Een chique, charmant vervolg, maar niets baanbrekends

Toen “The Devil Wears Prada” in 2006 debuteerde, was het gaf de carrière van Meryl Streep een nieuwe vorm en Miranda Priestly gecementeerd als een iconische, ijzige antagonist. Naast de bijtende Emily van Emily Blunt, de overweldigde Andy Sachs van Anne Hathaway en de scènestelende Nigel van Stanley Tucci, werd de film een ​​toetssteen voor de popcultuur, vereeuwigd door citeerbare regels die vandaag de dag nog steeds algemeen worden erkend. Gebaseerd op de gelijknamige roman van Lauren Weisberger, “The Devil Wears Prada” gebeurde alleen vanwege de sterrenkracht van Streepmaar het is de aanhoudende culturele relevantie in een sector die wanhopig op zoek is naar bestaand intellectueel eigendom dat ons twintig jaar later een vervolg heeft gebracht.

Terwijl werken bij een tijdschrift in de jaren 2000 een van de favoriete werkplekken was voor door vrouwen geleide komedies, is het landschap van de gedrukte media anno 2026 bijna onherkenbaar. Zelfs prestigieuze prijzen voor haar werk als journalist kunnen Andy niet beschermen tegen de wrede hamer van bedrijfsherstructureringen en de sombere realiteit dat mensen liever scrollen dan lezen, omdat ze binnen de eerste tien minuten werkloos is. Gelukkig is ze dat wel onmiddellijk opgepikt door het tijdschrift “Runway”, belast met het rehabiliteren van “Runway” na een PR-ramp. Hierdoor kan ze zich herenigen met al onze favorieten uit de originele film, inclusief Emily – die nu voor Dior werkt – en de ‘nieuwe Emily’s’ Amari (Simone Ashley) en Charlie (Caleb Hearon) ontmoeten, evenals haar eigen assistent. Jin (Helen J. Shen).

Ondanks Andy’s groei heeft Miranda, niet verrassend, geen vertrouwen in haar. Maar zelfs de slechtste baas van allemaal is geen partij voor de meedogenloze greep van het laat-stadium-kapitalisme en de verschuivingen in de moderne media. Geconfronteerd met existentiële bedreigingen voor de publicatie, moeten deze voormalige tegenstanders samenwerken om ‘Runway’ te redden, anders riskeren ze dat deze pijler van de modepublicatie zich op het kerkhof van de traditionele media begeeft.

“The Devil Wears Prada 2” heeft een aantal serieuze Jimmy Choos te vullen en voelt zich vaak beperkt door het gewicht van de erfenis van het origineel. Iedereen had terecht een hekel aan Andy’s oorspronkelijke vriend, Nate (Adrian Grenier), maar hij deed er tenminste toe. Haar nieuwe liefdesbelang, Peter (Patrick Brammall), is weliswaar moeiteloos charmant, maar op zijn best decoratief. Ik vind het geweldig dat Andy is uitgegroeid tot een punt waarop ze ‘alles kan hebben’, maar hun relatie is volkomen onbelangrijk voor de rest van het plot. Nate was misschien waardeloos, maar hij zorgde tenminste voor conflicten die het verhaal hielpen motiveren. Peter voelt zich als een selectievakje voor het opnemen van een ‘romantisch subplot’.

Miranda is deze keer opmerkelijk terughoudend, maar het is een fascinerende verandering die de evolutie van acceptabel gedrag op de werkplek weerspiegelt en de harde realiteit dat zelfs Miranda Priestly niet immuun is voor de prioriteitstelling van digitalisering. Meryl Streep doordrenkt Miranda met een kwetsbaarheid die voorheen ongezien bleef, maar het script wordt vaak geplaagd door de ‘tell, don’t show’-methodologie die momenteel de Amerikaanse streaming-tv vernietigt. Gelukkig zijn de uitvoeringen zo verrukkelijk, en het verbluffende, met pailletten versierde kostuumontwerp van Molly Rogers is zo een feest dat je gemakkelijk voorbij de tekortkomingen van het script in de hand kunt kijken, als een baby met rinkelende sleutels. Het helpt dat merken die bang waren Anna Wintour – op wie Miranda naar verluidt gebaseerd is – de eerste keer van streek te maken, zich graag aanmelden nu ze het personage heeft omarmd.

Tragisch genoeg komt niets in het script ook maar in de buurt van de memorabiliteit van de cerulean monoloog of de uitwisseling van ‘Draag je de…’ ‘De Chanel-laarzen? Ja, dat ben ik’ of Nigels oprechte bekentenis waarom ‘Runway’ zoveel voor hem betekent, maar het horen van Anne Hathaway huilen over het belang van journalistiek bracht me tot tranen.

Er is een merkbare toename in lichaamsdiversiteit vergeleken met de eerste film, maar verwar dat niet met vooruitgang, want de boodschap eronder is nog steeds behoorlijk ranzig. Benji Barnes van Justin Theroux is een tekenfilmachtig voor de hand liggende mix van elk ineenkrimpend oligarch-archetype, terwijl zijn ex-vrouw, Sasha (Lucy Liu), een ‘goede miljardair’-tegenhanger is, net als MacKenzie Scott. Theroux maakt een maaltijd van zijn karakter en verdiende de grootste lach toen hij tijdens een discussie met Kendall (vermoedelijk Jenner) oprecht dacht dat een model ‘Candle’ heette. Maar de introductie van zijn personage via een tijdschrift dat vóór de scheiding werd verspreid, kiest voor een groteske dubbele kinprothese, die doet denken aan degene die Ryan Reynolds draagt ​​in “Just Friends”, maar erger.

Ik erken dat dit een film is over de notoir door beelden geobsedeerde mode-industrie, maar dat is geen excuus voor de verspreide grappen waarin dikheid zelf als inherent grappig wordt behandeld. Op een gegeven moment vliegt Miranda Economy op een middelste stoel (Ik begrijp dat het moeilijke tijden zijn, maar ze is al rijk, dus dit zou nooit gebeuren, maar ik dwaal af), en haar nachtmerriescenario is dat ze naast een dikke man met een nekkussen een broodje eet en zich met zijn zaken bemoeit. Er is een grens waarop Miranda moeite heeft om modellen met een grotere maat ‘lichaamspositief’ te noemen en het reflexmatig ‘lichaamsnegatief’ noemt. GAAP. Het is dubbel teleurstellend als je bedenkt dat de film verstandig genoeg was om Caleb Hearon, een van de grappigste cabaretiers die vandaag de dag werkt, als een van Miranda’s assistenten te casten, en hem volledig verspilt.

De film stelt onbedoeld (tenminste, ik hoop dat het zo was) grootte gelijk aan waarde, waarbij je, als je een beschamende verliezer miljardair bent, wordt afgeschilderd als een opgeblazen, kalende idioot die op de een of andere manier Emily Blunt kan pakken, maar als je een altruïstische miljardair bent, mag je Lucy Liu zijn. Toevallige fatfobie? In 2026? Hoe passé.

Ik heb veel waardering voor de kritiek die ‘The Devil Wears Prada 2’ naar voren brengt bij het aankaarten van de berekende achteruitgang van het medialandschap en de achteruitgang van de cultuur dankzij het laat-stadium-kapitalisme dat de ziel uit alles zuigt om het Icarische eindspel van een terminaal groeipercentage na te streven, maar er is een wrede ironie als je bedenkt dat de film zelf precies dat doet. Er wordt geschreeuwd dat ‘journalisten van vitaal belang zijn’, terwijl scènes in het publiek worden overspoeld met online persoonlijkheden en influencers – precies de mensen die journalisten verdrijven – en slaagt er niet in dit te erkennen hoe erg dingen zijn dat ook daadwerkelijk voor journalisten door Andy onmiddellijk een nieuwe baan te geven en een paar weken later de mogelijkheid te bieden om te upgraden naar een luxe appartement.

Het benadrukt dat het vernietigen van culturele instellingen en het strippen ervan in delen onze kwaliteit van leven aantast, terwijl het voortdurend verwijst naar de memorabele delen waar we van houden uit de originele film en niets nieuws van vergelijkbaar kaliber biedt, ondanks een aanzienlijk hoger productiebudget. Visueel versterkt de film deze tegenstrijdigheid. Elk frame is gepolijst tot een hoogglanzende glans en is zo agressief verlicht dat het de textuur afvlakt en de persoonlijkheid wegneemt. Wat ooit filmisch aanvoelde, lijkt nu op een dure reclamespot, en het is moeilijk om niet cynisch te zijn als het voortdurend bewijst dat individuele rijkdom de enige reddingsboot is voor worstelende mensen en industrieën.

De personages blijven inherent kijkbaar, dus het is een basisplezier om naar hen terug te keren, maar dat is uiteindelijk het probleem: genegenheid doet het zware werk dat het vertellen van verhalen niet doet. Voor een film die de waarde van kunstenaarschap benadrukt, speelt hij zeker als een dure knock-off. Ik vond het prima, want ik hou van deze personages in deze wereld, maar uiteindelijk… dat is alles.

/Filmbeoordeling: 6 uit 10

‘The Devil Wears Prada 2’ verschijnt op 1 mei 2026 in de bioscoop.