hun bedrijven kannibaliseren, of met nieuwsmensen die hun ziel verkopen onder druk van het bedrijfsleven. Ter vergelijking: Miranda heeft in ieder geval integriteit (misschien een beetje te veel).
