Chuck Norris speelde in enkele van de meest gewelddadige actiefilms van de jaren tachtigmaar wat hij eigenlijk wilde doen, was kinderen vermaken. Slecht.
In de tijd van Norris waren kinderen dol op vechtsporten, vooral vanwege Bruce Lee. Ze zouden ‘Fist of Fury’ kunnen opzetten en kunnen zien hoe Lee een doos ijskoude whup-ass opende in een hele dojo. Elk kind op school dat gepest werd, wilde leren hoe hij de pijn op de manier van Bruce Lee kon overbrengen. Helaas, toen Lee in 1973 stierf, verloor de vechtsportcinema een beetje aan kracht in de Verenigde Staten. Tenzij je in een grote stad met een grote Aziatisch-Amerikaanse bevolking woonde, moest je in principe genoegen nemen met Norris en David Carradine.
Net als zijn actiefilmbroeders uit de jaren 80, de inmiddels overleden Norris wist dat wanneer hij een film maakte waarin zijn hoofdrolspeler uit Missing in Action, kolonel Braddock, een jutezak met daarin een uitgehongerde rat over zijn hoofd wordt gegooid (die hij vervolgens op de meest zompige en bloedigste manier mogelijk opeet), tieners high-fives zouden uitwisselen over de griezelige aanblik. Er gebeurden allerlei nare dingen in de films van Norris, en kinderen vonden het vooral geweldig.
Weet je wat kinderen deed het niet Liefde? Alle vijf afleveringen van Chuck Norris’ “GI Joe” ripoff-tekenfilmserie “Karate Kommandos.” De show vertegenwoordigde Norris’ eerste poging om een kindvriendelijk stukje entertainment te maken, en, om het vriendelijk te zeggen, het was slecht. Je zou denken dat Norris de hint zou hebben begrepen, maar toen zijn commerciële aantrekkingskracht begin jaren negentig op niets uitliep, besloot hij opnieuw een poging te wagen om dat familiepubliek aan te pakken. Dit resulteerde in 1992 in ‘Sidekicks’, een gruwelijke ‘The Karate Kid’-kloon waarin Jonathan Brandis zijn pestkoppen verslaat met de hulp van de echte Chuck Norris (minus de uitgehongerde rat).
Sidekicks geeft een snelle kick aan de cojones van de filmgeschiedenis
“Sidekicks” werd naar verluidt geproduceerd met een budget van ongeveer 8 tot 10 miljoen dollar AFI-catalogusmin of meer de hele film wordt gefinancierd door woninginrichtingsmagnaat uit Houston, Texas Jim “Matras Mack” McIngvale. In ruil daarvoor leende Chuck Norris zijn beroemdheid aan de matrasreclames van McIngvale en steunde hij zijn antidrugscampagne.
Ik was 18 toen ik ‘Sidekicks’ zag omdat ik me verveelde, en de film werd toevallig vertoond in een bioscoop in de omgeving van Toledo, waar onbedoeld een open-deurbeleid gold voor films waarvoor je niet betaalde om ze te zien. “Sidekicks” trekt met name een dubbele Miyagi door een oude vechtsportleraar voor te stellen, Mako’s Mr. Lee, die Barry Gabrewski van Jonathan Brandis alles leert wat hij moet weten voordat Norris als zichzelf verschijnt. De tegenstander van Norris wordt uiteindelijk de d-bag dojo-meester Kelly Stone (de John Kreese van de film, om ‘The Karate Kid’-taal te gebruiken), zoals gespeeld door Joe Piscopo (die op dit punt in zijn acteercarrière een gespierde komiek was). Ondertussen speelt Beau Bridges de vader van Brandis, Jerry, en hij ziet er de hele tijd alleen maar verdrietig uit.
“Sidekicks” is een vreselijke verspilling van talent. Brandis, Bridges, Mako, Danica McKellar (dat klopt, Winnie uit “The Wonder Years” werd hierin meegesleurd), Richard Moll en Gerrit Graham lopen de film in en uit op zoek naar betekenis, en zelfs Roger Ebert kon niets beleefders opbrengen. zijn tweesterrenrecensie dan de film ‘lief maar voorspelbaar te noemen, het soort film waarin je geniet van de rit maar het terrein herkent’. Ondertussen keken de kinderen toe en kregen ze de anti-narcotische onzin van McIngvale onder dwang te eten. Eerlijk gezegd heb ik liever dat ze zien hoe een man zijn eigen leven redt door een uitgehongerde rat op te eten. Of Chuck Norris die de misdaad bestrijdt met een hond in ‘Top Dog’.
