Toen James Gunn en Peter Safran hun eerste fase van DC Universe-films ‘Gods and Monsters’ noemden, vroegen veel stripfans zich af hoe monsterlijk deze producenten zouden worden, aangezien hun eerste opdracht een harde reboot was van de superheldenstal van Warner Bros. Discovery. De risico’s zouden zeker zwaar worden beheerst, aangezien WBD-chef David Zaslav niet van plan was zich te bemoeien met een gebied van filmmaken dat hij niet begreep (zoals alles).. Wel, hij zou er verdomd dwaas uitzien.
David Zaslav is momenteel op weg naar de WBD en zal dus misschien niet in de buurt zijn om Gunn en Safran hun eerste echte monster te zien introduceren wanneer ‘Clayface’ op 23 oktober 2026 in de bioscoop verschijnt. Hoewel het nog te vroeg is om te speculeren over de kwaliteit van de film, heeft de film wel een goede regisseur aan boord: James Watkins (‘Speak No Evil’) en een scenario van Mike Flanagan en genomineerd voor een Academy Award uit 1998. Hossein Amini (“De vleugels van de duif”). Het was voorspelbaar dat veel genrefans teleurgesteld waren toen Flanagan stopte met het regisseren van ‘Clayface’, maar teleportatietechnologie is eenvoudigweg niet waar het moet zijn om tegemoet te komen aan het schema van de productieve regisseur.
Over teleportatie gesproken, de eerste trailer van Watkins’ “Clayface” is verschenenen het lijkt erop dat hij de belofte van een bloedige horrorfilm met R-rating in Gotham City heeft waargemaakt. Klinkt als een geweldige manier om hardcore stripboeknerds het ultra-brutale Batman-avontuur te geven dat ze altijd al wilden hebben, nietwaar? Vergeet het. Dit is geen achterdeurdebuut voor de Caped Crusader van de DCU. Zoals The Hollywood Reporter vorig jaar opmerkte“Clayface” is een anti-superheldenriff op “The Fly” van David Cronenberg. Betekent dit dat we Matt Hagen/Clayface (Tom Rhys Harries) letterlijk tragisch in stukken zullen zien vallen à la Seth Brundle na een teleportatie-ongeluk?
Clayface bevat elementen van The Fly, maar ook (mogelijk) The Substance en Darkman
Flanagan werd aanvankelijk geïnspireerd door de tweedelige aflevering “Feat of Clay” van “Batman: The Animated Series”. Maar door Batman uit het verhaal te verwijderen, hebben Flanagan en Amini een body-horrorverhaal kunnen schrijven over Hagen, een knappe filmster wiens carrière ontspoort nadat hij is misvormd door een mislukte medische procedure die (misschien?) is uitgevoerd door Bioengineering-parvenu Dr. Caitlin Bates (Naomi Ackie), die toevallig ook de liefdesbelang van de acteur is. Net als in de strips geeft het experiment Hagan vormveranderende krachten. Wat hij uiteindelijk doet met deze biologisch geschonken gaven lijkt slecht nieuws.
Cronenbergs “The Fly” was een hartverscheurend momentwerkend als een AIDS-allegorie die de menselijke achteruitgang op het meest intieme niveau onderzoekt (het is eigenlijk een toneelstuk). De huidvervelende make-upeffecten van Chris Walas waren voor veel kijkers moeilijk te verteren, maar de onberispelijk gemaakte film was een enorme kaskraker. Ik vind het geweldig dat de DCU-braintrust deze kant op gaat, met een film die klinkt alsof hij ook elementen van ‘The Substance’ en ‘Darkman’ bevat. De filmmakers zijn openhartig geweest over ‘Clayface’, dus verwacht een wraakfilm in Gotham City die de nog jonge DCU in de vleessmeltende modder meesleurt.
