In de Golf houdt het staakt-het-vuren stand. Maar alleen maar. Voor Edward Hobart, de Britse ambassadeur in de Verenigde Arabische Emiraten, is die fragiele pauze het enige dat tussen beheerste spanning en hernieuwde escalatie staat.
ADVERTENTIE
ADVERTENTIE
In een interview met Euronews zei Hobart dat “het belangrijkste is dat er nog steeds een staakt-het-vuren is… we gaan de oorlog niet oplossen terwijl we nog aan het vechten zijn.”
De boodschap is bot. Diplomatie begint niet parallel met conflicten. Het volgt het. En voorlopig zit de regio in die nauwe kloof tussen de twee.
“Ik denk dat we het nog niet weten… maar we hopen natuurlijk dat dit deel uitmaakt van de eerste stap naar iets dat ons tot een duurzame oplossing brengt.”
Of die hoop stand houdt, hangt grotendeels af van een waterstrook van slechts 33 kilometer breed. De Straat van Hormuz is niet alleen een regionaal brandpunt. Het is een mondiaal drukpunt, dat een aanzienlijk deel van de olievoorraad in de wereld vervoert. Wanneer het wordt gesloten, zijn de gevolgen onmiddellijk en verstrekkend.
‘Je kunt niet zo gemakkelijk praten terwijl je raketten over de Straat van Hormuz afvuurt,’ zei Hobart.
Die urgentie geeft nu al vorm aan de diplomatieke betrekkingen tussen Londen en Abu Dhabi, vooral tijdens recente gesprekken tussen de Britse minister van Buitenlandse Zaken en de minister van Buitenlandse Zaken van de VAE.
Samenwerking op het gebied van veiligheid
“Ze concentreerden zich duidelijk fundamenteel op de huidige regionale situatie en Iran en in het bijzonder op het cruciale belang van het weer open krijgen van de Straat van Hormuz”, aldus Hobart.
Daarachter schuilt een bredere strategische kalibratie. De samenwerking op veiligheidsgebied wordt versterkt, maar dat geldt ook voor de systemen die de veerkracht op de lange termijn ondersteunen, van de energietransitie tot financiële zekerheid.
“We zijn een samenwerkingskader tussen onze landen overeengekomen”, zegt Hobart, inclusief werk “niet alleen op het gebied van het buitenlands beleid en defensie, maar ook op het gebied van AI … in de energietransitie … bij het aanpakken van de mondiale misdaad en illegale financiering.”
In de praktijk is dat partnerschap al op de proef gesteld. De recente aanvallen waren niet incrementeel. Ze markeerden een stapsgewijze verandering, “ongekend, ongegrond en enorm gevaarlijk, met gevaar voor levens.”
En toch had de uitkomst aanzienlijk slechter kunnen zijn. De verdedigingssystemen van de VAE hielden stand. “Ze hebben 95% van de projectielen onderschept die op dit land zijn afgevuurd.”
Dat cijfer is meer dan een statistiek. Het is een signaal van paraatheid, coördinatie en een defensiearchitectuur die onder druk functioneert.
Voor Groot-Brittannië is de reactie opzettelijk gecontroleerd. Ondersteuning zonder escalatie. “Dit was niet de Britse oorlog… maar vooral ter verdediging van de Golfstaten hebben we de VS in staat gesteld die verdediging te helpen ondersteunen.”
Onderliggend risico
Tegelijkertijd heeft de crisis geleid tot een bredere internationale afstemming. Maritieme veiligheid, ooit een technische kwestie, is een geopolitieke prioriteit geworden. “Wat wij willen is dat de wet van de zee wordt nageleefd… deze internationale verkeersaders… open en vloeiend.”
Die positie wordt nu ondersteund door schaalgrootte. “Er namen meer dan 50 landen deel… die daar zijn om de vrijheid van scheepvaart te ondersteunen… in de Straat van Hormuz.”
Toch is het onderliggende risico niet verdwenen. Het is beheerd, niet verwijderd. “Ik denk dat het risico bestaat… het risico wordt verkleind zolang er niet wordt gevochten en er uitzicht is op praten.”
Voor inwoners van de VAE vertaalt dit zich in een voorzichtige normaliteit. Het dagelijkse leven gaat door, maar met het besef dat de omstandigheden snel kunnen veranderen. “Voor expats die hier zijn… op dit moment kun je een redelijk normaal leven leiden, maar je moet wel letten op wat de autoriteiten zeggen.”
Dat evenwicht, tussen geruststelling en realisme, heeft de reactie bepaald. “Ik denk dat het gaat om het vinden van de juiste balans tussen een soort kalmerende boodschap… maar ook de noodzaak om te reageren op een zeer ongebruikelijke situatie.”
Zoom uit en er ontstaat een meer structureel beeld. De VAE opereert in een regio waar zij geen controle over heeft. De kracht ervan ligt in de manier waarop het reageert. “De VAE hebben geen controle over de hele omgeving, dus het gaat erom hoe zij daar in het algemeen op reageren en reageren.”
En ondanks de druk blijven die fundamenten intact. “De fundamenten voor de VAE zijn niet veranderd… het heeft ook een briljante geografie… en een zakelijk klimaat dat zeer bevorderlijk en open is.”
Voorlopig houdt dat evenwicht stand.
